VERWONDERING EN EEN BLIJVENDE OPDRACHT

Vrijdagavond 26 september....Bij het oprijden van het terrein van , , Guido de Brés" in Rotterdam wordt me keurig een parkeerplaatsje aangewezen. Mijn auto parkeer ik achter een voertuig, dat ook een auto blijkt te zijn.... , , Lach maar, de mijne is betaald!!", staat ero een sticker op de achterruit van m 'n voorganger. , , Dat kan ik me voorstellen ", denk ik. Ee klein groen stickertje op de nummerplaat ontbreekt echter(nog? ). Links en rechts stappen z uit: oud(e)-en (mede)stafleden. Herkennen van elkaar.... Aardige begroetingen en mind vriendelijke zoals: , , Hé, wanneer was de reünie van het zomerkamp, en wij hebben bijna reünie, vandaar...." In de aula is het rond half acht al gezellig druk. Verbaasde uitroepen erg warme koffie, een , , herdenkingsgebakje": 't geeft al direkt een stukje sfeer!

Terugzien en vooruitblikken

In dankbaarheid terugzien en in vertrouwen vooruitblikken. Dat is het thema van deze herdenkingsavond. Dankbaar voor het werk onder onze jongeren tijdens de kampweken. Dankbaar voor de groei van dit zomerkampwerk. Dat zei de heer J. van Dijke in zijn openingswoord. Onze jongeren; niet beter dan anderen. We ontvingen veel goeds van de Heere. Ook in ons kampwerk. Ondanks onze zonden en gebreken. En daarom hebben we geen reden voor zelfvoldaanheid. , , De HEERE schouwt uit de hemel, en ziet alle mensenkinderen": óók onze motieven waarom we met dit werk bezig zijn geweest, waarom we als staflid meegeweest zijn.

Vijfentwintig jaar mocht het Woord van God gezaaid worden. Enerzijds merken we bij de jongeren veel behoefte en honger naar Gods Woord. Anderzijds óók de afweer van Gods Woord. En.... dat is niet vreemd. Ook óns hart is van zichzelf niet geneigd te buigen voor Gods Woord. Ps. 33 is een loflied: Looft de HEERE! Maar ook lezen we in vers 20: „Hij is onze Hulp en ons Schild". Alleen in dit besef kan het kampwerk zegen voortbrengen. „Uw goedertierenheid, HEERE! zij over ons; gelijk als wij op U hopen."

Reden tot verwondering

Bij het terugzien op 25 jaar kampwerk, aldus de heer J. H. Mauritz, zijn er veel herinneringen. Kampwerk, een stukje kerkelijk jeugdwerk. Dan gaat het niet om mensen die dit werk gedaan hebben, maar dan mogen we zien op de wondere leiding van de Heere. Zo hebben we alle reden tot

verwondering. De heer Mauritz neemt ons mee naar de tijd van Nehemia. Deze schenker aan het hof van Arthahsasta, kreeg verlof om de muren van Jeruzalem weer op te gaan bouwen. Nehemia's gevouwen handen werden werkzame handen. Mogen wij ook zó werken? Om dienstbaar te zijn voor onze jongeren is voor alles gebed nodig.

De muren van Jeruzalem mogen we zien als het teken en symbool van Gods Kerk. In Jeruzalem woont de Bruid van Christus. In Jeruzalem verkeert ook de gemeente en het zaad van de gemeente. Daar is het erfdeel des Heeren.

Zo mochten wij ook bouwen aan de muren. Aan onze jongeren. Dat was de opdracht: naast het geven van ontspanning het onderzoek van Gods Woord. De heer Mauritz denkt in verwondering terug aan de momenten dat er een gesprek plaats vond van hart tot hart. Zomaar na een bijbelstudie of tijdens een avondwandeling. Indringende vragen die dan op je afkomen. „H°e kan ik weten of het werk is van de Heere of van mijzelf? " „Heeft het wel zin om te bidden als je niet uitverkoren bent? " Wat is het tot verwondering dat wij ingeschakeld mogen worden bij het bouwen aan de muren: een wonder omdat wij vanuit onszelf altijd onszelf bedoelen. Oók werd in het kampwerk wel tegenstand ondervonden: „Heeft het wel zin om zó de Bijbel te openen? " „Kweken jullie zo niet vrome jongemensen die de vreze des Heeren missen? " Soms was er ook bezorgdheid: „Is de noodzaak van wedergeboorte en bekering wel genoeg benadrukt? " „Heeft het appèl wel geklonken? ". Nehemia zal bij alle tegenstand ook wel eens moedeloos geweest zijn. Toch bleef hij zien op Gods macht. Laten wij ook zo blijven werken. Ondanks al het verkeerde dat aanwezig was, mag het werk toch voortgang vinden. Oók heeft het vertrouwen gekregen. Het zaad mocht gestrooid worden. Het stapelen van de stenen gebeurt niet voor niets! De Heere wil het gebruiken. Niet om ons, maar om Hem, Die de uiterste Hoeksteen is! Hij wilde niet buiten Jeruzalem lijden en sterven, opdat de Zijnen in Jeruzalem zouden wonen.

Klankbeeld

In vogelvlucht nemen Ada Reijnoudt en Rini Jongepier ons mee in de geschiedenis van 25 jaar kampwerk door middel van een door Ed van Heil samengesteld klankbeeld. In 1962 was het zover. Het eerste zomerkamp werd gehouden in Silvosa te Bilthoven voor de kampprijs van ƒ 32, 50 inclusief een risiko-bedrag van ƒ5, - voor eventuele annulering. Achter Silvosa lag een spoorlijn. Een deelnemer vertelde: „De trein dendert hier door je bed, maar verder is het prima....".

Ada memoreerde een voorval uit 1964. Het kamp in Gorsel. De beheerder werd aangeduid met „Pa Druppel" vanwege de altijd terugkerende druppel die aan zijn neus hing.... Vanuit de zaal klonk bij het horen van deze anekdote de ontboezemende uitroep: „Echt waar!!".... Vast een „oud"deelnemer of staflid.... Het stekje groeide.... In 1965 wordt het kampwerk opgenomen in het totale jeugdwerk. In 1966.... het eerste jongenskamp in Ede. In 1967 het eerste meisjeskamp en ook voor 't eerst over de grenzen: Bourglingster. In 1985 per vliegtuig naar Griekenland. En in 1986 het eerste fïetstrektochtenkamp.... Veel kan er in 25 jaar gebeuren.... Jonge deelnemers die nu zelf staflid zijn.... twee stafleden die nu opa en oma zijn.... een adjunkt-direkteur van onze pabo die „toen" in een teiltje water zat....

Beelden zien we van vriendschap. Tussen jongeren. Tussen staf en deelnemers. Tussen een jongen en meisje.... zoals staflid Driessen in 1963 kennis maakte met een zekere Lenie.... Nu zijn beiden als zendingsechtpaar, met hun twee zonen, werkzaam in Zuid-Afrika.

Een klankbeeld van 25 jaar kampwerk. Er zijn zorgen geweest.... In 1971.... Roden. In 1986.... een uitgebrande bus. En toch heeft de Heere ons tijdens het kampwerk bewaard én gezegend. Daarom komt de Heere de eer toe na 25 jaar kampwerk.

Een blijvende opdracht

Oud-voorzitter, de heer C. P. Huissen, stelt de vraag: ., Heeft het na 25 jaar nog wel zin om met het kampwerk door te gaan? Moeten we achter een blijvende opdracht geen vraagteken zetten? "

In 1962 kenden we nog geen reformatorische reisgenootschappen. Ook gingen onze jongeren op reformatorische scholen nog niet op werkweken. Ons kampwerk voorzag toen in een behoefte! Maar nu? De mogelijkheden zijn heel wat verruimd om als jongeren op vakantie te gaan. En daarom: kampwerk, een blijvende opdracht? Ook is er in de loop der jaren veel kritiek geweest op het kampwerk. Soms terecht, soms niet terecht. Wél heeft kritiek geleid tot bezinning. En.... moet blijven leiden tot bezinning!! Kampwerk, een blijvende opdracht? Ja!! Geen vraagteken, maar een uitroepteken! Juist nu méér dan ooit nodig. Bij andere mogelijkheden van vakantiebesteding missen we wat het kampwerk wél geeft: het openslaan van Gods Woord. En daarom blijft de opdracht om te bouwen. Ondanks tegenstand is Nehemia niet gestopt bij het bouwen van de muren van Jeruzalem! Hij is doorgegaan.

Hij heeft zijn mensen gewapend. Die de muren bouwden, hadden in hun ene hand een troffel om te blijven bouwen, en in de andere hand het zwaard, vanwege mogelijke aanvallen tijdens het werk. Zo moeten wij ook in het kampwerk blijven werken. Blijven bouwen aan de muren van Jeruzalem en gelijktijdig het zwaard van Gods Woord hanteren tegen de aanvallen op dat Woord van God en tegen verkeerde invloeden. Juist daarom is kampwerk niet alleen een blijvende opdracht, maar méér dan ooit geboden! Het komt voor dat het kampwerk nog de enige mogelijkheid is om jongeren met het Woord te bereiken. Wij mogen vanavond met dankbaarheid konstateren dat het kampwerk voor jongeren zegenrijk is geweest. Positieve reakties op het kampwerk zijn een stimulans om door te gaan met het werk. Toch mogen ze niet de doorslag geven om door te gaan. Alleen Gods trouw: dat geeft de doorslag om te blijven bouwen. Ook in moeilijke omstandigheden. Doorgaan met het zaaien aan alle wateren. De Heilige Geest blijft werken: ook op zomerkampen, en daarom mogen en moeten we doorgaan.

Aandacht voor onze verre naaste

Op de zomerkampen is dit jaar een avond besteed aan het werk van „'Woord en Daad" op Haïti. Op alle kampen is voor dit werk een kollekte gehouden. Vanavond wordt de aktie afgerond. De heer J. van Dijke overhandigt aan een bestuurslid van „Woord en Daad", dhr. J. Dankers, een bedrag van ƒ 20.000, - . Dhr. Dankers bedankt namens „Woord en Daad" voor de aandacht dit jaar op de zomerkampen ten bate van het werk op Haïti.

Trouw en bezinning

Nadat de heer van Dijke de gebruikelijke dankwoorden heeft gesproken, krijgt de voorzitter van de Jeugdbond de gelegenheid een slotwoord te spreken.

Ds. B. van der Heiden onderstreept hetgeen deze avond naar voren is gekomen:

kampwerk is nodig. Niet alleen een onderstreping, maar óók een komma: kampwerk is nodig, en ook gelukkig nog mogelijk. Die mogelijkheid van het werk is er alleen dankzij de trouw van God. Trouw in het verleden ten opzichte van deelnemers en staven, maar ook is de Heere trouw in het heden en in de toekomst. God is en blijft trouw aan Zijn eigen Woord. Dat zal Hij voortplanten van kind tot kind. Zijn huis is nog niet vol! De Heere gebruikt middelen. Moge ook het kampwerk een middel zijn. Dit werk is niet altijd gemakkelijk, ja zelfs wel eens teleurstellend. Laten we dan niet moedeloos worden, maar luisteren naar de Prediker: „Zaai uw zaad in de morgenstond". Dat is de opdracht. Maar ook een verantwoordelijkheid! Zaai uw zaad. Hoe staat u zelf tegenover dat Woord?

verwondering. De heer Mauritz neemt ons mee naar de tijd van Nehemia. Deze schenker aan het hof van Arthahsasta, kreeg verlof om de muren van Jeruzalem weer op te gaan bouwen. Nehemia's gevouwen handen werden werkzame handen. Mogen wij ook zó werken? Om dienstbaar te zijn voor onze jongeren is voor alles gebed nodig.

De muren van Jeruzalem mogen we zien als het teken en symbool van Gods Kerk. In Jeruzalem woont de Bruid van Christus. In Jeruzalem verkeert ook de gemeente en het zaad van de gemeente. Daar is het erfdeel des Heeren.

Zo mochten wij ook bouwen aan de muren. Aan onze jongeren. Dat was de opdracht: naast het geven van ontspanning het onderzoek van Gods Woord. De heer Mauritz denkt in verwondering terug aan de momenten dat er een gesprek plaats vond van hart tot hart. Zomaar na een bijbelstudie of tijdens een avondwandeling. Indringende vragen die dan op je afkomen. „Hoe kan ik weten of het werk is van de Heere of van mijzelf? " „Heeft het wel zin om te bidden als je niet uitverkoren bent? " Wat is het tot verwondering dat wij ingeschakeld mogen worden bij het bouwen aan de muren: een wonder omdat wij vanuit onszelf altijd onszelf bedoelen. Oók werd in het kampwerk wel tegenstand ondervonden: „Heeft het wel zin om zó de Bijbel te openen? " „Kweken jullie zo niet vrome jongemensen die de vreze des Heeren missen? " Soms was er ook bezorgdheid: „Is de noodzaak van wedergeboorte en bekering wel genoeg benadrukt? " „Heeft het appèl wel geklonken? ". Nehemia zal bij alle tegenstand ook wel eens moedeloos geweest zijn. Toch bleef hij zien op Gods macht. Laten wij ook zo blijven werken. Ondanks al het verkeerde dat aanwezig was, mag het werk toch voortgang vinden. Oók heeft het vertrouwen gekregen. Het zaad mocht gestrooid worden. Het stapelen van de stenen gebeurt niet voor niets! De Heere wil het gebruiken. Niet om ons, maar om Hem, Die de uiterste Hoeksteen is! Hij wilde niet buiten Jeruzalem lijden en sterven, opdat de Zijnen in Jeruzalem zouden wonen.

Klankbeeld

In vogelvlucht nemen Ada Reijnoudt en Rini Jongepier ons mee in de geschiedenis van 25 jaar kampwerk door middel van een door Ed van Heil samengesteld klankbeeld. In 1962 was het zover. Het eerste zomerkamp werd gehouden in Silvosa te Bilthoven voor de kampprijs van ƒ 32, 50 inclusief een risiko-bedrag van ƒ5, - voor eventuele annulering. Achter Silvosa lag een spoorlijn. Een deelnemer vertelde: „De trein dendert hier door je bed, maar verder is het prima....".

Ada memoreerde een voorval uit 1964. Het kamp in Gorsel. De beheerder werd aangeduid met „Pa Druppel" vanwege de altijd terugkerende druppel die aan zijn neus hing.... Vanuit de zaal klonk bij het horen van deze anekdote de ontboezemende uitroep: „Echt waar!!".... Vast een „oud"deelnemer of staflid.... Het stekje groeide.... In 1965 wordt het kampwerk opgenomen in het totale jeugdwerk. In 1966.... het eerste jongenskamp in Ede. In 1967 het eerste meisjeskamp en ook voor 't eerst over de grenzen: Bourglingster. In 1985 per vliegtuig naar Griekenland. En in 1986 het eerste fietstrektochtenkamp.... Veel kan er in 25 jaar gebeuren.... Jonge deelnemers die nu zelf staflid zijn.... twee stafleden die nu opa en oma zijn.... een adjunkt-direkteur van onze pabo die „toen" in een teiltje water zat....

Voortdurende bezinning is nodig. Ook van dit kampwerk moeten we eenmaal verantwoording afleggen. Zaai uw zaad. Moeilijk? Ja. vaak onmogelijk! Wie dat beseft, krijgt begrip voor anderen. Doorgaan met zaaien! Wanneer dan ook. Hij, Die de Getrouwe is, heeft immers beloofd: „Het zaad zal Hem dienen, " omdat Hij Zijn ziel tot een schuldoffer gesteld heeft. Wanneer wij dan in het kampwerk in afhankelijkheid zaaien, dan zal dit werk niet ijdel zijn in de Heere.

Namens het bestuur van de Jeugdbond wenst ds. Van der Heiden de Kommissie Zomerkampen Gods onmisbare zegen toe.

Ontmoeting

Om 21.30 uur wordt de informele ontmoeting voortgezet. Veel herinneringen worden opgehaald! Al wandelende bekijken de reünisten de verschillende kollages van kampweken.

Kampkranten worden doorgebladerd.... enthousiaste ontmoetingen vinden plaats. Ontmoetingen die getuigen van blijvende vriendschappen. Een ieder geniet van het samen-zijn. Helaas missen we onze „kamp"-j.w.a„ Ed van Heil. Hij is afwezig wegens ziekte. Leden van de jeugdvereniging uit Rotterdam-Zuid hadden de verzorging in handen.

Velen hebben moeite om op tijd naar huis te gaan. Als ik om plm. 23.00 uur de zaal verlaat, blijven nog velen achter.... Bij het wegrijden merk ik dat de „afbetaalde" auto-zonder-sticker al verdwenen is. Vroeg vertrokken uit angst voor pech onderweg? ? ! Of gewoon serieuze stafleden die de gestelde kampregel „denk aan de broodnodige nachtrust" ook nu in praktijk brengen..? !

Kampwerk. Al 25 jaar. Een reden tot verwondering, maar ook een blijvende opdracht! Dat mochten we in Rotterdam met elkaar gedenken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen