Teleurstellingen waar brengen ze mij?

Door de zwarte aarde trekt de ploeg zijn scherpe voren; kokmeeuwen cirkelen krijsend rond. Altijd wéér is dat een machtig gezicht. Maar anders wordt het als het onopgeloste levensleed zijn „voren" in je leven trekt. Als er teleurstellingen zijn. die je maar niet verwerken en verkroppen kunt. Als je boven alles uit Gods handelen maar niet begrijpen kunt! Als er allerlei vragen in je opborrelen: „Heere. waarom toch?

Waarom moet mij dit overkomen? Vergist U zich niet? " Wat kan het dan kolken van binnen! Alles wordt zó zwart en donker en op je levensschilderij ontdek je alleen maar donkere partijen. En je voelt het: in je binnenste wordt het zo rauw. zo ruw!

Waarom....?

Wil je Psalm 73 eens met me doorlezen? Merk je dan bij Asaf — toch een kind van God — ook geen ontstellende strijd? Hoor hem zeggen in vers 16: „Nochtans heb ik gedacht om DIT te verstaan, maar het was moeite in mijn ogen". Asaf heeft een „dit" waar hij geen raad mee weet. Hij schrééuwt zijn nood dan ook uit. En wat hem zo innerlijk verteert, is dat het met de goddelozen juist zo goed gaat! Hij kan daar razend om worden: „Ziet. deze zijn goddeloos, nochtans hebben zij rust in de wereld. Zij vermenigvuldigen het vermogen". Zo niet bij Asaf: alles breekt hem bij de handen af!

Heb je misschien ook een DIT in je leven? Herken je ze; die indringende vragen:

waarom moet dit nu allemaal gebeuren in mijn leven? Waarom heb ik nóg geen werk na zóveel sollicitatiebrieven en gesprekken? Waarom toch blijf ik zo nameloos alleen? Waarom moest mijn verkering uitgaan? Waarom werd mijn verloving verbroken? Waarom ben ik lichamelijk gehandicapt en daarmee uitgeschakeld voor het leven? Waarom ligt mijn lieve moeder met een ongeneeslijke ziekte te lijden in het ziekenhuis, terwijl er zoveel ontaarde moeders zijn? Waarom ontmoet ik in de kerk zoveel hardheid en koudheid? Waarom toch ontmoet ik in mijn leven zoveel moeite en verdriet? Ja. waarom toch?

Waarom....? Mag dat?

We mogen onszelf wel eerlijk afvragen of we al deze „waaroms" wel mogen stellen. Zo dagen wij — zo heel brutaal — God voor onze wankele rechterstoel. Zo roepen wij de heilige en rechtvaardige God ter verantwoording, terwijl — ontstellende gedachte — wij straks voor Gods Rechterstoel zullen staan als.... beklaagde. Als dan vragen gesteld zullen worden als: „Waarom heb je Mij niet geëerd? Waarom heb je tot Mij niet geroepen? Waarom leefde je alleen maar voor jezelf? Waarom....: wat zal dan ons antwoord zijn? ? En daar zullen we het er samen over eens zijn: Hij heeft het recht om deze vragen aan ons te stellen. Al onze „waaroms" zijn dan ook principieel fout te noemen!

Dan maar berusten?

Wel blijft staan, dat alle teleurstellingen en verdriet zo kunnen néérdrukken in je leven. De raadsels vermenigvuldigen zich alleen maar en zeeën van twijfels schuimen op. En wat moetje daar dan mee? Moetje zeggen: „Ik zie het niet meer zitten? " Of denken: „Ik zal dan maar berusten, 't is voor mij zeker niet weggelegd? " Of moet je de weg op gaan van de pasklare antwoorden in de trant van: , , 't Is allemaal vanwege de zonde, dat het je overkomt" en: , , 't Zijn immers geen mensen die het je aandoen? ”

Die weg hoeven we elkaar niet aan te prijzen. Het is namelijk een doodlopende weg. Het is een weg. die geen troost geeft en ook het zogenaamde berusten is niet anders dan een machteloze woede, die je eigenlijk met gebalde vuisten doet staan, knarsetandend van ergernis.

Wanneer we weer denken aan Asaf zien

we bij hem een andere en veel betere weg. Hij raakt in de strijd en worstelt met God en de vraag van het lijden. Nee, hij kan er niet , , in berusten", maar kan straks, dwars door de vuurproef heen, gelouterd gaan rusten. Je hoort wel eens mensen zeggen, dat ze in hun verdriet en teleurstellingen, ..nooit opstandig" zijn geweest. Zou dat wel waar zijn en.... zou het wel gewenst zijn? We zouden dan over Asaf wel een negatiefoordeel moeten vellen, want zijn DIT brengt hem in een frontale botsing met God. En wonderlijk: de Bijbel keurt dit niet af. Gods Woord leert ons geen lauwheid en tamheid, maar wijst ons de weg van de goede strijd. Juist de Heilige Geest wil ons in die worsteling zetten! Een duidelijk voorbeeld zien we in de geschiedenis van Job: Wat een getuigenis geeft de Heere van deze man: , , een man oprecht en vroom, godvrezende en wijkende van het kwaad"'. Oók hij kan de Heere maar niet begrijpen. Jobs vrienden wel. Zij konden de Heere — bij wijze van spreken — van A tot Z narekenen. En wat zegt God Zelf? , .Mijn toorn is ontstoken tegen u en tegen uw twee vrienden, want gijlieden hebt niet recht van Mij gesproken, gelijk als Mijn knecht Job". Na een zwarte nacht van twijfel rust Job in zijn God.

Gebalde vuisten worden gevouwen handen

Maar, zo denk je misschien, hoe moet het als je in zo'n zwarte nacht zit? Als je zo moedeloos bent dat het je allemaal niets meer kan schelen? Als je zelfs twijfelt aan Gods bestaan? Maakt het wel uit hoe je leeft? Naast me woont iemand die de kerk van binnen nog nooit heeft gezien: hij heeft verkering, hij heeft werk; hém gaat 't voor de wind, maar mij...? Al die vragen zullen velen van ons herkennen! En ik weet er geen andere weg voor dan de weg naar Gods Woord. Luister maar weer naar Asaf: ., het was moeite in mijn ogen, TOTDAT ik in Gods heiligdommen inging". Zijn wankelende voeten richten zich naar de tempel. Daar brengt hij al zijn teleurstellingen in gebed tot God. Daar wordt het stil en weet hij het: het DIT komt uit Gods vaderlijke Hand.

Zijn gebalde vuisten worden gevouwen handen en Asaf gaat zich wegschamen voor God. Het vlijmt door hem heen. dat hij God zo verdacht heeft gemaakt. Hem onteerd heeft met zijn boze woorden en gedachten. Asaf belijdt het: , .Heere, ik ben een groot beest bij U. ik ben alleen maar vlees en anders niet. U was niet tegen mij. maar ik was tegen U". En weetje wat hij nodig krijgt? Het altaar der verzoening voor zijn zware schuld.

Nee, zijn problemen zijn niet opgelost en hij begrijpt Gods wegen heus nog niet, maar zijn hart stemt in met wat Paulus schrijft in Romeinen 5: „maar wij roemen ook in de verdrukkingen, wetende dat de verdrukking lijdzaamheid werkt en de lijdzaamheid bevinding en de bevinding hoop en de hoop beschaamt niet”.

Deze bijbelse weg kunnen we elkaar alleen maar aanprijzen en gunnen in alle wegen van verdriet en teleurstelling. Die weg is zoveel beter, dan maar te zien op het Raadsboek dat in Gods Hand ligt. Zinloos en doodlopend is het, als wij proberen het zegel van het Boek, waarin ons leven is opgetekend, los te wrikken. Wat is een gelovige dan rijk! Hij weet namelijk dat heel zijn levensweg vast ligt in Gods vaderlijke Hand.

En dat geeft een oneindige rust. Dan keer ik met al mijn teleurstellingen en verdriet me niet af van Gods Woord en van de kerk, omdat „het toch allemaal niets uitmaakt". Dan kan het, door genade, zelfs zijn: „Heere, het is goed voor mij verdrukt te zijn geweest? Wil je een praktijkvoorbeeld?

Een dominee bezocht ergens in Duitsland een mijnwerker, die een ongeluk had gekregen. Een zware steen was op hem gevallen en nu was hij van zijn middel af verlamt. Vréselijk! Als de dominee binnen stapt, ziet hij op tafel flessen brandewijn staan en in een rolstoel de verlamde man.

Hoor 'm roepen: .Blijf buiten zwartrok! Waar was uw God toen die steen me trof.' Waarom zwijgt God. waarom? En dan.... volgen de vloeken en: eg is de dominee, 't Is een weck later: egen wil en dank komt deze vloekende man onder het gehoor van de dominee die die avond juist zou preken over Joh. 3:16: .Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een iegelijk die gelooft niet verderve. maar het eeuwige leven hebbe". En het gróótste wonder gebeurt: e pijl van Gods Woord treft z"n hart! Niet lang daarna ligt Amsel op zijn sterfbed. Over zijn stervende lippen klinkt het: .Wanneer ik straks voor de Troon van God sta. dan mag ik Hem bedanken dat Hij mijn wervelkolom gebroken heeft. Wanneer dat niet gebeurd was: anneer God me verder had laten lopen, was ik linea recta naar het eeuwig verderf gelopen". En heel bewogen klinkt het: Het is beter verlamd aan Jezus toe te behoren en een kind van God te mogen zijn dan met twee gezonde benen.... voor eeuwig verloren te zijn”.

Waartoe?

Mag ik je vragen: zijn bij jou alle „waaroms" al veranderd in de vraag: „waartoe. Heere? " Hoe overwin jij je teleurstellingen? Met een dof berusten? Met gebalde vuisten? Of gaf de Heere gevouwen handen? Ken je het gebed om geloof. Dat geloof dat mag weten, dat alle ellende, alle verdriet en teleurstelling mag medewerken ten goede? Dan weetje ook. dat de Heere de stekende angel uit ons leven kan weghalen en daar een zoete troost voor in de plaats geeft. Dan word je in voorspoed dankbaar, in tegenspoed geduldig en krijg je — net als Asaf— een goed toevoorzicht op het toekomende. Wel gaat dan de weg wel eens door het dal van de schaduwen van de dood. maar dat kan dan ook „wijl Gij mijn rechterhand wou vatten”.

En als óók jij Asaf van binnen uit kent in zijn strijd EN rust. stem je met hem in: Ja waarlijk, God is Isrel goed Voor hen die rein zijn van gemoed. Hoe donker ooit Gods weg moog' wezen Hij ziet in gunst op die Hem vrezen. Een „waarom" zal voor zulken nooit opgelost worden: „waarom Heere, hebt U omgezien naar zó'n opstandeling en vijand? " En voor dat antwoord is de eeuwigheid nodig.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen