OP ZIEKENBEZOEK VIA DE POST
Grafbloemen
Aan 't gras des velds gelijkt ons leven. Als broze bloemen bloeien wij; Zodra de wind zich heeft verheven, Gaat onze heerlijkheid voorbij.
Bij het overlijden van Koningin-Moeder Emma, toen de Nederlandse driekleur halfstok hing, werd met dit vers de broosheid van ons leven getekend. Als hoogbejaarde weet u wellicht nog hoe kort daarna ook Prins Hendrik overleed, zodat ons Oranjehuis in diepe rouw was.
Een Koninklijke landsmoeder en dochter treurden op het paleis 't Loo om het dubbele verlies en moesten erv aren: ..Gelijk een bloem des velds alzo bloeit hij. als de wind daarover gegaan is, zo is zij niet meer. en haar plaats kent haar niet meer."
In de halve eeuw die sindsdien voorbij gegaan is. zijn rouw en droefheid ook uw woning niet voorbij gegaan, daar zijn diepe wonden die schrijnen telkens weer, omdat u het belééfde naar Jesaja's woord: „Het gras verdort, de bloem valt af. als de Geest des HEEREN daarin blaast."
Gaf de Heere u door Zijn genade in dat smartelijk uur met David te mogen zeggen toen hij stond bij Bathseba's kind: , , Ik zal wel tot hem gaan, maar hij zal tot mij niet wederkomen"? Dan mogen we in rouw en smart de Heere alleen overhouden. Heeft de Heilige Geest die wetenschap door het geloof in uw hart gewerkt, dat ofschoon ons leven hier is als een bloem des grafs, het Woord van onze God bestaat in eeuwigheid?
„Die troostrijke wetenschap mis ik", zegt u misschien in de eenzame ziekenkamer, mijn krachten worden minder en ik moet met Job zeggen: „Des nachts doorboort Hij mijn beenderen, mijn polsaderen rusten niet". Bedel en smeek als een onwaardige in uzelf, nu het nog de dagen het uur van zaligheid is. om de genade van de Heilige Geest, „wie Hem nederig valt te voet, zegt de Heere, zal van Hem Zijn wegen leren."
Grafbloemen. De Heere had aan dominee Richmondinhet noorden van Engeland als jong predikant zijn eerste gemeente gegeven. De kerk en pastorie lagen op een heuvel. Vandaar kon men het hele dorp overzien. Doordrongen van de kortheid van het leven, bracht hij de kinderen die aan zijn zorgen waren toevertrouwd, en die als ontluikende bloemknoppen om hem heen zaten in het catechisatieuur op zaterdagmiddag, dikwijls op het kerkhof dat rond de kerk lag. Gezeten op de heuveltop in de schaduw van de bomen bij warm zomerweer, wees dominee Richmond zijn leerlingen op de kortheid van het leven. Dat er nu onder elke grafsteen die ze zagen mensen lagen, die net als zij ook kinderen waren geweest, gespeeld gestoeid gezond en vrolijk geweest waren, maar eens kwam de dag dat zij voor het laatst de zon zagen. Dan werden zij de heuveltop opgedragen en gelegd in het stille graf.
Daarna stuurde dominee Richmond de catechisanten naar de grafstenen, om ieder voor zich een grafspreuk uit het hoofd te leren en op te zeggen.
De Heere zegende dit werk. Een meisje van twaalf jaar werd ernstig ziek, ze zou spoedig sterven. Bij het ziekenbezoek vertelde deze catechisant hoe de Heere het leren van een grafspreuk had gebruikt en het onderwijs gezegend. Haar laatste woorden waren: „Nu ga ik Hem zien van aangezicht tot aangezicht, en Hij zal nooit veranderen, daar zal het alles vrede zijn!.... Vrede..." Als een grafbloem rust haar stof tot de morgen der Opstanding.
Gaat de Heere een onbegrepen weg met u. waar de uitkomst van verborgen is? In deze ziekenpost denken wij dan in het bijzonder aan mevrouw M. Flaas, Platostraat 18. 3076 BN Rotterdam, die onverwacht een heupoperatie moest ondergaan. Jabes bad of de Heere het met het kwade alzo wilde maken dat het hem niet smarte. Dat wij zo in onbegrepen kruiswegen ons aan de Heere mogen overgeven, die ons ook leren kan om in tegenspoed geduldig te zijn.
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van vrijdag 26 september 1986
Daniel | 32 Pagina's