8IJ OMA OP BEZOEK

Kijk eens wie daar lopen, netjes over het trottoir? Het zijn Carolien en Jos. Waar zullen ze naar toe gaan? Boodschappen doen, misschien? Nee hoor. Ze hebben wel een tas. maar geen geld meegenomen. Een eindje wandelen dan? Ook dat niet. Het park ligt juist aan de andere kant van het dorp. En alleen mogen ze daar niet komen.

Worden jullie al nieuwsgierig? Laten we eens kijken waar ze heen gaan.

Carolien en haar broertje stappen flink door. Ze kijken goed uit dat ze tegen niemand aan zullen lopen. Er spelen veel kinderen op straat. En die kleine hummels kijken niet op of om.

Voor hen ligt nu een grote eendenvijver. Ze lopen er helemaal om heen. De eendjes hebben hen al lang gezien en zwemmen snel naar hen toe. Carolien pakt een zak met brood en verdeelt het met Jos. De eenden zijn erg hongerig. Binnen een mum van tijd is alles opgegeten.

„Tot de volgende keer", zeggen ze en verder gaan ze weer. Ze zijn de rumoerige buurt al gauw uit en komen nu in een stille straat. Bij het laatste huis bellen ze aan. Een oude dame doet open.

„Nee maar, Carolien en Jos. Wat leuk dat jullie me op komen zoeken."

„Dag oma", zeggen ze en volgen oma naar de kamer. „Kijk eens oma. We hebben wat voor u meegebracht."

Verrast pakt oma de tas aan. Wat zou er in zitten?

Moeder had vanmiddag tegen hen gezegd: „Jullie zijn nu toch vrij van school. Gaan jullie eens bij oma op bezoek. Ze is al een poosje ziek en al weken niet buiten de deur geweest. Ik zal wat lekkers voor haar in de tas doen. Daar zal ze vast erg blij mee zijn."

Oma stalt nu alles op tafel uit: zelf gebakken koekjes, appels, een doosje bonbons en een pot jam. „Wat ziet het er heerlijk uit, kinderen. Bedank mamma er voor. Wacht, jullie mogen wel zo'n koekje van mamma proberen, dan zal ik ondertussen wat fris inschenken."

Carolien heeft een mooi plekje opgezocht bij het raam. Josje is naast haar komen zitten. Aandachtig bekijkt hij de grote visaquarium. Wat prachtig toch, al die verschillend gekleurde vissen.

„Zeg oma", begint Carolien als ieder een glas drinken voor zich heeft staan. „Vertelt u nog eens een verhaaltje? "

„Hè ja, oma", zegt Jos nu ook, maar hij kan zijn blik bijna niet van de vissen afhouden. „Vind je de visjes zo mooi? "

„Ja, nou en of, oma. Heeft u ze allemaal zelf gevangen? " Oma schiet in de lach. „Nee hoor, die kun je zo kopen in de dierenwinkel. Zulke mooie visjes leven niet in Nederland. Ver weg. in Afrika of Nieuw-Zeeland, voelen ze zich goed thuis, in de zeeën die je daar vindt."

„Jammer", verzucht Jos. „Maar vertelt u nu een verhaaltje voor ons? U kan dat zo mooi." Oma lacht. „Nou, nou, zo goed kan ik dat niet. Laat me eens even nadenken...."

Carolien geeft Jos een knipoogje. Als oma zo doet, komt er vast een mooi verhaal.

(wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen