TOT AAN HET UITERSTE DER AARDE

Vraaggesprek met zuster Hermien Tuinier over haar werk op de post Landikma in Irian Java.

Zuster Tuinier, het heeft de Heere behaagd u te roepen om in Zijn Koninkrijk te arbeiden Zou u ons willen vertellen hoe oud u was toen u werkzaamheden kreeg omtrent het heil van onze verre naaste en hoe uw weg naar het zendingsveld geleid werd?

Als kleuter kreeg ik voor mijn verjaardag een bruine pop omdat ik toen al over de bruine kinderen praatte.

In mijn lagere schooltijd maakten de vele zendingsverhalen een diepe indruk op me. Het greep me aan dat er zoveel mensen op de wereld waren, die geen nieuw hart konden krijgen omdat ze nog nooit van de Heere gehoord hadden. Zo groeide het verlangen om als zuster de mensen daar te helpen en tegelijk van de Heere te vertellen. Mijn ouders zeiden: Als je zendingszuster wilt worden, moetje wel eerst zelf een nieuw hart hebben. En als de Heere het goed vindt, dan vinden wij het ook goed." Jarenlang heb ik dit aan de Heere gevraagd. Toen ik 14 jaar was, kreeg ik daarop een antwoord onder een zendinspreek over: „Gij zult Mijn getuigen zijn, zo te Jeruzalem, als in geheel Judea en Samaria, en tot aan het uiterste der aarde".

Na de middelbare school heb ik de verpleegstersopleiding gevolgd en gesolliciteerd toen er een oproep kwam voor een verpleegkundige voor Irian Jaya. Er volgden nog een paar jaren van voorbereiding voor ik in 1979 werd uitgezonden.

Hoe beleefden uw ouders het dat u naar het zendingsveld ging?

Mijn ouders hadden ruimschoots de tijd om er langzaam maar zeker naar toe te groeien. Ze leefden er van tevoren al heel intens in mee en dat doen ze nóg. Aan de ene kant hebben ze me graag over voor dit werk en vertrouwen ze me helemaal aan de Heere toe. Aan de andere kant valt het niet altijd mee om zover bij elkaar vandaan te zijn, vooral als er b.v. ziekte is. Maar de zeer drukke briefwisseling vergoedt veel.

Was er in uw naaste omgeving ook begrip voor uw keuze, of voelde u tegenstand van anderen?

Over het algemeen hadden kollega's in het ziekenhuis er wel begrip en waardering voor. Met sommigen heb ik nog steeds kontakt.

Hoe is het meeleven van het, , thuisfront" als u in Landikma bent?

Het verbaast me steeds weer datje overal vandaan zoveel post krijgt met je veijaardag, met Nieuwjaar, en ook erg veel vakantiekaarten. Mijn thuisgemeente in 's-Gravenzande spant daarin wel de kroon, 't Grootste is, datje ervaart dat er in je thuisgemeente en op veel andere plaatsen en in de gezinnen voor je gebeden wordt.

Hoe groot is ongeveer het aantal vrouwenverenigingen, waar u post van ontvangt?

Een stuk of 50, inklusief Amerika en Canada.

U bent als enige van onze zendingsarbeiders op de post in Landikma werkzaam. Zou u ons iets over uw werk kunnen vertellen, b.v. over de weekindeling?

Een groot deel van mijn tijd breng ik door in de polikliniek, waar we met vier tot poliohulp opgeleide jongens zo'n 1800 patiënten per maand helpen. Elke dinsdag komen er uit alle dorpen veel moeders met hun babies om ze te laten wegen en wordt er voorlichting gegeven over hygiëne en voeding.

Verder ben je verantwoordelijk voor al het andere werk dat er op de post gebeurt, je wordt

geacht een manusje-van-alles te zijn. Om maar wat te noemen: toezicht houden op de timmer-en onderhoudsploeg, het uitbetalen van lonen, runnen van het winkeltje, kontakten onderhouden via de radio met andere posten en piloten, begeleiden van zondagschoolwerk, houden van breiklasjes, enz.

Hoe ervaart u wanneer u met verlof bent de welvaart die e in Holland is? Zou die ons nog niet verder van de Heere aftrekken?

Het leven is hier totaal anders dan in Irian. Als je uit Irian weer hier bent. is het net of je van een andere planeet komt. De welvaart en luxe vallen inderdaad direkt op en dat kan zeker een bedreiging zijn. Van een luxe leven heb je in Irian geen last. Maar daar zijn wel weer andere dingen die je van de Heere af kunnen trekken. Je neemt nl. jezelf overal mee naar toe, ook naar het zendingsveld. Het is wel zo, dat door het volkomen geïsoleerd leven van de buitenwereld, je in allerlei situaties terecht komt, dat je letterlijk en figuurlijk geen kant uit kunt en datje — méér dan in Holland — alleen de weg naar Boven overhoudt.

Wat trekt u het meest om weer terug te gaan naar Landikma, is het de opdracht die de Heere Zelf gegeven heeft: , , Weest dan barmhartig, gelijk uw Vader Die in d hemelen is, barmhartig is"?

Ook dit. Ik voel dat mijn taak daar nog niet af is.

Zuster Tuinier, daar de Heere nog wonderen werkt in he midden der aarde, zou u enkele wonderen die u mocht beleven aan ons willen vertellen?

Het is meerdere malen gebeurd dat ernstig zieke kinderen en ook volwassenen, die b.v. in coma geraakt en eigenlijk opgegeven waren, op wonderlijke wijze door de Heere genezen werden. Daar zagen de mensen dan ook duidelijk de hand van de Heere in.

Nog iets anders. De bevolking uit één van de verre Nipsandorpen vermoordde een paarjaar geleden de evangelist die in hun dorp werkte. De zending moest zich toen terugtrekken uit dat gebied. En nu een paar maanden geleden is er weer opnieuw geprobeerd kontakt te leggen met dit vijandige dorp. De bevolking had er nu geen bezwaar tegen dat er weer een evangelist zou worden geplaatst. Is dat geen wonder?

Bemerkt u onder de jeugd nog jaloersheid wanneer u van 's Heeren werk aan hen mag vertellen?

Je bent erg blij als je de jeugd in de kerk ziet komen en op de zondagschool. Heel wat jongeren gaan op de bijbelschool, je merkt dat er bij hen ook een honger is naar het Woord van God. Sommige levens zie je zo duidelijk veranderen na de komst van het Evangelie. De Boodschap werkt door in hun harten en levens. Dit laatste valt me vooral op als ik eens op een nieuwe post ben, zoals in Bomela.

Welke boodschap hebt u voor ons als thuisfront?

Dat ik grote waardering heb voor het vele werk dat duizenden vrouwen op de verenigingen doen om op deze wijze hun deel bij te dragen aan de voortgang van het zendingswerk.

Zuster Tuinier, namens onze Vrouwenbond hartelijk bedankt voor het beantwoorden van de vragen. De Heere gedenke u, alsook uw ouders en familie, en voorts allen die mogen arbeiden in Gods Koninkrijk.

En wanneer u straks weer terug gaat naar uw post, geve de Heere op 't zendingsveld en in Holland te ervaren: , , Die in de Schuilplaats des Allerhoogsten is gezeten, Die zal vernachten in de Schaduw des Almachtigen".

W. A. Both-van 't Geloof

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen