Jong zijn in de Sowjet-Unie

..Ken de Heere in al je wegen. In alle dingen, bekende en onbekende; steun niet op eigen kracht, op eigen verstand. De raadgevingen van ouderen kunnen nuttig zijn voor jongeren, ook al zijn die nog zo knap en verstandig. Dit geldt nog sterker voor de raadgevingen van de Heere: Hij weet alle dingen die nog in de toekomst liggen. Hij zoekt het goede voor ons. Alleen, Hij wil dat we in Zijn wegen wandelen en niet op zelfgekozen paden'', zo schreef een Russische geloofsgevangene aan de jeugd van zijn gemeente.

Verwondert het je dat deze woorden zo aktueel zijn en aansluiten op onze Nederlandse situatie?

Jullie problemen zijn ten diepste dezelfde als die van de jongeren in de S.U.: de grootste vijand is daar en hier de „leugenaar en mensenmoorder van den beginne", het belangrijkste hier én daar. is de persoonlijke verhouding tot de Heere.

In de uiterlijke omstandigheden zijn natuurlijk wel veel verschillen. In dit artikel wil ik jullie daar wat meer over vertellen.

Bulletin 127

Zoals velen van jullie weten, is er in de S.U. de Verwantenraad, een organisatie van christenvrouwen die hulp verleent aan de geloofsvervolgden en over het wel en wee van de vervolgde gemeente berichten publiceert.

Deze berichten worden maandelijks gebundeld in het ..Bulletin". In een van de laatste Bulletins die wij ontvangen hebben. Bulletin 127, heb ik zomaar wat gebladerd en er voor ..Daniël" dc hiervolgende berichten aan ontleend.

Met gebalde vuist....

Op 9 december 1984 vond in Malinovka een christelijke begrafenis plaats. De politie en de dorpsraad probeerden de plechtigheid te verstoren, wat niet lukte. De zusjes Natalja en Jclena Lizogoebov. die er ook waren. werden na afloop door politieman Koejnarev gevolgd en gedwongen in zijn auto te stappen, waarna hij ze op het politiebureau bracht. Tijdens het daar gevoerde gesprek dreigde hij de meisjes met gebalde vuist: , .Ik zal het geloof uit jullie slaan met een gloeiend stuk ijzer"*.

Natalja en Jelena werden in een cel gestopt, gezangboeken en aantekeningen werden hen afgenomen. Tenslotte werden ze (allebei met een boete van 20 roebel) naar huis gestuurd.

Ze moeten jullie neerknallen....

Op 12 juli 1984 werd de 25-jarige Iwan (Johan) Tkatsjenko gearresteerd wegens het vervoeren van geestelijke lektuur.

In een op 10 januari 1985 geschreven brief doet zijn invalide vader verslag van twee brandstichtingen (!) in de naast de woning gelegen hooischuur en vertelt: ..Nadat onze zoon.... was veroordeeld stond in de krant

„De Pravda van Tselinograd" van 30-11-'84, een artikel onder de titel „Ophitsers en hun slachtoffers". In de omgeving ging het gerucht, dat in het huis van Tkatsjenko een verboden uitgeverij was ontdekt en een radiozender, waarmee kontakten met Amerika werden onderhouden. De geruchten en de „feiten" brengt de vertellers en hoorders ervan tot de konklusie: „Ze moeten jullie neerknallen, ophangen, vernietigen!"

De kinderen konden niet slapen....

Op 23 november 1984 werd in het huis van Genrich Peters (die inmiddels gearresteerd en veroordeeld is) een huiszoeking gedaan. Genrich is vader van zeven jonge kinderen. De huiszoeking begon om 10 uur 's avonds en duurde tot 5 uur de volgende morgen, zodat de kinderen niet konden slapen. Zo'n man of tien liepen met laarzen aan door de kamers, beklopten en doorzochten alles.

Daar hebben we het recht toe....

In een brief aan Tsjernjenko, waarvan een kopie aan de Verwantenraad werd gezonden, meldt de Gemeente van Sjoetsjinsk: , .Op zondag 4 november 1984 was in onze stad omstreeks 15.00 uur een groepje gelovige jongeren bijeen, om met elkaar gemeenschap te oefenen. Ze zongen geestelijke liederen en spraken over God. Om ongeveer 15.30 uur werd de rust wreed verstoord door de komst van de militie.... Ze overtraden de meest elementaire gedragsregels, deden alsof het hun eigen huis was, om maar te zwijgen over de grondwettelijke garanties van onschendbaarheid van de woning.... Liederenbundels en Bijbels werden de jongelui op grove wijze uit de handen getrokken.

Na enige tijd arriveerde er een auto van de „Spetsmedsloezjba" (vergelijkbaar met onze G.G. & G.D.. Uijl) waaruit nog een stuk of tien militionairs kwamen....

Ze woelden de bedden om, snuffelden in de garderobe enz. Op protesten van de bewoners en de jongeren die vroegen het bevel tot huiszoeking te laten zien, volgde maar één antwoord: , .Daar hebben we het recht toe". Een dronken militionair zei: , , Kijk, als jullie 's zondags bij elkaar zouden komen om een wodkaatje te drinken, zouden we jullie wel met rust laten".

Na enige tijd werden verschillende aanwezigen in verband met het gebeurde verhoord en beboet. Net als na het proces tegen Iwan (Johan) Tkatsjenko, circuleerden er daarna geruchten in de stad over zendinstallaties en anti-sowjettisme.

School en werk

Het , .recht op arbeid" is hét parade-paard van de Sowjet-grondrechten. Dat dit voor christenen een heel beperkt recht is, blijkt wel uit de beschrijving van Ljoedmila en Galina Masjnitskaja, die in Bulletin 127 gegeven wordt. Om de beperkte ruimte zullen we dit aspekt overslaan, bovendien werd hun historie weergegeven in het Kontaktblad (okt. '85) van Friedensstimme.

De 23-jarige Danil (Daniël) Enns uit Martoek volgde een opleiding voor chauffeur. Hij schrijft hierover: „Mijn vorderingen waren goed, ik had voldoendes en had alle lessen gevolgd.... Een maand voor het examen kwam de KGB en de militie tussenbeide.

Op 26 november moest ik me voor een gesprek melden bij militie-chef Potapov. Hij wilde inlichtingen over leden van onze EChB-gemeente van me hebben. Die kon ik hem niet geven, ik weet veel te goed waar die „akkoordjes" op uitlopen, bovendien wist ik de antwoorden op de mij gestelde vragen niet. Kameraad Potapov zei me niet met vuur te spelen. „Je bent nog jong. Waarom zou je je jeugd achter prikkeldraad doorbrengen? " zei hij. Tóen ik wegging, vroeg ik hem

waarom hij mc had laten komen. Hij antwoordde: „Dat merkje later wel". En inderdaad. ik hoefde niet lang te wachten. Al de volgende dag begonnen de moeilijkheden op school. Het resultaat was dat hij zonder diploma van school werd gestuurd. Sinds Daniël in mei '83 uit militaire dienst kwam. ging het steeds zo. Hij schrijft: „Overal vinden ze wel „redenen" om mij de mogelijkheid werk te vinden ofte studeren, te ontnemen".

Militaire dienst

Bedreigen „onze" jongens die in dienst moeten, veel gevaren, voor de Russische jongeren geldt dit nog sterker. Naast de geestelijke en sociale bedreigingen is de verhouding tot de meerderen vaak alarmerend. In dit Bulletin wordt onder andere verslag gedaan van de situatie van dienstplichtige Pavel Pozdnjakov. wie een proces en zelfs opname in een psychiatrisch ziekenhuis in het vooruitzicht is gesteld!

Nodig je ons dan op de bruiloft?

Deze vraag werd aanstaand bruidspaar Aleksej en Nina door de plaatselijke autoriteiten gesteld enkele weken vóór 19 september 1981, de dag waarop ze hoopten te trouwen. Een vraag die later bleek méér in te houden dan ze aanvankelijk dachten. De uitnodigingskaarten waren al verstuurd toen Aleksej op 1 september, volkomen onverwacht, werd gearresteerd. Een veroordeling tot driejaar kamp volgde. Aleksej en Nina konden elkaar niet ontmoeten, want bezoek is alleen mogelijk voor familie en daartoe behoorde Nina natuurlijk niet.... Op 1 september 1984 liep Aieksejs straftijd af. In juli vervulde Nina de formaliteiten om in september te kunnen trouwen met haar Aleksej. De bruidegom was er niet gerust op, aan vrienden schreef hij: „....Ik vraag jullie me niet te vergeten in jullie gebeden. Probeer ook Nina te troosten, als er wat gebeurt. Ik heb al mijn hoop alleen nog maar gevestigd op de machtige hand van Mijn Schepper.... Bid voor mij...." Nina: „Op 1 september 1984 arriveerde ik bij het strafkamp, om de vrijgelaten Aleksej te begroeten. Maar de langverbeide ontmoeting vond niet plaats". Er was een nieuw proces aangespannen. Aleksej werd veroordeeld tot nóg eens 2Vi jaar strafkamp!

Onvolledig

Dit waren slechts enkele fragmenten uit een Bulletin over een paar aspekten van de omstandigheden waaronder jonge christenen in Rusland hun weg door het leven zoeken moeten. Veel moest in verband met de lengte van dit artikel ongenoemd blijven. Er is in de Russische gemeenten ook erg veel werk dat vooral door jonge mensen gedaan wordt waarover niet met naam en plaats geschreven kan worden. Denk eens aan het belangrijke werk van de ondergrondse drukkerij, aan het zondagschoolwerk onder de kinderen van de gemeente, maar ook de ..boodschappenmeisjes" van de vrouwen van de Verwantenraad. Taken waaraan veel risiko's verbonden zijn. die van levensbelang zijn voor de kerk in de Sowjet-Unie en die vooral door jongeren vervuld worden. Een ander aspekt is de innerlijke strijd die vooral jongeren voeren moeten. Dit is te teer om over te publiceren, maar behoort wel tot de dagelijkse realiteit.

Ik weet niet óf en hoeveel strijd het Mozes gekost heeft, voor hij „koos", liever met het volk van God kwalijk behandeld te worden, dan voor een tijd de genieting der zonde te hebben. Wél weet ik dat dit de Russische jeugd zware strijd kost. Wie tot de gemeente wil behoren, geeft daarmee alles wat begeerlijk lijkt op. Smaad, verachting en tegenspoed zijn het deel van hen die niet (ook niet uiterlijk, voor de schijn) willen buigen voor de „god van het atheïsme". Om te midden van de verleidingen staande te kunnen blijven, is veel nodig. Maar wat is het groot, dat de Heere dat nodige ook wil geven. In Rusland, maar ook in Nederland. Geloof jij dat ook?

Tenslotte

Bij dit artikel vind je wat foto's van jonge mensen, die verblijven in strafkampen en gevangenissen. Hun enige misdaad is: het vrijmoedig belijden van de Naam des Heeren.

Heb je er wel eens aan gedacht, hoe jij dat zou ervaren? Drie of meerjaren verlaten van vrienden en familie, gescheiden van je gemeente in een omgeving waarin voor God geen plaats is. Dat bedoelt Paulus, als hij schrijft „Gedenkt de gevangenen, alsof gij mede gevangen waart". Hij zegt eigenlijk: „leef je dat eens in", met de bedoeling dat we daar ook als jongeren, niet aan voorbij zouden leven, maar daarin mee-leven, meelijden.

Dat „gedenken" kan een plaats hebben in je persoonlijk gebed. Daarnaast is het mogelijk om gevangenen eens te schrijven. Het is voor ons een kleine moeite en voor hen betekent het: „er wordt aan ons gedacht en voor ons gebeden".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen