De roem in Gods trouw

Veertig jaar verschijnen van „Daniël" geeft oorzaak om te roemen. Echter niet in mensen. „Die roemt, roeme in de Heere" 1 Korinthe 1:31. Dit geldt allereerst en allermeest het grote genadewerk Gods in en door Christus, Die Zijn kerk geworden is wijsheid van God, en rechtvaardigheid, en heiligmaking en verlossing. Maar het mag mede alle arbeid op het terrein van Gods gemeente gelden. Omdat daartoe alles ook vloeit uit de bediening van de gezegende Ambtsdrager in de hemel. Zonder die bediening, het licht, de kracht en de liefde van Boven kan niets recht verricht worden tot de eer van God en het welzijn van mensen.

Ook niet „het voorlichting geven aan onze jonge mensen in die zaken die zij zowel voor hun geestelijk als tijdelijk leven zo onmisbaar van node hebben", zoals wijlen ds. A. Verhagen schreef in het éérste nummer van „Daniël", nu 40 jaar geleden. En daarbij is dan nog onmisbaar dat de Geest des Heeren het geschrevene gebruikt tot opbouwing van Zijn gemeente. Zoals de hoofdredakteur aanwees in het derde nummer naar aanleiding van Zacharia 4 : 6: Niet door kracht, noch door geweld, maar door Mijn Geest zal het geschieden, spreekt de Heere".

Nu mag er een terugblik zijn. Door degenen, die aan de wieg van het blad stonden en allen die later hun krachten en gaven ten dienste van de jongeren mochten stellen. Ook door de lezers van toen en nu. Om oorzaak van roemen in de Heere te vinden, in Zijn trouw.

Voor 's Heeren trouw is het oog van Jeremia geopend. In zijn droefheid over het diep verval en de grote verwoesting op het terrein van de Godsopenbaring, waar de Heere weleer wilde wonen en Zijn Godsrijk bouwen. Hij heeft het door Hem gebouwde afgebroken en het door Hem geplante uitgerukt, om de hemeltergende zonden. Jeremia mag zien, dat er nog een overblijfsel gelaten is, nog niet alles weggevaagd en vernield is. Dat de barmhartigheden Gods nog geen einde hebben. Het brengt hem in diepe ootmoed en verwondering voor de Heere, doet hem roemen in Gods trouw. In die gesteldheid van zijn hart betrouwt hij zich de Heere toe, mag hij op Hem hopen.

Is er ook droefheid in óns hart, bij het zien van de geestelijke verwoesting en afbraak in het geheel van Gods kerk? Wat is er in de achterliggende 40 jaar al niel weggevaagd door de voortschrijdende verwereldlijking en verwildering? Dan mag het elk onzer wel verwondering geven, dat Daniël nog kan en mag verschijnen met dezelfde voorlichting en boodschap van voorheen. Mogen wij het wel ter harte nemen, dat wij niet mede aan de vernieling zijn prijsgegeven, hoewel wij dat waardig zijn. Het zijn immers enkel de goedertierenheden des Heeren, dat wij bij zijn Woord bewaard zijn, niet mede geheel zijn afgeweken. Die gesteldheid van het hart past ons bij het herdenken van Gods trouw. Samen schuldig en toch nog niet overgegaan.

Erkenning van Gods recht en verwondering over Zijn trouw. In die weg wordt alleen de hoop op die God geboren, in Wien een algenoegzaamheid is. In Christus, die voor allesverzondigd hebbenden Zich onder het oordeel gaf.

Ook een toebetrouwen aan Hem voor het toekomende. In het werk aan Daniël, maar ook elk persoonlijk. Om die God, die getrouw is voor Zijn kerk, te leren kennen voor eigen hart en leven. Jonge vrienden en vriendinnen, rust niet aleer je de Heere in Christus als een God van genade en zaligheid mag kennen. Kom in deze tijd met zijn geestelijke ontreddering met je zonde en nood voor God. Waardig vernield te worden, een hoop op Gods goedertierenheid te ontvangen. Hij blijft de HEERE, de Getrouwe en Onveranderlijke, Die Zijn werk voortzet en iri het leven behoudt. Welgelukzalig, die in Hem roemen mag.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen