De vader van de niemandskinderen

(5)

Nu weet de rijke Lord genoeg. Hij schonk veel geld aan dokter Barnardo voor een tehuis voor de niemandskinderen. Dat was niet zomaar. God regeert. Hij bestuurde het zo.

En vlak bij de oude ezelsstal werd het eerste kindertehuis gebouwd. Boven de deur kwam te staan: , , DE ALTIJD OPEN DEUR".

Dokter Barnardo heeft veel mogen doen in zijn leven voor de weesjongens en - meisjes. Hij heeft hard gewerkt om zoveel mogelijk te kunnen helpen. De weg was geopend. God had zijn gebed verhoord. Het begin was er!

Eens wilde hij 100 dekens kopen voor „zijn" jongens. Maar er was geen geld. Hij durfde ze niet mee te nemen. De volgende dag kwam de post een brief brengen met 1000 gulden. Precies genoeg voor de dekens. Wat een blijdschap toen hij ermee thuis kwam.

Een andere keer kwam er een pakje. Toen hij het uitpakte, zat er een paar sokken in. „Voor uw kinderen", stond er op het briefje dat er bij zat. Het was ondertekend: „R.H." Nooit heeft de dokter de afzender kunnen achterhalen, maar in totaal heeft diezelfde mevrouw 250 paar sokken gebreid en geschonken voor het werk van Barnardo.

En het werk, zo klein begonnen met de drie stuivers van het meisje, groeide uit in heel Londen en in heel Engeland. Overal werden huizen gesticht voor meisjes en jongens van de dronken vaders en de stelende moeders. Voor kinderen voor wie het te gevaarlijk was nog langer thuis te blijven. En voor de niemandskinderen, zoals Jim Jarvis.

En alles heeft dr. T. J. Barnardo opgeschreven in zijn dagboek. Van de teleurstellingen, van de gebedsstrijd, maar ook van de verhoringen en de ongedachte hulp. In „De altijd open deur" hebben deze kinderen geleerd, hoe ze moesten leven en werken.

Maar ook gehoord van Hem , Die het weggedrevene en verlorene zoekt: de grote Koning, Die heerst als Opperheer!

„Meisjesdorp" werd gebouwd: een aantal paviljoens bestemd voor verwaarloosde meisjes.

En de Heilige Geest kwam wonen en werken in kinderharten. Bij hoevelen? Dat weten we niet. Dat hoeft ook niet. Hij regeert!

De kleine Jim Jarvis is als jonge man naar Amerika gegaan. Daar is hij boer geworden. Een andere jonge ging naar verre landen, misschien wel naar China, als.... zendeling! Een derde werd zelfs dominee. Een verwaarloosd meisje is met een timmerman getrouwd en werd moeder van drie kinderen.

Zo werd dokter Barnardo, geboren in 1845, de „Vader van de niemandskinderen". Als hij bijna 60 jaar oud is, moet hij zelf naar de dokter. Die zegt, dat hij kalmer aan moet doen: zijn hart is versleten. Maar Barnardo is het niet van plan. Hij zal juist nog zoveel mogelijk doen voor zijn kindertehuizen.

Als hij op een dag in 1905 achter zijn bureau zit om een stapel brieven te beantwoorden, zakt hij achterover. Het hart staat stil. Voor altijd. „De vader van de niemandskinderen is dood", gaat het door Londen.

Hij is begraven in Meisjesdorp. Het was een lange stoet. Voor de kist liepen 1500 jongens en meisjes. Achter de baar kwamen zijn vrienden en helpers en helpsters. Een lange stille rij. Veel tranen schreiden ze. Hun „vader" was dood.

Op het graf hebben ze een lied gezongen. Niet ter ere van dokter Barnardo, maar voor de grote Koning, Die regeert. Hij houdt de wees en de weduwe staande.

Die voor eeuwig zal regeren van geslachte tot geslacht!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen