Onze agenda: een diensthuis?

Diensthuis

Onze agenda fungeert vaak als een diensthuis. Wat bedoel ik daarmee?

Wel, denk eens aan de aanhef van de wet. „Ik ben de Heere, uw God, Die u uit Egypte, uit het diensthuis uitgeleid heb". Het land Egypte wordt een diensthuis genoemd voor het volk Israël. Dat volk moest keihard werken van Farao: van de vroege ochtend tot de late avond.

Wanneer Mozes en Aaron voor Farao verschijnen en vragen of hij het volk wil laten trekken, laat Farao dat volk nog harder werken. Voorheen kreeg het volk stro voor de tichelstenen, nu moesten ze zelf dat stro verzamelen en dezelfde hoeveelheid stenen per dag leveren. Dus ze moesten nog harder werken. Is het wonder dat de Heere Egypte een diensthuis noemt? De Israëlieten waren slaven van Egypte, ze waren niet meer vrij. Van buitenaf werd bepaald wat ze moesten doen.

Agenda als diensthuis

Met „diensthuis" bedoel ik dus de bovenstaande betekenis: slaven van iets of iemand, niet vrij, zwoegen van de vroege ochtend tot de late avond voor iemand of iets die datje oplegt.

Mijns inziens zou je onze agenda ook vaak zo'n diensthuis kunnen noemen. Zo'n agenda staat boordevol afspraken. Het gevaar is zo groot dat we slaaf worden van onze agenda. Die bepaalt dan hoe we ons leven indelen, wat we moeten doen. Zo'n volle agenda laatje vaak de hele dag heen en weer rennen en zwoegen.

Tot rust kom je eigenlijk niet, want: „morgen heb ik een vergadering, overmorgen heb ik een verjaardag, overmorgen moet ik naar een lezing enz.".

Dus: onze agenda zou je een diensthuis kunnen noemen.

Rusteloze samenleving

Een ieder zal begrijpen dat zo'n overvolle agenda een symptoom is van een dieper liggende kwaal. Je maakt deel uit van een samenleving die lijdt aan twee kwalen. De eerste kwaal zou ik de „prestatiekwaal" willen noemen. Onze hele maatschappij is op prestatie gericht. Hoe meer je presteert, hoe vooraanstaander positie je inneemt. Die prestaties worden dan ingevuld in tastbare en meetbare effekten: nog

meer produktie met nog minder personeel in nog minder tijd.

Alles wordt geperfektioneerd: het moet nog beter, nog sneller, nog mooier, nog dieper enz.

Dat alles is nodig om de prestaties op te schroeven.

Doordat de kennis toeneemt, ontstaat er meer behoefte om iets te beheersen, om iets te doen versnellen, waarvoor nog meer, nog gedetailleerder kennis nodig is. Dit zie je bijvoorbeeld duidelijk aan het onderwijs: tegenwoordig kun je tot je 25e studeren, waarna je nog maar een klein beetje weet van een klein deel van de werkelijkheid.

Je proeft in het bovenstaande als het ware het rusteloze in onze samenleving, die al hijgende maar voortholt naar ja, waar naar toe? ?

Ten diepste eigenlijk naar het volmaakte.... naar een paradijs waar alleen plaats is voor de mens. De mens, die alles in z'n macht heeft.

Het gevaar is zo groot dat we besmet worden met die „prestatiekwaal". Dat we ook maar voorthollen zonder werkelijk tot rust te komen.

De tweede kwaal waar onze samenleving aan lijdt is de ziekte van „moetofilie" (zoals ds. A. F. Troost dat ergens opmerkt): er moet zoveel.

Van buitenaf worden er zoveel aktiviteiten georganiseerd en wordt zo vaak een beroep op je gedaan, dat je je verplicht gaat voelen om daaraan te moeten voldoen. Nooit heb je het gevoel datje een keer klaar komt.

Ja, maar....

Misschien vraag je je nu wel af: „Ja, maar hoe moet dat dan anders? Hoe kom je dan onder die onrust en gejaagdheid uit? " Het probleem signaleren is makkelijker dan een oplossing bieden. Je kunt niet jezelf als het ware buiten die maalstroom van onze samenleving plaatsen. Wel is van belang hoe je met dat gejaagde, met dat rusteloze omgaat in je leven. Anders is het gevaar groot datje een leven gaat leiden waarin geen rust meer is. Datje al maar voortholt, zonder tot rust te komen. Uit Gods Woord blijkt, dat rust een belangrijk onderdeel is van het leven. Maar dan wel een rust, die in een bepaald kader staat.

Een rustdag

Wanneer we teruggaan naar de schepping, dan zien we dat God de zevende dag zegent en heiligt. In het ritme van zeven dagen, zondert de Heere één dag af, die tot Zijn eer moet zijn. Die dag van rust, is niet in de eerste plaats een dag van rusten van je werk, maar een dag van gedenken. In het Oude Testament, met name in Deut. 5:15 kom je dat tegen: Want gij zult gedenken dat gij een dienstknecht in Egypteland geweest zijt, en dat de Heere, uw God u van daar uitgeleid heeft door een sterke hand en een uitgestrekte arm; daarom heeft de Heere, uw God geboden dat gij de sabbatdag houden zult".

Die rust moet dus staan in het kader van

de verlossing uit Egypte, in het kader van Gods grote daden. In het Nieuwe Testament krijgt die rustdag een diepere betekenis. De sabbat gaat dan over in onze zondag, omdat Christus op die dag opgestaan is en zo de macht heeft om degenen te verlossen van het diensthuis van de wet en van de zonde, die in Hem geloven.

Dus hierin zie je duidelijk dat de Heere rust in het levensritme geeft, om aan Zijn grote daden te gedenken. Wil dit dan zeggen dat alle rust, ook de vakantie, in dat kader moet staan? Ik ben geneigd om , ja" te zeggen.

Natuurlijk mag je genieten van je vakantie, mag je plezier hebben, maar ik hoop datje, ook tijdens je vakantie, Gods grote daden niet vergeet. Dat Hij Zijn Zoon gegeven heeft, opdat een iegelijk die in Hem gelooft, niet verderve, maar het eeuwige leven hebbe".

De ware rust

Hoe ga jij met de onrust en gejaagdheid van het leven om? Werkje eerst keihard en moetje daarna zo rusten (ook op zondag!) dat er geen tijd en energie meer over is voor de Heere en Zijn Woord? Datje alleen maar toekomt aan het „horizontale rusten"?

Temidden van de onrust van je leven, van de gejaagdheid van deze tijd, klinkt een duidelijke stem: Komt herwaarts tot Mij, allen die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven" (Matth. 11 : 28). Volgens onze kanttekenaren slaat dat op hen die vermoeid en belast zijn vanwege hun zonden, maar ook op hen die vermoeid en belast zijn vanwege de last van de wet en de menselijke inzettingen.

Misschien voel je je wel moe van alles wat moet, moe van alle verplichtingen. Moe ook van al het gepieker: „Hoe kom ik tot God bekeerd? Hoe wordt Hij mijn God? Hoe wordt Christus mijn Borg? "

Al die vragen kunnen je zo onrustig maken, Je vlucht in allerlei wetjes en regeltjes, net zoals die Joden, maar je komt er geen stap dichter mee bij God.

Dan klinkt opnieuw de stem van Christus: „Komt herwaarts tot Mij, allen die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven". Wanneer je je dan mag laten zinken op Zijn werk, vervult de rust en vrede je hart Er moet niets meer. Dat wil dan niet zeggen dat je niet meer hard hoeft te werken. Maar dan mag je vanuit die rust, vanaf de Rots Christus, de branding van het leven weer in.

Niet langer meer als slaaf van je agenda, maar vanuit de rust. In Hem kom je werkelijk tot rust. Een rust die in het kader mag staan van het gedenken van Christus' verlossingswerk.

Ik hoop dat je in je vakantie die rust (opnieuw) mag vinden. Zoek die rust dan nu, als je dit leest. Nu heb je er de tijd nog voor.

'k Hoop en bid datje zo tot rust mag komen!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen