Minister Brinkman in gesprek met Nederlandse jongeren

Met een plattegrond in m'n handen loop ik door Den Bosch, op zoek naar „Hotel Central''.

Op een gegeven moment weet ik niet meer precies waar ik ben. Ik schiet een voorbijganger aan en vraag of hij misschien weet waar „Hotel Central" is. „Jawel", klinkt het antwoord, „u staat er met uw neus voor!". „Oh. wat dom van me dat ik het niet gezien heb; bedankt hoor".

Vlug ga ik via een draaideur naar binnen. Nu op zoek naar de zaal waar minister Brinkman vanavond een diskussie zal houden met een dertigtal jongeren.

In de Memorie van Toelichting op de WVCbegroting 1986 stond: „om op enkele plaatsen goed voorbereide open ontmoetingen te arrangeren met groepen jeugdigen tesamen met het particulier initiatief'.

De minister heeft twee diskussieavonden met jongeren gepland. Op 7 april met jongeren van 15-20 jaar in Amersfoort en op 17 april met jongeren van 20-25 jaar in Den Bosch. Ook de redaktie van „Daniël" kreeg een uitnodiging om de diskussie aan te horen.

Tijdens beide ontmoetingen staan vragen centraal als: wat zijn de toekomstverwachtingen? Wat zijn de eisen aan de samenleving waar je later zelf als volwassene mede vorm aan zult geven? Hoe denk je over de bijdrage van de politiek aan het realiseren van deze verwachtingen? Zo wil de minister cq. Den Haag informatie krijgen over wat jongeren zoal bezig houdt en wat er onder hen leeft.

De minister wil hen uit hun eigen mond horen. Zo wil hij een beeld krijgen van de Nederlandse jeugd.

De zaal stroomt langzamerhand vol. Om kwart voor acht komen de 30 jongeren binnen met wie diskussie gevoerd zal worden. Iedereen is klaar. Een grote camera van de NOS-televisie staat midden in de kring opgesteld. Diverse fotografen en verslaggevers lopen rond. Alleen de minister is er nog niet!

Men begint alvast met het draaien van een soort klankbeeld. Alle lichten gaan uit. De dia's volgen elkaar snel op. Hoe onheilspellender de teksten worden hoe onheilspellender het volume van de muziek toeneemt. Enkele teksten die ik zie:

- „Toekomst: gewoon wat dansen op een vulkaan".

- „Jeugd wil trouwen, maar ieder wil ook een eigen leven leiden".

- „Relaties? Sex, daar word je moe van". .

- „Liefde, trouw en zorg zijn drie elementen van het huwelijk. Als de liefde verdwijnt, blijven trouw en zorg over".

De lichten gaan weer langzaam aan. Minister Brinkman is inmiddels gearriveerd. De diskussie kan beginnen.

Zijn uitkeringen hoog genoeg?

De onderwerpen die voor de pauze aan de orde komen zijn: zwart werken, uitkeringen en vrijwilligerswerk.

De diskussieleider begint met de vraag: „Wie

heeft er geen bezwaar tegen zwart werken? ". 15 van de 30 jongeren steken hun hand omhoog.

Een jongere: , , De overheid werkt dat zelf in de hand. De uitkeringen zijn veel te laag." Minister Brinkman gaat hier even op door met het stellen van een vraag: ..Wat houd je nu na aftrek van de vaste lasten over van je uitkering voor bijvoorbeeld reiskosten enz.? " Hoongelach stijgt op; enkele reakties:

- ..Niks! Vanavond eet ik voor de tweede keer warm van deze week. omdat het mij nu niets kost" (we hadden een diner aangeboden gekregen WP).

- ..Het enige dat ik nog overhou, is geld voor shag en kattevoer."

- „Ik ben getrouwd en heb ƒ 1400, - in de maand. Daar moet ik dus alles van kopen."

Dus volgens deze jongeren zijn de uitkeringen veel te laag.

Een reaktie van een rechtenstudent: „Jullie willen uitkeringen wel hoger, maar we zitten in een cirkel. Eerst moet het in het bedrijfsleven wat beter gaan; zij zullen meer moeten investeren. Dan pas kunnen uitkeringen omhoog. Daarom kijk ik hoopvol naar de toekomst."

Ellen reageert fel: „Ja. maar wanneer begint die toekomst? (Gelach en applaus) Over 1 minuut is het ook toekomst, maar financieel gebeurt er niks! Hoe lang moeten we dan wel niet wachten? "

Brinkman stelt dan de vraag of mensen bereid zijn om voor een lager salaris te werken, om samen de pot te verdelen? Maar hier wordt niet konkreet op geantwoord. Alleen René: „Ik kom van de LTS: ben toen naar Marine gegaan; daarna heb ik keihard gewerkt. Ik zou me eerst willen bewijzen voor ik inlever."

Vervolgens wordt aan Brinkman de vraag gesteld waarom het CDA en VVD het voorstel van FNV met betrekking tot een basisinkomen voor iedereen niet hebben overgenomen.

Brinkman: „Als er ekonomische groei is. dan valt er wat te verdelen. Het bedrijfsleven zal dan meer moeten investeren

Felle reaktie: „Dat is toch onzin!! Bedrijven kunnen niets kwijt: er is geen koopkracht meer!"

...... dan is er ekonomische groei. Voor een eerlijker verdeling zal het bedrijfsleven moeten inleveren, wat weer tot gevolg zal hebben een daling van de lonen, want loonkosten is vaak de grootste post. Je blijft dan in een cirkel zitten. Mensen zullen toch zelf bereid moeten zijn om in te leveren."

Die bereidheid is er in ons land nog lang niet, denk maar aan de laatste stakingen. Het is duidelijk, dat het een moeilijk probleem blijft, waar je niet zomaar uit bent.

Samenlevingsvormen

Na de pauze gaat de diskussie verder. Nu over samenlevingsvormen. Albert, een homosexueel zoals hij zelf zegt, gooit de knuppel in het hoenderhok: „Voor mij is het niet mogelijk om op een christelijke school te

werken. Ze zullen mij weigeren. Maar dat is toch je reinste diskriminatie? Nu is mijn vraag of de minister daar niet eens wat aan kan doen."

Andere reakties:

- „Je wordt gedwongen om op een bepaalde manier te leven".

- Wij willen behandeld worden als individuen en niet naar relaties".

- „Ik wil financieel afhankelijk zijn van wie dan ook: van mijn ouders, van mijn vriend of vriendin enz.".

- „Als je trouwt, dan zijn toch alle problemen opgelost? dat is het voordeligst".

Op die laatste reaktie een schreeuw door de zaal: „Maar ik wil niet trouwen!!" Wat vindt Brinkman van dit alles? Volgens Brinkman mag iederen in Nederland leven zoals hij zelf wil (hoongelach: Nou.... nou). Wel zijn er een aantal dingen waar verschillend over gedacht wordt. Maar in Nederland is sprake van een vrije keuze, dat is goed. Maar niemand mag gediskrimineerd worden.

Wanneer de minister nader ingaat op homosexualiteit raakt hij wat geëmotioneerd. Hij maakt het onderscheid tussen sexuele geaardheid en sexuele aktiviteiten ... (daverend gelach) ....

Een echt duidelijk standpunt neemt hij echter niet in. Het blijft allemaal wat vaag. Op de vraag of hij er bezwaar tegen zou hebben als zijn kind les zou krijgen van een homosexueel, antwoordt hij met een vastberaden „Nee".

Volgens hem zit het probleem in de twee grondrechten die ons land kent:

- vrijheid van vergadering

- vrijheid van meningsuiting.

En wij?

Inmiddels is het over tienen geworden. Hoog tijd voor mij om op te stappen, zodat ik de trein nog kan halen. De diskussieleider wil er ook een eind aan maken. Alleen Brinkman hoor ik nog even: „Het lijkt me vreemd als je een bepaalde relatie met elkaar aangaat op grond van financiële en materiële redenen. Volgens mij zijn er toch andere waarden". Met deze opmerking in m'n achterhoofd loop ik de zaal uit. Hotel Central laat ik achter mij. Inmiddels is het donker geworden in Den Bosch. Het is rustig in het centrum.

Ik loop boordevol gedachten naar het station. Zo denken dus de jongeren van ons land, de toekomst. Eén ding is mij deze avond sterk opgevallen, namelijk het individualistisch denken: wat ik wil en doe is belangrijk; hoe ik sta tot de ander, maakt niet uit. Alles moet kunnen. De overheid mag door middel van allerlei regels en subsidies geen voorkeur meer laten blijken voor een bepaalde relatie.

Onwillekeurig moet ik aan „onze" jongeren denken. Hoe staan zij in deze wereld? Hoe zouden zij over deze onderwerpen denken? Ten aanzien van de samenlevingsvormen weten we het misschien wel maar hoe is het met betrekking tot die materiële zaken? Ik • denk dat je ook onder ons dat individualistisch denken tegenkomt: als ik het maar goed heb, als ik maar een goed salaris heb... enz...

Zijn wij bereid om in te leveren, als het er op aan komt? Daarom, ik hoop datje na het lezen van dit artikel je niet beter voelt dan deze jongeren. Want als je eerlijk in je eigen hart kijkt, vind je daar dezelfde wortels: ik, ik en nog eens ik. Laten we dan samen als jongeren bidden, ook voor deze jongeren.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen