GEZELSCHAPPEN

Vraag: Vroeger waren er nog van die echte gezelschappen waar het volk van God samenvergaderd was, en waar ze psalmen zongen. Waar zijn ze nog, het oude volk van God en de gezelschappen?

De laatste verzen van Handelingen 2 geven ons een duidelijk beeld van het leven in de eerste gemeente te Jeruzalem. Er was o.a. een levendige gemeenschap der heiligen. Er was een sterke liefdeband. Dezelfde Geest Die in Christus en ook in Gods kinderen was, bond hen samen. Liefde zoekt gemeenschap, omgang. Dus was er behoefte om elkaar te ontmoeten. Liefde is mededeelzaam. Er was bereidheid om elkaar te helpen met tijdelijke goederen maar men was ook verlangend om aan elkaar te vertellen over de omgang met de Heere, over strijd en aanvallen van satan en andere zorgen. Vaders en moeders in Israël, mensen met een sterk geloof en veel geestelijke ervaringen gaven raad aan kinderen in het geloof.

De dichter van Psalm 66 roept nodigend: , , Komt, hoort toe, o allen die God vreest, en ik zal vertellen wat Hij aan mijn ziel gedaan heeft".

Zulk „gezelschappelijk samenzijn" kan zelfs een middel zijn tot bekering.

In Psalm 40 zegt David: Hij heeft een nieuw lied in mijn mond gegeven, een lofzang onzen Gode; velen zullen het zien en vrezen en op de HEERE vertrouwen". In de 18e en 19e eeuw hebben gezelschappen gebloeid op plaatsen waar geen schriftuurlijk-bevindelijke prediking meer was. We kunnen wel zeggen dat naast de geschriften van onze oudvaders de gezelschappen enorm belangrijk zijn geweest in het ontstaan en de ontwikkeling van onze Gereformeerde Gemeenten. Nu zijn er weinig gezelschappen meer. Hiervoor zijn verscheidene oorzaken op te noemen: e belangrijkste is wel de verschraling van het geestelijke leven. We beleven wat men noemt een geesteloze tijd. Dat wil niet zeggen dat de Heilige Geest niet meer werkt; dat zal Hij blijven doen zolang de zon aan de hemel staat (Ps. 72). Maar Hij werkt onder ons niet zo krachtig en veelvuldig als voorheen. Wereldzin en wereldgelijkvormigheid zij hier mede de oorzaak van. Hiermee hangt samen dat overeenkomstig Christus' voorzegging (Matth. 24 : 12) de liefde va velen verkoud is. In zo'n situatie zal de behoefte niet groot zijn om elkaar te ontmoeten om met elkaar te spreken over „de wegen des Heeren". Maar gesteld da men dan toch bij elkaar kwam, dan zou men elkaar niet veel te vertellen hebben, omdat het geloofsleven vaak kwijnt. Toch wil men praten. Wat krijgt men dan vaak?

- Indrukwekkende bekeringsverhalen waar het eigen „ik" in het middelpunt staat. Een gevolg daarvan is dat schuchtere mensen die dezelfde zaken beleefd hebben, maar veel eenvoudiger ontmoedigd worden en tot de gedachte komen dat ze zich wel vergist zullen

hebben. Ze gaan wachten op dingen die al gebeurd zijn.

Hoogmoedige christenen die de leiding hebben, hanteren hun eigen maatstok om hetgeen een ander vertelt liefdelooskritisch van tafel te vegen.

- Waar ervaren christenen ontbreken, gaat men elkaar opbouwen in allerlei ervaringen en gestalten en ontstaat er wildgroei. De lange en knappe mondchristenen (zie Christenreis van Bunyan) hebben het hoogste woord.

- Breed uitmeten van tekortkomingen en gebreken van Gods knechten en andere mensen.

Gelukkig heb ik het zelf op verschillende plaatsen anders meegemaakt. Maar dan was er wel goede leiding en de onderlinge liefde voerde de boventoon. Was er dan weinig te praten dan werd er een preek gelezen of uit een boekje met bijvoorbeeld brieven. Dan gaf dat aanleiding tot een opbouwend gesprek. Waar gezelschappen of bijbelkringen zijn, laat men toch waken voorde bovenstaande misstanden. Maar dit geldt ook voor visites die men, wie ook, bij elkaar aflegt.

Een andere oorzaak van het wegvallen van gezelschappen is de trieste kerkelijke verdeeldheid. Wat erg als kinderen des Heeren elkaar ontlopen omdat ze bij verschillende kerken horen. Wat heeft dit al aanleiding gegeven tot ruzies!

Uit Handelingen 2 en de latere Kerkgeschiedenissen blijkt dat gezelschappen zich spontaan vormden. Zij laten zich niet organiseren. Aan de andere kant kan er veel zegen uitgaan van elke gelegenheid waar twee of meer mensen met elkaar over de Heere spreken. Zeker als de Heere Zelf aanwezig is.

Ethan zingt in Psalm 89 (berijming Datheen): aar mag de genade des ouden tijds wezen? Deze psalm beschrijft de toestand tijdens koning Rehabeam. Toch lezen we in 2 Kron. 12 : 12 hierover: , Ook waren in Juda nog goede dingen".

Laten we waarderen wat we nog mogen hebben. Aan de andere kant: aat ons onze wegen onderzoeken en doorzoeken, en laat ons wederkeren tot de HEERE. Klaagl. 3 : 40.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen