Beste redaktie....

In de laatste „Daniël" las ik een artikel over leerlingen op een nietreformatorische school. Ik verwonder mij erover dat dit artikel niet eens zo negatief was. Mijn ervaringen zijn heel wat minder leuk.

Van m*n 12e tot m'n 1 8e jaar heb ik op een „christelijke" school gezeten en daar het atheneum gevolgd. De eerste twee jaren ging het redelijk, maar in 3-atheneum begon de ellende. Onze godsdienstleraar was een gereformeerde ex-predikant. We moesten allemaal zeggen van welk kerkgenootschap we waren. Toen mijn klasgenoten hoorden van de Gereformeerde Gemeente keken ze verbaasd op. „Is dat wat anders dan gewoon gereformeerd? Wat? Nog zwaarder? " (De meesten waren namelijk hervormd (vrijzinnig), roomskatholiek en enkelen gereformeerd).

De leraar zou dat wel eens haarfijn uitleggen en niet op de prettigste manier. Hij vond het nodig lessen te besteden over hoe men in „dergelijke kringen" pleegde te denken over een hoed op in de kerk (lachwekkend natuurlijk), kleding, uitgaan, de zondag en de bijbelopvatting.

Mijn uiterlijk en mijn kleding verschilden niet van m"n klasgenoten. Ze hadden dus wel door dat ik inconsequent was. En dat wordt nu juist niet aanvaard. Maar helaas.... zo was ik begonnen en ik durfde daar geen

verandering in aan te brengen. Al snel had ik door dat als ik er bij wilde horen, mee moest doen. Dat probeerde ik dus. Elke dag luisteren naar Hilversum 3, dan kon je daar in ieder geval over meepraten, film-, muziek-, toneel-en klasseavonden bezoeken, moderne literatuur lezen enz. Ondertussen werd het er niet gemakkelijker op in de klas. Ik deed mijn mond maar niet meer open, want ik kon er niet meer tegen om telkens alleen te staan. Op allerlei manieren probeerde ik er van te voren achter te komen waar godsdienst-en maatschappijlessen over zouden gaan. Bij een „gevaarlijk" onderwerp spijbelde ik dan geregeld. Bij deze twee vakken ging het erg vaak over sexualiteit. De heersende moraal in de klas was: doe waar je zin in hebt. Veel meisjes waren aan de pil, ook die geen verkering hadden. Je kon toch beter maar geen risiko nemen, als „het" er eens van kwam na een avondje uit. Een meisje was zo stom de pil te vergeten. Ze werd zwanger, maar kreeg een miskraam en leefde daarna vrolijk verder.

Onze leraar Engels was heel gefascineerd door het uiterlijk van „de vrouw". Via de vreemdste zijsporen wist hij steeds op het onderwerp sexualiteit terecht te komen. Hij kon al een week van te voren genieten als „Turks fruit" op de TV kwam. De film werd uiteraard ook uitgebreid besproken. De boeken die we klassikaal lazen, waren ook niet fraai. Maar ik moet eerlijk zeggen: je went er aan!

Onze leraar Nederlands was een liefhebber van veel moderne schrijvers. Uitvoerig werden boeken van Jan Wolkers, Remco Campert en Maarten 't Hart besproken. Met name van Maarten 't Hart werd de (kerkelijke) achtergrond uitvoerig bekritiseerd en voor bespottelijk uitgemaakt. Ik herinner me nog heel goed van het boek „Het vrome volk". Naar aanleiding van een hoofdstuk moest ik vertellen hoe bij ons het huisbezoek ging. De meesten dachten dat zoiets al lang uitgestorven was. Als we nu in de kerk Psalm 68 : 2 zingen moet ik nog wel eens aan dat boek denken.

Een geschiedenisleraar had al veel van de Gereformeerde Gemeenten gehoord en gelezen. Hij is ook een keer bij onze dominee geweest. Deze vond hem een fijne serieuze man. De volgende dag liep deze man weer gewoon in z'n jack-met-anti-kerwapcnbutton op school. Hij bracht wel eens de Saambinder mee en dan las hij een artikel voor op een komische toon over bijvoorbeeld de anti-discriminatiewet. Op het standpunt van het taaien bijbelgebruik van onze dominees of ouderlingen werd fel verontwaardigd gereageerd.

In de vijfde klas kwamen vooral bij maatschappijleer, felle diskussies over politiek. Een stel oudere leerlingen kwam bij ons in de groep (van de Havo). Enkele VVD-ers, maar vooral PSP-ers. Met de eersten kon je het nogal eens eens zijn over bewapening, Navo enz., maar ja. christelijk zijn ze niet. Over de drie kleine rechtse partijen werd niet eens gepraat. Of het moest zijn door een stel meisjes die overtuigd feminist waren (kombinatie met punk). Opzij" in de tas, fel anti-man en helemaal oversext, grove taal gebruiken enz. enz.

En daar zitje dan tussen als Ger. Gemmer.

Zo zou ik nog wel een poosje door kunnen gaan.

De ..pittige" Franse films die er beslist bij hoorden, de evolutietheorie die door iedereen aanvaard werd (met de stelling dat de E.O. de mensen maar wat wijs maakte), de diskussies over t.v.-programma's waarvan ik vrijwel nooit iets gezien had, de werkweek in het buitenland met het nachtleven (theater, disko enz.) en de héél vrije omgang tussen jongens en meisjes in dat verblijf, het lezen van Hannes Meinkema, Jan Siebelink. Oek de Jong (terwijl Achterberg en Nijhof als vrome kwezels terzijde werden geschoven).

Inmiddels schaamde ik me vreselijk voor mijn Ger. Gem. achtergrond. Thuis heb ik over al die moeilijkheden nooit gepraat. Ik denk dat dat ook wel kwam doordat ik aanvoelde dat ik zélf fout was door met veel dingen mee te doen. Op school sloot ik me voor thuis af en thuis voor school. Ik ging wel naar de kerk, maar met veel kritiek. Bidden en bijbellezen deed ik al lang niet meer.

In het examenjaar heb ik erg veel gespijbeld om maar zoveel mogelijk nare situaties te voorkomen. Gelukkig slaagde ik. Na het examen heb ik nooit meer een klasgenoot of leraar gesproken.

En toen.... na het atheneum.

Ik wilde graag verder studeren. Lekker alleen op kamers, erbij horen, opnieuw beginnen, vrienden maken Ik had 10% kans.... en werd ingeloot. Ik kreeg een kaart voor definitieve inschrijving. Deze is echter nooit op de post gekomen.

Gelukkig ben ik toen in een heel andere omgeving terecht gekomen. Er is heel veel ten goede veranderd. Bovendien kreeg ik voor het eerst na de lagere school vrienden.

Veel dingen uit m'n atheneumtijd kwamen later terug. Soms zie je nog beelden voor je uit een bepaalde film, hoor je nóg de muziek waarop je gedanst hebt en kun je sommige woorden, uitdrukkingen, gedichten of fragmenten uit verhalen maar niet vergeten Het komt in je op, zonder dat je het wilt. En dan besef je soms hoe vreselijk verkeerd je bent geweest. Het zou al te persoonlijk worden als ik hier diep op inging, maar één ding weet ik wel: ik zou zo graag willen dat ik dit niet meegemaakt had. Achteraf zou ik graag naar een reformatorische school zijn gegaan! Moeilijke situaties en diskussies zijn voorbij, maar de herinneringen blijven.

Hartelijk dank voor deze eerlijke reakties. Namen en adressen zijn bij de redaktie bekend, maar het is begrijpelijk dat de meesten deze liever niet gepubliceerd zagen. Natuurlijk zijn ook nu reakties weer welkom.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen