Rejoice

„Rejoice!

The King is coming soon, rejoice,

rejoice!"

Op een scherm aan de zijkant van het podium verschijnt de tekst in het Nederlands.

„Verheug je!

De Koning komt spoedig, verheug je, verheug je!"

Velen zingen mee. Ik ook. 't Is één van m'n lievelingsliederen. We klappen mee op het ritme. Rejoice! Enkele jongelui springen rond in een gangpad. Ze stralen. Ze lachen. Ze verheugen zich. Steeds enthousiaster wordt er meegeklapt. Rejoice — verheug je in God! Dit is het nu, denk ik. Als ik de dansende jongens en meisjes zie, denk ik aan David, die huppelde vor de ark. Rejoice — the Lord is appearing! Als Hij nu werkelijk komt, nü. op dit moment? Die gedachte bevalt me niet, weg ermee, zingen! Weer het refrein: rejoice, rejoice. De hele zaal doet mee. Wat een sfeer! Een avond om nooit te vergeten. Dat is de intreeprijs wel waard! Het lied is bijna afgelopen. Het laatste „rejoice" klinkt machtig door de zaal, en vóórdat de laatste tonen van de elektrische gitaren, de tonen van de elektrische gitaren, de drums en de piano verdwenen zijn, barst een daverend applaus los, een gefluit, een geschreeuw. Heerlijk, denk ik, wat een ongelooflijk fijn concert.

In de auto overvalt me de stilte. Maar in m'n hoofd zingt het nog: Rejoice, the King is coming

Als ik 's nachts in bed lig, haal ik me alles nog eens voor de geest. Wat zou vader ervan denken, vraag ik me af. De tekst op zich is goed, daar kan hij niets op tegen hebben. Een oprecht gelovige mag dat toch zingen? En hun uiterlijk, tja.... Nou ja, pa is niets gewend. De eerste keer vond ik het ook niet zo geweldig. Modern was het ook niet echt, 't was gewoon typisch Amerikaans. De make-up is natuurlijk nodig, omdat ze zo in het felle licht staan. De begeleiding; och, muziek is toch eigenlijk neutraal. Hoe kan een elektrische gitaar nou zondig zijn? ! En over het innerlijk hebben wij niet te oordelen. In gedachte besluit ik m'n redenering: hij kan er niets op tegen hebben!

Na een korte logeerpartij kom ik thuis. Vader is in de achtertuin aan het werk.

Ik nader zachtjes van achteren, hij hoort me niet. Ik wil m"n armen uitstrekken om de handen voor z'n ogen te houden en hem te laten raden. Dan hoor ik hem zachtjes zingen. „God heb ik lief, want die getrouwe Heer, hoort mijne stem, mijn smekingen. mijn klagen."

Wat? ? ? Vader, die zingt? Alleen in de kerk hoor je hem zingen, anders niet. nooit! Ik kon m'n oren bijna niet geloven. Vader, die zingt! Hier in de stilte van z'n tuin. Hier, tussen de bloemen en de struiken. Hier, waar hij z'n gedachten de vrije loop kan laten....

Stil draai ik me om en net zo zachtjes als ik gekomen ben. verdwijn ik weer. Ik kan het niet helpen, maar vanzelf komen er tranen in m'n ogen. „God heb ik lief...."

Als ik alleen op m'n kamer ben, hoor ik om de beurt „rejoice" en ..God heb ik lief'. Het laatste heeft me geraakt: zo'n overbekende psalm, gezongen door m'n vader.

Over ..Rejoice" begin ik maar niet meer. Het contrast is té groot. Er komt een stukje tekst van de apostel Petrus in me op: „....het onverderfelijk versiersel van een zachtmoedige en stille geest, die kostelijk is voor God " •

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen