Oorlog in Nederland....!

Oorlog in ons land? Waar dan? .... Met wie dan? .... Ditzijn misschien enkele vragen die bij je opkomen wanneer je bovenstaande titel ziet. In elke oorlog wordt strijd gevoerd tegen een vijand. Die oorlog in Nederland waar ik op doel, heeft ook een vijand. Met die vijand wordt gevochten op leven en dood. Er wordt niet gevochten tegen de dood en vóór het leven, nee, maar precies andersom: voor de dood, tegen het leven!! Dus die vijand is het leven! Die strijd, die oorlog wordt op twee fronten in alle hevigheid gevoerd: abortus en euthanasie.

„Daar heb je hem ook weer", denk je misschien, „wat een afgezaagde onderwerpen; kun je nu eens niet wat anders

bedenken? " Misschien heb je een beetje gelijk: er is al zoveel over geschreven. En toch ik hoop dat je verder leest en ook zult begrijpen waarom deze onderwerpen van zo'n groot belang zijn. Het gevaar is groot dat we immuun dreigen te worden voor de meest ernstige dingen, zodat het ons niets

meer doet. Met de legalisering van de abortuswetgeving werd de oorlog verklaard aan het prille, ongeboren leven. De laatste tijd kun je regelmatig lezen van en over de stichting „Schreeuw om leven". Deze stichting bindt de strijd aan tegen de bedreiging van het leven. Met betrekking tot deze strijd is haar voornaamste wapen de film „Silent scream". Hiermee trekt ze door het land en belegt avonden waar deze film vertoond wordt. Deze film laat met behulp van een modern technisch middel — de echoscopie — zien, hoe een abortus wordt verricht van een drie maanden oud kind in de moederschoot. De stuiptrekkende bewegingen van het kind zijn duidelijk te zien, als de tangen van de aborteur het vastgrijpen, uiteenrukken en verbrijzelen. Zelfben ik ook naar zo'n avond geweest. Ontzetting grijpt je aan ! Gebeurt dit in Nederland? Wordt dit nu betaald (en in feite daardoor gestimuleerd) uit de

algemene belastingsmiddelen ? Een gebed wordt als het ware uitje hart geperst: „O, God, hoe lang kan dit zo doorgaan? Gij. die het leven schiep op een zo'n mooie en wonderlijke wijze, en wij, nietige mensen, die dat leven met onze vuile, zondige handen uiteenrukken...."

Dus er is sprake van oorlog tegen dat jonge, ongeboren leven, dat nog niet eens kan vluchten voor zijn vijand.

Maar ook tegen het eind van het leven wordt de oorlog verklaard: euthanasie. In 1982 werd een staatskommissie geïnstalleerd met als opdracht: „Advies uitbrengen omtrent het toekomstigoverheidsbeleid inzake euthanasie en het verlenen van hulp bij zelfdoding, in het bijzonder ten aanzien van de wetgeving en wetstoepassing".

Op 19 augustus 1985, driejaar later (!), is de kommissie met een rapport gekomen, met als konklusie: „Er dient een wetswijziging te komen". De oude wet, welke euthanasie verbood, luidde: „Hij die een ander op zijn uitdrukkelijk en ernstig verlangen van het leven berooft, wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste twaalf jaar".

Volgens de staatskommissie is een arts niet meer strafbaar wanneer hij euthanasie pleegt op uitdrukkelijk en ernstig verlangen van de patiënt. Die patiënt moet dan wel in een „uitzichtloze noodsituatie" verkeren. Maar met dat begrip komen de problemen om de hoek kijken: wat is een uitzichtloze noodsituatie, wie bepaalt dat? Bovendien zou die situatie ook psychisch van aard kunnen zijn.

Volgens de kommissie dient de patiënt zelf te bepalen wanneer hij in zo'n uitzichtloze noodsituatie is. De patiënt dient dan op vrijwillige basis zelf te vragen om de „zachte dood". Maar in hoeverre is die vrijwilligheid te kontroleren? Wat is in een stervensfase een vrije wil? Kortom: dat voorstel van de staatskommissie roept om allerlei problemen. Wanneer dat voorstel wordt doorgevoerd in onze Nederlandse wetgeving, is het hek van de dam. Dan heeft een ieder die voor zichzelf vindt dat hij in een uitzichtloze noodsituatie is terecht gekomen, recht op „medische begeleiding" om zichzelf te doden.

Opnieuw is in ons land de oorlog verklaard aan het leven!

D'66-kamerlid Wessel-Tuinstra vond die

hele diskussie wat al te lang duren. Daarom heeft ze toen zelf een wetsvoorstel ingediend. Dat voorstel komt in principe op hetzelfde neer als het voorstel van die kommissie: legalisering van euthanasie. De P.v.d.A. en de V.V.D. kunnen zich in dat voorstel vinden, samen met D'66. Dat wil dan zeggen, dat. als het voorstel in stemming zou komen, de meerderheid van de Tweede Kamer vindt dat euthanasie toegestaan is.

Het C.D.A. zit daarbij in een lastige positie. Blijft ze radikaal en principieel „nee" zeggen tegen euthanasie, dan is de kans groot dat het voorstel van D'66 er doorkomt. Aan de andere kant kunnen ze ook geen , ja" zeggen.

Daarom is het kabinet (C.D.A. en V.V.D.) met een eigen voortsel gekomen. Dat voorstel noemen ze „proeve van euthanasiewetgeving". Dat voorstel wijkt (gelukkig) wat af van het voorstel van de staatscommissie. Het voorstel van het kabinet houdt in dat medici bij levensbeëindiging slechts straffeloos hulp kunnen verlenen, wanneer medisch-technisch gezien vaststaat dat een patiënt binnen afzienbare tijd toch zou sterven. Er moet dus sprake zijn van zowel een „konkrete doodsverwachting" als „ondraaglijk lijden" van de patiënt, die om euthanasie gevraagd heeft.

Is dit voorstel van het kabinet een verbetering? Ik dacht het wel. Het begrip „uitzichtloze noodsituatie" is duidelijker afgebakend: psychische problematiek valt daar nu niet onder, daar er geen sprake is van konkrete doodsverwachting. Moeten we dan dit voorstel toejuichen? Dat is geen gemakkelijke vraag. Het liefst had ik, ook van het C.D.A., een radikaal en principieel „nee" gehoord ten aanzien van euthanasie. Maar dan zal waarschijnlijk het veel radikalere voorstel van D'66 aangenomen worden. Je merkt nu, hoe moeilijk het is om regeringsverantwoordelijkheid te dragen. Maar dat is een probleem op zich, waar ik nu niet nader op inga.

Je ziet in dit alles dat de mens gaat bepalen wie er leven mag, hoelang enz. De mens staat als „koning" aan het begin van het leven. Nu wil hij ook zo aan het eind van het leven gaan staan. En hoelang zal het duren dat hij daartussen ook zelf zal gaan bepalen welk leven wel en welk leven niet zinvol meer is?

Wat zie je hier duidelijk dat de mens als God wil zijn!

Wanneer ik aan al deze dingen denk, dan word ik soms bang. Bang voor ons land, voor ons volk. Hoelang zal het nog duren voordat de Heere zal ingrijpen? Al die zonden roepen als het ware naar de hemel om Gods toorn. En daar staan wij niet buiten. Dat heeft Daniël ook gevoeld, in zijn gebed voor zijn volk, watje lezen kunt in Daniël 9.

„Och Heere! Gij grote en verschrikkelijke God, Die het verbond en de weldadigheid houdt dien, die Hem liefhebben en Zijn geboden houden. Wij hebben gezondigd, en hebben onrecht gedaan, en goddelooslijk gehandeld en gerebelleerd, met af te wijken van Uw geboden, en van Uw rechten."

Maar Daniël wist ook dat God lankmoedig is en dat er bij Hem vergeving is wanneer we ons tot Hem bekeren: , Bij de Heere, onze God, zijn de barmhartigheden en vergevingen, alhoewel wij tegen Hem gerebelleerd hebben" (Dan. 9 : 9). Dan is er voor ons land en volk, maar ook voor een ieder van ons persoonlijk, hoeveel we ook gezondigd hebben, plaats bij de Heere, door de weg van geloof en bekering: Want Gij, Heere! zijt goed, en gaarne vergevende en van grote goedertierenheid allen, die U aanroepen" (Ps. 86 : 5). Laten we dan ons land en volk niet vergeten in ons gebed!

Maar ook hen niet, die worstelen en strijden met dit leven, met het lijden, met eenzaamheid en verdriet.

Want dat zijn vaak de dieperliggende oorzaken van de vraag om abortus en euthanasie.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen