Zij zullen allen vervolgd worden

door J. H. Mauritz en Joke Prins

Natasja, wil je iets over jezelf vertellen?

Mijn vaderland is de Sovjet-Unie. Daar hoor ik thuis. Daar ben ik 34 jaar geleden geboren in Kiev, een plaats in de Oekraïne. Op school had ik het niet gemakkelijk, zoals alle kinderen van christen-ouders het moeilijk hebben. Ik was als enige van de 55 kinderen in mijn klas kerkelijk.

Als zeven-jarig kind werd door onderwijzers geprobeerd op een geraffineerde manier mijn liefde tot m'n ouders te ontfutselen. Voortdurend probeerden ze me de kommunistische, atheïstische leer in te prenten. Vooral op 13-jarige leeftijd was het erg moeilijk om een eenling te zijn; een dochter van een baptistenprediker die in gevangenschap verkeerde. Juist op die leeftijd heb je leiding nodig van je ouders. Ik moest een eigen weg vinden in het leven. Vader was er niet om raad te vragen. De leerkrachten op school zetten me op tegen mijn ouders, tegen de God van mijn ouders, tegen de christelijke leer. Ik ontdekte in die jaren dat het geloof geen erfgoed is, maar dat een persoonlijk geloof nodig is.

Toen ik zestien jaar was. keerde m'n vader terug naar Kiev. Veel heb ik met hem en met onze voorgangers gesproken over de Heere en Zijn dienst. Zij hadden veel aandacht voor mij en voor de andere jongeren en probeerden al onze vragen eerlijk te beantwoorden. Ik las veel in de Bijbel. Ik leerde door Gods Woord mijzelf kennen als een zondaar voor God. maar ik leerde ook de Heere kennen die ik nodig gekregen had. De Heere en Zijn Woord zijn nu het belangrijkste in mijn leven.

Tien jaar later kreeg ik de gelegenheid om. na onze komst in Amerika, op een bijbelschool in Canada te gaan studeren. Drie jaar heb ik deze studie gevolgd en nu help ik mijn vader. Hij is de buitenlandse vertegenwoordiger van de Raad van Evangelie-Christen Baptisten in de Sovjet-Unie. Wij vertellen overal waar we de gelegenheid krijgen over de situatie van onze broeders en zusters in Rusland.

Verder vertaal ik goede christelijke lektuur vanuit het engels in het russisch. Dat vindt zijn weg daar wel. Met name hebben wij ook aandacht voor bijbels onderwijsmateriaal voor de kinderen.

Als je de gelegenheid zou krijgen om terug te gaan naar Rusland, zou je dat doen? Vandaag nog. 't Is immers mijn vaderland!

Inmiddels ben je zeven jaar in het vrije westen. Is de situatie van de Russissche christenen veranderd in deze jaren?

De vervolgingen blijven onvermoeid doorgaan en worden in sommige gevallen zelfs geraffineerder. Christenen die aan het einde gekomen zijn van hun straftijd, worden opnieuw veroordeeld tot een nieuwe periode van gevangenschap of van verbanning. De redenen tot deze herveroordeling zijn zeer onduidelijk.

De processen tegen christenen worden voornamelijk achter gesloten deuren gevoerd, hoewel ze officieel openbaar genoemd worden. Er worden allerlei oneigenlijke argumenten genoemd, redenen die niet op waarheid berusten.

Naast de herveroordelingen is ook de druk op de vrouwen van de gevangenen, en met name van de vrouwen van de Verwantenraad groter en zorgelijker geworden. Voorbeelden? Alexandra Kozorezova, moeder van tien kinderen, voorzitster van de Verwantenraad, moet haar werk ondergronds doen. Serafima Joedintseva, moeder van dertien kinderen, lid van de Verwantenraad, moet in 1987 een straftijd van twee jaar uit gaan zitten. Haar jongste kind is dan vijf jaar Waarom zij gearresteerd is? Ze wordt beschuldigd van het organiseren en leiden van bijeenkomsten van de christelijke gemeente. Dit is theologisch echter ondenkbaar. Men kent helemaal geen vrouw in het ambt. Nog iemand: Oeljana Germanjoek, een ander lid van genoemde Raad. Haar man is onlangs vrijgekomen; zij verblijft ernstig ziek, in een strafkamp nabij Charkov. Tijdens een bezoek aan het kamp kende haar echtgenoot Oeljana niet terug.

Zo zijn er nog meer zaken te noemen. Het is van zeer groot belang hoe het Westen op al deze gebeurtenissen reageert.

Zijn er ook jonge mensen in Rusland die in gevangenschap of verbanning verkeren?

Ongeveer honderdvijftig leden van de Evangelie-Christen Baptisten leven in gevangenschap of verbanning, naast een groot aantal orthodoxe christenen, leden van pinkstergemeenten, zevendedagsadventisten en dissidenten.

Zo'n derde deel van de honderdvijftig gevangenen zijn jongeren. Zij worden voornamelijk van hun vrijheid beroofd vanwege hun werk op de zondagschool en het klubwerk met de kinderen van de gemeenten. Ook het werk in de geheime drukkerijen is een belangrijke reden om veroordeeld te worden.

In 2 Timotheus 3:12 lezen we: En ook allen die godzaliglijk willen leven in Christus Jezus, die zullen vervolgd worden." Wat zijn jouw gedachten bij deze tekst? Zal iedere ware gelovige, waar hij ook woont, vervolgd worden?

Zeker! Zij zullen allen vervolgd worden. Echter, niet iedereen wordt op dezelfde manier vervolgd. In Rusland gebeurt het openlijk, op een wrede wijze. In het Westen is er ook vervolging, maar subtieler. Hoe reageren medestudenten en docenten bijvoorbeeld als je er openlijk voor uitkomt dat je in de Heere gelooft en dat je je leven naar de normen van de Bijbel probeert in te richten. En als je er voor uit mag komen dat de Bijbel van Genesis tot Openbaring het gezaghebbende Woord van God is. Vul het zelf verder maar in.

In het nummer van ons jeugdblad waarin dit interview geplaatst wordt, staat het thema „welvaart" centraal. Hoe denk jij over de welvaart hier in het vrije westen?

Welvaart op zich is niet zondig. Er zijn

veel mensen in de Bijbel te noemen die een zekere welvaart kenden, maar die ook de Heere vreesden.

Het gaat er maar om welke plaats het in je leven, in je hart inneemt. Is welvaart het belangrijkste? Je maatschappelijk en materieel welbevinden? Dan zitje verkeerd. Het steeds meer willen hebben is heel gevaarlijk.

Paulus zegt in Filippenzen 4 : 12 en 13: En ik weet vernederd te worden, ik weet ook overvloed te hebben; alleszins en in alles ben ik onderwezen, beide verzadigd te zijn en honger te lijden, beide overvloed te hebben en gebrek te lijden. Ik vermag alle dingen door Christus, Die mij kracht geeft."

Konstateer je, nu je een poosje in het Westen woont, een verschil tussen kerkelijke jongeren in Rusland en hier?

In Rusland kun je het niet verbergen dat je christen bent. Je valt op. Het leven van jongeren die de Heere dienen is ook heel nauw verweven met de kerkelijke gemeente. Daar ben je als jongere volledig bij betrokken, zowel zondags als door de weeks. Gods Woord wordt trouw bestudeerd. Er zijn ook daar jongeren die afvallen, maar dat is echter een gering percentage.

In het Westen valt me op dat veel kerkelijke jongeren vaak zo nonchalant leven. Zij gaan zondags naar de kerk, maar daar is vaak alles mee gezegd.

Een vraag die eigenlijk als vanzelf opkomt: wat kunnen onze jongeren doen voor de christenen die vervolgd worden om hun geloof?

Bid voor hen, dat zij trouw mogen blijven en ondersteund worden in de moeilijke weg die zij vaak te gaan hebben. Gelukkig ervaren zij dikwijls de trouw van God en Zijn liefde voor hen en kunnen zij getuigen op plaatsen waar ze zichzelf niet gedacht hadden.

Stuur een teken van meeleven door middel van een brief of een kaart met een bijbeltekst. De gevangenen en de achtergebleven gezinnen worden hierdoor bemoedigd. Stuur ook als jeugdvereniging en/of schoolklas regelmatig post. Verzendt een (voorgedrukt) verzoekschrift naar de regering van de Sovjet-Unie. Vertel ook andere mensen over hun leven en strijd.

Aan het einde gekomen van ons vraaggesprek, willen we graag vragen welke boodschap je onze jongeren mee wilt geven.

Ik zou alle jongeren op willen roepen om de Heere te dienen. Het geboren worden in een christelijk gezin is niet voldoende om zalig te worden. Je moet persoonlijk tot God bekeerd worden.

Er zijn heel veel mensen om je heen in deze laatste tijden, die niet geloven en die de Heere niet kennen. Vertel ook aan deze mensen de boodschap van het Evangelie!

Natasja, heel erg bedankt voor wat je ons meegaf aan informatie en aan de persoonlijke boodschap.

Van harte wensen we jou en je familie de zegen van de Heere toe. De zegen van Hem Die de verdrukten recht doet, Die de hongerigen brood geeft en de gevangenen losmaakt (Psalm 146 : 7).

J. H. Mauritz

Joke Prins

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen