Ika helpt.... (4)

vervolgverhaal

Nu de kleine Doelin niet op de platte steen zit. zal Ika maar eens in het dorpje gaan kijken. In het dorpje vraagt ze aan de mensen: ..Zeg. weten jullie waar de kleine Doelin is? Ik wilde met hem praten bij de rivier maar hij was er niet.”

„Ha. ha. die Doelin. Ha. waar maak je je toch druk om? Dat joch....”

Vreemd, de mensen giebelen wat met elkaar en ze lachen.

„Nou", zegt Ika dan een beetje boos, ..doe niet zo raar. Ik wil weten waar hij is." „O, hij zit daar in het huis van zijn moeder.”

„Waar staat dat huis", vraagt Ika streng. „Daar een beetje achteraan, 't Is dat vieze geval, de muren zijn zo vies dat je helemaal niet meer kunt zien dat het goede blokken van klei zijn. En het grasdak hangt heel laag over de muren heen.”

Verder luistert Ika niet meer, ze gaat er direkt naar toe. Dus dat huis is het. Ze komt bij de deur, klopt aan en roept: „Is hier iemand? ”

„Ja. ja...”

„Doe de deur maar eens open voor mij." „Ja. ik probeer het...”

Ika hoort dat het Doelin is. Doelin zit binnen. Waarschijnlijk de hele dag al.

„Doelin, doe de deur snel open. Ik ben het, je vriendin Ika. Ik kom naarje kijken.”

Dan hoort ze wat gestrompel. Dc deur gaat open. Doelin beweegt zich al zittend voort.

„Wat is er Doelin. Ik ben bij de platte steen geweest, waarom was je er niet? 'k Had juist heerlijk eten voor je.”

„Oh, ik kan niet meer.”

„Wat is er dan gebeurd? ”

„O meid. gisteren was het weer zo erg" Mijn vader kwam weer zo nijdig thuis. Hij had veel te veel palmwijn gedronken. Ik zat bij een klein vuurtje hier buiten os huis. Ik was bezig om wat bananen warm te maken en "n beetje te poffen op het vuur.

Hij komt naar me toe met z'n logge benen, is nijdig en roept heel kwaad: „Oh. jij naar mormel, zitje hier weer." En hij duwde me zo het vuur in, Ika. Kijk nu eens.

En Doelin laat zijn arm zien. Helemaal verbrand. Heel goed kan Ika het hier niet zien. Want het is donker in het huis. Het is er vies en het stinkt er wat.

„Kom mee. Doelin. even naar buiten. Ik moet het even goed bekijken. Misschien kan ik je helpen.”

Buiten kijkt Ika. Oh. denkt ze. wat moet Doelin een pijn hebben. Het vel is er af. Het ziet er vies uit.

„Joh, dat kan zo niet. Helpt niemand je, Doelin? ”

„Ach nee. Ika. je weet toch hoe het is bij mij thuis? "

„Kom dan met me mee, Doelin. Kom maar op m'n rug.

En zo springt de kleine Doelin op de sterke rug van Ika. Ika neemt zijn twee stokken mee onder haar arm. Daar gaan ze. Snel.... Zo snel ze kunnen gaan ze weg. Naar het dorp van Ika? Ach nee. want daar is de kleine Doelin ook niet welkom. Zou hij nu ook niet welkom zijn met zo'n verbrande arm? Ika heeft er geen vertrouwen in. Wat zal er nu gebeuren?

Ika heeft gelukkig een ander plan.

„Doelin, ik breng je weer naar de rivier, en daar maak ik voor jou een klein tuinhuisje. Daar moetje voortaan maar blijven wonen. Hier in je eigen dorp kan het niet. En, Doelin, ik zal je helpen. Want ik heb juist iets gehoord over mensen die zich verbrand hebben. Ik heb kleine verbandjes en poeder.

En zo wordt het plan uitgevoerd.

De kleine Doelin komt te wonen in een klein huisje bij de rivier. Zijn helpster is Ika. Ze helpt hem met eten en ze helpt hem met zijn zieke arm.

(wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen