De barre vlucht

vervolgverhaal deel 6

De dagen en weken glijden voorbij. Het is midden mei geworden. De wind is wat milder en aan de bomen hier en daar al knoppen. Soms zien ze *s avonds in de verte de lichten van een stad of dorp. En overdag fabrieken met hoge schoorstenen en witte rookpluimen. Een enkele keer moeten ze een weg oversteken, dat gebeurt pas na een zorgvuldige verkenning. En dan op een hoog punt gekomen zien ze in de diepte geblikker van water. ..Het Baikalmecr. ik weet het zeker. Dit is het Baikalmeer!" roept Slav enthousiast.

Kristina

„Zo komt het dat ik hier ben". Met deze woorden besluit Kristina haar verhaal. Stil hebben de mannen naar haar geluisterd. , , En wat wil je nu? " vraagt na een kleine pauze mr. Smith. ..Ik wil naar Irkoets en daar proberen op een trein naar het westen te stappen", antwoordt het meisje. Ze kijkt de kring rond. dan blijven haar heldere blauwe ogen rusten op de Amerikaan. Deze knikt cn zegt: ..Wij gaan een andere kant op, wc gaan naar het zuiden langs de oostkant van het meer". Verschrikt kijkt Kristina de anderen aan. „Ik, ik wil graag met jullie mee. Jullie kunnen me niet alleen laten". „Kun je zwemmen? " vraagt Smith. ..Heel goed. Op school was ik dc beste". Mr. Smith glimlacht even. , .Wij dachten datje misschien je eigen plannen had. Denk erom mijn kind. we kunnen je niets aanbieden dan gevaren cn ontbering. Ons eten is zo goed als op en we moeten nog een lange, lange reis maken. We moeten straks een brede rivier over. een rivier die in het midden open ligt cn waarschijnlijk snel stroomt. Daarom vroeg ik ofje zwemmen kunt. Maar als je met ons mee wilt. ben je welkom Kristina". Het meisje knikt. ..Dank u wel. dat wil ik erg graag". En zo komt er een achtste reisgenoot bi j de zeven mannen, die een uurtje geleden met moordplannen in hun hart deze kleine vluchteling omsingelden. ..Wie het ook is", had Makowski gefluisterd, ., als het een man is zullen we hem op zijn kop moeten slaan en in de rivier gooien". Even voor ze de brede rivier — begroeid met struikgewas — bereikten, hadden zc beweging gezien tussen de takken. Een vage gestalte, een lange broek en zware laarzen. Het bleek een Pools meisje te zijn. weggelopen van de kolhoz waar ze te werk was gesteld. Haar hele dorpje was uitgemoord, zij was gevlucht. Enkele dagen later, ver van haar dorpje, ver van de verschrikkingen daar. werd ze door soldaten van het Rode Leger gevangen genomen. Ze werd veroordeeld tot deportatie naar Rusland en op een Sovjetboerderij in het gebied van Jenissei te werk gesteld. De ware bedoelingen van de bedrijfsleider waren meer dan duidelijk en op een dag is ze de kolhoz ontvlucht. Het is al donker als Kristina alles verteld heeft. „Ga maar slapen, mijn kind", zegt mr. Smith op een vaderlijke toon. „Morgen komt er een zware dag voor je".

Mongolië

In de tweede week van juni. laat in de middag bereiken de vluchtelingen dc Mongoolse grens. In hun tassen hebben ze vijftig kilo vroege aardappelen, die ze een paar uur eerder op een aardappelveld hebben gerooid. Kristina huilt van blijdschap en loopt van de een naar de ander. De mannen maken vreugdesprongen en kloppen elkaar op de rug van plezier. „Laten we maken dat we wegkomen", raadt een lachende mr. Smith aan. , .Je weet maar nooit hoever de Russische arm reikt". De lucht betrekt en in de verte rommelt de donder. Snel gaan ze op pad. De grenspalen achter hen vervagen snel. „Waar zijn we Slav? " vraagt mr. Smith al rennend, , , 'k Weet het niet precies, ik kan

er wel een 130 kilometer naast zitten. Maar 't gebergte daar voor ons is beslist het Kentei Shangcbergte". Ze hollen voort totdat het gestaag oplopend terrein hen tot een rustige wandelpas dwingt. Er wa.iit een zwoele wind en het zweet druipt van hun gezicht. Dc lucht wordt al donkerder cn tegen middernacht barst het onweer in alle hevigheid los. Dc wind giert, dc bliksem sist en de donder dreunt.

In een ondiepe spleet tussen twee gladde rotswanden ..schuilen" dc vluchtelingen bijeen. Dc regen gutst op hen neer met . «xirechte stralen. De zwiepende wind heeft geen enkele invloed op zijn val.

Binnen een paar minuten zijn dc kleren doorweekt en stroomt het water langs hun nek aan de binnenkant van de jassen over hun rug.

De hele nacht duurt het hevige onweer voort. Kristina — op het meest beschutte plekje — laat bevend en beangst de woede van het noodweer over zich heengaan. Als de dag aanbreekt, valt dc regen nog in stromen neer. Het lijkt alsof er nooit een eind aan zal komen, "s Avonds regent tiet nog cn de hele volgende dag tot. tegen dc avond, de watervloed plotseling stopt, 's Morgens straalt dc zon weer in al haar kracht. Witte dampen stijgen op van de rotsen.

De vluchtelingen drogen hun kleren en trekken weer moedig verder.

Zestig dagen zijn ze nu op weg. Volgens Slavs berekeningen hebben ze in die tijd ccn kleine tweeduizend kilometer afgelegd. „Hoe ver moeten wc nog? " vraagt Paluchowisz belangstellend. Slav denkt na. „Ik schat nog twee keer zoveel". „Wat!? " kreunt Anton. „zo ver nog? !"

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen