OP ZIEKENBEZOEK VIA DE POST

Eenzaam ben ik....!

Bent u dat achter de gesloten deur van uw ziekenkamer? Wel een goede verzorging, liefdevolle handen in uw handicap, maar diep in uw hart dat stille verdriet.... eenzaam ben ik en verschoven! Als de deur van de kamer opengaat toch opgewekt doen. want anderen mogen niet weten van die knagende pijn die „eenzaamheid" heet.

Na de lange winter nog geen lentezon, terwijl we als hoogbejaarden juist verlangen naar de warmte van die zon. maar ook naar een luisterend oor en hart.

De eenzaamheid verstild ons leven, onze levensspoel gaat steeds trager lopen, een levensdoel hebben wij niet meer, we zijn eenzaam en alleen! Is het gebed van de verdrukte ook uw gebed geworden: „Mijn leeftijd is door wenen, als een ijd'le rook verdwenen, 'k slijt de nach in eenzaam waken, als een mus op stille daken"?

In het diepst van ons hart zijn wij allen eenzaam, net zoals die 38-jarige gehandicapte die aan het badwater bij de Schaapspoort lag, die niemand had. Maar toen de Heere Jezus in Bethesda kwam, en over deze gehandicapte Zich ontfermde, gebeurde er een groot wonder: Hij zag... Hij wist... Hij sprak... en genas.

Eenzame ballingen zijn wij geworden toen de Paradijspoort om onze zonden dichtviel, nu leven wij zonder God en hebben geen thuiskomen meer.

Eenzaam dolen wij op de wereld als daklozen, en wij zoeken evenals de verloren zoon hèt geluk. Het blijkt schijngeluk! Dat brengt ons nogmeer in het isolement van „eenzaamheid". Is dat ook uw levenservaring? In deze eenzaamheid roept de Heere ons telkens door Zijn Woord: , , Waar zijt gij? " De Heere zet de lichtbundel van Zijn Woord op ons zondebestaan zoals Hij dat bij Adam deed, Hij vraagt ons uit ons isolement te voorschijn te komen en de vijgeboombladeren af te doen waarmee wij ons bedekken.

Waar de Heere ons eerlijk maakt voor Hem, laat Hij ons in onze eenzame naaktheid van ons zondaar-zijn voor Hem niet alleen, maar schenkt ons om Jezus' wil witte klederen opdat de schande van onze naaktheid niet gezien worde. In stille verwondering mocht Isaac da Costa van deze genade getuigen:

O God des ontfermens! Gij zaagt op mij neder, En 'k werd tot een nieuwe bevatting herteeld! In d' Eniggeboren, Zijn uitgedrukt Beeld! Die Een'ge Zijn Hand heeft mijn ogen bestreken, En 't hartebewindsel des ongeloofs viel.

Mag u in de eenzaamheid ook van dit genadewonder weten? Dan geeft de Heere u in de bejaarden-of ziekenkamer een opdracht. Hij maakt nooit werkloos, ook niet als wij eenzaam en verschoven zijn.

„Bidt om de vrede voor Jeruzalem, opdat naar Zijn belofte het nakroost Hem zal dienen". Maakt uw handicap u eenzaam, hebt u niemand? Smeek of de Heere u een instrument wil maken om kleingelovigen te bemoedigen.... voorbede te doen voor allen die aktief in Zijn dienst staan.... een hand en een voet te mogen zijn voor hen die óók een kruis dragen.... en te bidden zonder ophouden! Dan bent u wel eenzaam, maar nooit alleen!

In de ziekenpost vraagt de vrouwenver. „Helpende handen" te Aagtekerke uw meeleven in de eenzaamheid van mevr. P. van Keulen-de Voogd, Prelaatweg 36, 4363 NH Aagtekerke. Door een heupfraktuur is zij als weduwe aan huis gebonden.

Ook vragen wij uw post voor ons oud-hoofdbestuurslid, mevr. M. F. Hardon-Kieviet, Kerkewijk 79-20, 3901 EE Veenendaal, die als werkster van het eerste uur aan de wieg van de Vrouwenbond gestaan heeft. In alle eenzaamheid bij het dragen van het weduwkleed willen wij u beiden toewensen: „Ik ben wel ellendig, maar de Heere denkt aan mij.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen