DENK JIJ WEL EENS AAN EEN BEROEP IN DE HULPVERLENING ?

Een beroep in de hulpverlening: wat houdt dat in?

Over hulpverlening heb je al het één en ander kunnen lezen in deze katern. Hulp wordt gevraagd door mensen die met een bepaald probleem zitten. Hulpverlening houdt dan in: het samen zoeken naar de oplossing van dit probleem. Het is niet de bedoeling dat de hulpverlener het probleem van de hulpvrager gaat oplossen (nog afgezien van de vraag, of hij dat in z'n eentje zou kunnen). Het is veel belangrijker dat de hulpvrager leert, het probleem zélf op te lossen. Om dat met een voorbeeld toe te lichten: het is wel prettig als iemand jou het antwoord van een moeilijke wiskunde-opgave geeft, maar je hebt er veel meer aan wanneer je leeit hoe je zo'n vraagstuk zelf kunt oplossen! Het samen zoeken naar een oplossing van bepaalde problemen, en vooral (zoals dat dan heet) het vergroten van het probleemoplossend vermogen van de hulpvrager — dat is de essentie van de hulpverlening. Welnu, denk jij wel eens aan een beroep in de hulpverlening?

Behoefte

Je zou een tegenvraag kunnen stellen: is daar dan behoefte aan? Zeker! Er is in ons land gelukkig nog een aantal instellingen voor hulpverlening die — in meerdere of mindere mate — christelijk mogen heten. In het verleden is het al heel vaak gebeurd, dat het christelijk karakter van een instel-Ung achteruit ging met name omdat men niet voldoende personeel kon aantrekken dat de grondslag van harte onderschreef. De laatste jaren zijn er weer diverse instellingen bijgekomen, die zich richten op hulpverlening vanuit en voor de gereformeerde gezindte. Als hiervoor nu geen geschikt personeel aanwezig zou zijn, zou de geschiedenis zich gaan herhalen.... Daarom zijn christelijke hulpverleners zeker nodig!

Ondertussen mogen we de niet-christelijke instellingen niet vergeten! Ook daar kan het zo belangrijk zijn, dat er hulpverleners zijn die met Gods Woord wensen rekening te houden, ja die door genade wel eens mogen zijn als een lichtend licht en een zoutend zout. Niet dat zo iemand dan in een gemakkelijke positie verkeert! Maar dat geldt voor iedereen die in een nietchristelijke omgeving werkt (of studeert). Met nadruk wil ik bij iedereen die bezig is een idee te vormen van wat hij of zij later wil gaan doen onder de aandacht brengen: overweeg eens of er voor jou misschien een taak kan liggen in de hulpverlening. De keuze van een toekomstig beroep is voor de meesten geen makkelijke zaak. Zeker op jonge leeftijd kun je daar soms nog zo weinig van zeggen. Laat in ieder geval niet na, de Heere te bidden om wijsheid bij het maken van deze keuze. Hij kan licht geven over de weg die je moet gaan!

Opleiding

Over wat hulpverlening inhoudt heb ik met een enkel woord iets gezegd. Wat voor mogelijkheden zijn er nu voor het volgen van een opleiding in een hulpverlenend beroep?

Daarvan kan ik in dit stukje geen volledige opsomming geven. In ieder geval wil ik wijzen op een paar beroepsopleidingen die verzorgd worden ten behoeve van de gereformeerde gezindte.

Wat betreft de middelbare beroepsopleiding is er de Sara Neviusschool te Amersfoort. Dit is een opleiding voor MDGO (= middelbaar dienstverlenend en gezondheidszorg onderwijs), met o.a. de richting agogisch werk. Verder kun je aan de reformatorische pabo „De Driestar" te Gouda de middelbare opleiding (MO) pedagogiek volgen. Deze heeft als studierichtingen o.a.: jeugdwelzijn en jeugdhulpverlening; en gehandicaptenzorg en geestelijke gezondheidszorg. Als hogere beroepsopleiding is te noemen „De Vijverberg" te Ede, een protestants-christelijke academie voor hoger beroepsonderwijs op gereformeerde grondslag (tot voor kort heette deze: Gereformeerde Sociale Academie). Deze verzorgt een opleiding in het

maatschappelijk werk. het sociaal-kultureel werk en het inrichtingswerk. Voor een universitaire opleiding op dit gebied kun je met name denken aan pedagogiek, psychologie en medicijnen (aan psychiaters uit eigen kring is dringend behoefte!).

Wie niet en wie wel?

Zijn er nu mensen die beter niet in de hulpverlening kunnen gaan werken? Die zijn er inderdaad. Op één eigenschap wil ik hier nader ingaan.

Aan hulpverleners wordt nogal eens de vraag gesteld, of zij de problemen waar zij mee in aanraking komen niet mee naar huis nemen. Dat is een belangrijke vraag. Als je van jezelf weet. datje problemen van andere moeilijk van je af kunt zetten, kun je beter geen beroep in de hulpverlening kiezen. Overigens is daar nog wel een kanttekening bij te plaatsen. Tot op zekere hoogte léérje de problemen die je hoort van je af te zetten. Het is net als met iemand die geen bloed kan zien maar wel verpleegkundige wil worden. Als zo iemand toch de opleiding daarvoor gaat volgen, kan het zijn dat zij of hij merkt dat het kunnen zien van bloed een kwestie van wennen is. Als je echter vrij zeker weet, datje geneigd bent geruime tijd rond te blijven lopen met problemen waar je mee in aanraking komt, is het beter geen beroep in de hulpverlening te kiezen.

Aan de andere kant is een zekere mate van betrokkenheid op het wel en wee van de ander een vereiste voor het werkzaam zijn in de hulpverlening. Je moet oog hebben voor je naaste die in nood is. De priester en de leviet uit de bekende gelijkenis uit Lukas 10 hadden dat niet. Zij gingen liefdeloos voorbij aan de hulpbehoevende man die op hun weg lag. De Samaritaan (vast geen hulpverlener van beroep) zag hem echter, en verleende de hulp die in die noodsituatie nodig was. Innerlijk met ontferming bewogen bracht hij hem, met zijn geringe middelen die hij ter beschikking had, naar een plaats waar nog beter aan de noden van deze man tegemoet gekomen kon worden.

„Ga heen en doe gij desgelijks".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen