VAKANTIEWEEK DOORN 1985

Ook dit jaar is er een vakantieweek voor lichamelijk gehandicapten in het F. D. Roosevelthuis in Doorn gehouden. We waren voor de twaalfde keer met onze groep in dit volledig aangepaste huis, gelegen in de bossen tussen Driebergen en Doorn, te gast. In dit huis, waar onze groep als enige verblijft, heeft iedere gast de beschikking over een eigen kamer, terwijl er op zes kamers de mogelijkheid is, om een bed bij te plaatsen, zodat daar een echtpaar kan verblijven. Op deze wijze biedt het huis plaats aan 42 gasten, met een maximum van 48 gasten, wanneer alle echtparenplaatsen gebruikt worden. Vooral voor echtparen, van wie één van beide echtgenoten in een verpleeghuis verblijft, is een week samen uit erg fijn, temeer daar een goede verzorging tijdens deze week geboden kan worden.

Ontvangst van de gasten

Voor deze verzorging staat een vaste staf van het huis zelf garant, bestaande uit acht medewerkers, waaronder de directrice en de kok. Daarnaast gaat een kernstaf van drie personen, een predikant, ouderling of evangelist en een verzorgende staf van 27 personen, waaronder een aantal verpleegkundigen, mee tijdens deze week. Zij verzorgen de gasten en staan hen dag (en nacht) terzijde. De laatste jaren bestaat de kernstaf uit de dames C. M. (tante To) van Blooys, W(il) Ebbers en de heer J(aap) Doeven, terwijl de heer Kwantes uit Alkmaar ook reeds vele jaren zijn krachten in deze week aan dit werk geeft. Wanneer u bedenkt, dat gasten en stafleden uit alle delen van ons vaderland komen, en veelal onbekenden voor elkaar zijn, is het dan geen wonder dat al op zaterdagavond de groep zich één familie voelt? Wat wordt het dan waar wat we zingen: , , Waar liefde woont, gebiedt de Heere Zijn zegen".

De staf komt al op vrijdagavond in het kerkgebouw van Zeist samen om het een en ander door te spreken, en na een overnachting bij gemeenteleden van Zeist, zetten we 's morgens de bespreking voort. Onmiddellijk na de maaltijd vertrekken we richting het Roosevelthuis om daar het een en ander in orde te maken voor de ontvangst van de gasten. In de loop van de middag neemt de drukte toe en tegen vijf uur is de groep kompleet. Om kwart over vijf gaat de etensbel en om half zes zitten we aan tafel voor de eerste maaltijd. Het eten smaakt voortreffelijk.

Na een nadere kennismaking 's avonds wordt de dag besloten door de heer Kwantes en gaat iedereen te ruste.

Het verloop van de week

's Zondags zijn we twee keer naar de kerk geweest. Deze diensten, waarin beide keren de heer Kwantes voorging, worden gehouden voor onze groep in het huis zelf. Voor verschillende gasten is het een belevenis om weer eens echt naar de kerk te kunnen gaan. Het zaad is gestrooid! Wat zal de vrucht zijn? Ruisend als de Libanon?

De maandag is de foto-dag. Naar Doornse traditie is de heer Chr. de Heer als fotograaf in ons midden. Op de vrijdagavond blijkt wat hij op de gevoelige plaat heeft gezet en enkele weken na afloop van onze vakantieweek glijdt de grote groepsfoto bij gasten en stafleden in de brievenbus, dankzij zijn goede zorgen, 's Avonds heeft onze fotograaf ons via dia en film meegenomen op enkele van zijn vele reizen.

Dinsdag zijn we uit geweest. De zon schijnt heerlijk, als we om ongeveer kwart voor tien met een touringcar en een rolstoelbus bij het huis wegrijden. De weg voert richting Huize Groeneveld bij Baarn, een gerestaureerd buiten, thans eigendom van Staatsbosbeheer. Het is er prachtig! Na een „picknick" in ons eigen huis vanwege het weer gaan we 's middags naar Soestdijk. Het is onze groep — bij hoge uitzondering — door Prinses Juliana toegestaan, om de paleishekken binnen te rijden en het paleis van zeer dichtbij te bezien.

Dat is een leuke belevenis! We hebben allemaal een oranjelint op, terwijl de bussen ook met oranje linten zijn versierd.

's Woensdagsmorgens wordt er plenair onder leiding van de heer Kwantes een onderwerp uit het boekje „Gesprek rond de Schrift" gedaan, 's Middags ontvangen we ds. en mevr. Hofman uit Aalburg, terwijl 's avonds het koor uit Amersfoort, Magnalia Deï, voor ons heeft gezongen. De heer Schreuder besluit de dag.

Donderdag is het prachtig weer, we wandelen in „Klein Zwitserland", drinken koffie en genieten van hetgeen ons geboden wordt in en om het huis. 's Avonds luisteren we naar meneer Brouwer uit Oostzaan, die voor ons spreekt over Christus, Die voor mensen, die geen mens meer hebben, alles wil zijn.

Dan breekt de vrijdag aan. Na 's morgens een bijbelstudie te hebben gedaan, gaan we 's middags voorbereidingen treffen voor het afscheidsdiner en de avond. De aankleding van de zaal waar de tafels gedekt zijn is prachtig. Tante To heeft alle eer van haar werk. Het is elke keer weer een genoegen de versierde tafels, de kleurenkombinatie van bloemen, menukaarten, servetten en kaarsen te bezien. De maaltijd is, zoals we gewend zijn, goed verzorgd. De afscheidsavond — gezellig en fijn — gaat snel voorbij.

De tijd voor de dagsluiting nadert snel. Na een laatste nacht in het Roosevelthuis volgt de zaterdag, de dag van afscheid en terugkeer naar (te)huis. De week wordt gesloten met bijbellezing en gebed. We zingen elkaar nog toe Psalm 121 : 4. De week is voorbij. Wat brengt de toekomst?

Ons leven is in Gods hand. Broos is ons leven. Alleen wanneer het geborgen is bij God is de toekomst zeker. De Heere gebruike ook dit werk tot verheerlijking van Zijn grote Naam.

Dan alleen zal ons werk eeuwigheidswaarde hebben!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen