U bent ernstig ziek

De uitslag

Na vele vaak pijnlijke en vermoeiende onderzoeken, moet de patiënt bij de dokter komen voor de uitslag van het onderzoek. En tijdens dit gesprek kan dan de boodschap zijn: , , U bent ernstig ziek". Dat kan betekenen dat de doktoren weinig of geen hoop op genezing meer kunnen of durven geven. Het onderzoek heeft uitgewezen dat de gezondheid slecht of zeer slecht is.

Na deze boodschap, die je meestal in de spreekkamer van de arts ontvangt, ga je dan naar huis toe. Nu moetje de uitslag van het onderzoek thuis gaan vertellen. Als er thuis tenminste mensen op je wachten. Het is ook goed mogelijk dat er niemand wacht, omdat je bijvoorbeeld op een kamer woont, of omdat je huisgenoten zijn overleden. Dan kun je de boodschap niet vertellen.

Aanvaarden

„Wat gaat er nu met mij gebeuren? ", zo zal de patiënt zich afvragen. Zullen de medicijnen helpen? Zullen ze gezegend worden? Zal ik veel pijn moeten lijden? Vele, vele vragen komen op je af. Ik denk dat het heel belangrijk is dat de patiënt zich uit kan spreken. Hoe moeilijk dat ook kan zijn.

Er zijn helaas maar weinig mensen die rustig kunnen luisteren, die je werkelijk vertrouwt en die zich in de zorg van een ander kunnen en willen verplaatsen. En vergeet ook niet dat niet iedereen kan vertellen wat er in hem of haar omgaat. Aan de andere kant moet de patiënt ook de tijd krijgen om de ernst van zijn ziekte zelf te verwerken. Daar moeten we hem of haar ook de tijd voor geven. Het kan al veel voor de patiënt zijn als hij de ernst van zijn ziekte heeft mogen aanvaarden.

Ambtelijke begeleiding

Wat is nu de taak van de kerk, de gemeente, de ambtsdrager, de predikant ten opzichte van een ernstig zieke? In de eerste plaats is het erg belangrijk en goed om met de patiënt mee te leven. Om dat te kunnen doen, is het nodig dat een ambtsdrager ook op de hoogte gesteld wordt van de zorgen die er zijn. Als je die niet weet, kun je ook niet meeleven. Het is niet verkeerd, het is zelfs bijbels om dit meeleven te vragen. Lees maar eens in Jakobus 5:14: Is iemand krank onder u? Dat hij tot zich roepe de ouderlingen der gemeente, en dat zij over hem bidden". Als je hoort dat iemand ernstig ziek is, moetje niet te lang wachten met een bezoek. Vaak is het zo dat een zieke zijn zorg in een eerste gesprek, dus kort na de uitslag van de arts, het gemakkelijkst uitspreekt. Hij moet zijn vragen en zorgen kwijt kunnen en daar mag een ambtsdrager voor gebruikt worden.

Niet voorbijgaan aan de oorzaak van het ziekbed

Nu is het in dit leven vaak zo dat we dan

herinnerd worden aan de dood als we voor een ziekbed geplaatst worden. Dat ziekbed is wel een ernstige roepstem, maar laten we toch vooral niet voorbijgaan aan de oorzaak van dit ziekbed.

Wij lezen in Gods Woord dat de bezoldiging der zonde de dood is (Rom. 6 : 23). De Bijbel tekent ons de ziekte als een van de gevolgen van de zonde. De zonde is een scheidingmakend proces. De eerste scheiding is geslagen tussen God onze Schepper en onze ziel. Dat is de geestelijke dood, waar de tijdelijke dood, dat is scheiding tussen ziel en lichaam, op volgt. En bij onbekeerd sterven volgt daarop de eeuwige dood. De ziekte is een van de gevolgen van de zonde. Ziekte is immers een duidelijke verstoring van de scheppingsorde. In de staat der rechtheid was er geen pijn of moeite of verdriet. Daar was een rechte verhouding tot God en Zijn Schepping. Daar was een rechte harmonie. Die is echter door de zonde verbroken. Door de zonde is het gehele leven ontwricht, gebroken. Zo is ziekte en dood niet alleen een gevolg van de zonde, maar ook een straf op de zonden.

God Zelf zei: „Ten dage wanneer gij daarvan eet, zult gij de dood sterven". En de mens at, en moet nu sterven. Het is alleen Gods lankmoedigheid en geduld, dat Hij dat vonnis nog niet uitvoert. Hij geeft nog de genadetijd. Die genadetijd wordt beëindigd door de dood, die echter wel voorafgegaan kan worden door een ziekbed. Zo kan een ziekbed een dringende roepstem van God zijn, opdat de mens nog tot inkeer komt. Maar ik moet daarbij direkt opmerken, dat we het in ons leven niet op een ziekbed aan moeten laten komen. We weten niet of we een ziekbed krijgen en als we een ziekbed krijgen, kunnen we zoveel met ons lichaam te doen krijgen, dat we aan de eeuwige dingen niet meer toe komen. En daar komt dan nog bij, dat we met een zogenaamde sterfbedbekering zeer voorzichtig moeten zijn. Natuurlijk kan God de mens op zijn ziekbed tot Hem bekeren, maar nogmaals, wij moeten daar voorzichtig mee zijn. Het kan mede door de medicijnen voorkomen, dat er dingen gezegd worden die wel goed klinken, maar die veroorzaakt worden door de medicijnen. Er zijn medicijnen die de patiënt in een onwezenlijke toestand brengen, die met de werkelijkheid niets te maken heeft.

Eerlijk met elkaar omgaan

In de pastorale arbeid moeten we altijd eerlijk met elkaar omgaan. Dat is ook de opdracht vanuit Gods Woord. De Heere zegt Zelf: laat alle dingen eerlijk geschieden. Alleen op een eerlijke omgang met elkaar kan zegen rusten. Nooit mogen wij elkaar een rust geven, buiten de ware Rust. Die ware Rust ligt alleen in de bloedgerechtigheid van de Heere Christus. Alleen Zijn bloed reinigt van al de zonden. Daarom is het ook zo belangrijk om bij het ziekbed te luisteren waar het hart naar uit gaat. Laten we elkaar toch eerlijk zeggen, dat er een weg tot behoud is, maar dat die weg alleen in Christus is. En die weg is voor de mens van nature verborgen. Hij heeft er ook geen behoefte aan. Niemand vraagt van zichzelf naar God. Het rechte vragen naar God is vrucht van de werking van de Heilige Geest. Dat werk geeft een

honger en dorst naar een heilige en onbekende God. Het is groot als je bij het ziekbed die honger op mag merken. Dat kan hoop geven op de genade aan God.

Die genade Gods moet aan het ziekbed worden voorgesteld. met het gebed of God die genade zou willen schenken. Wanneer dat in het leven is gebeurd, mogen we vragen of God Zijn eigen werk nog eens wil vernieuwen of bevestigen. En als dat mag gebeuren, kan dat moeilijke ziekbed veranderen in een ziekbed waar alles wat God doet, goed is.

Ik heb ze wel mogen ontmoeten en in hun ziek zijn mogen begeleiden, die mochten weten dat het goed was wat God deed. En dat was dan geen mooi verhaal, maar volle werkelijkheid. Zulke ziekbedden zijn een getuigenis van Gods werk dat in het hart was gewerkt.

Er zijn echter ook zoveel andere ziekbedden.

Ziekbedden waar geen uitzicht, geen toekomst is. Dat is aangrijpend. Toch zullen we dan ook eerlijk met elkaar om moeten gaan. Hoewel het moeilijk is, moeten we dan toch blijven bezoeken met de bede of de Heere Psalm 41:4 wil bevestigen: .De Heere zal hem ondersteunen op het ziekbed, in zijn krankheid verandert Gij zijn ganse leger".

Ik moet mijn stukje eindigen. Ik hoop van harte dat wij, jong en oud, bereid mogen zijn als de dag van onze dood komt. Ons leven is een handbreed en elke ademhaling kan de laatste zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen