Weglopen van huis...

Pats !

De deur is dichtgeklapt. Els loopt met opgeheven hoofd de straat op.

Koud is de uitdrukking in haar ogen.

Vijftien jaar is Els.

Loopt ze hier nu echt? Droomt ze....?

Huilen wil ze, maar kan het niet

Lopen, alleen maar lopen.

Waarheen?

Interesseert ze niet Weg, alleen maar weg van huis.... Al-les is nu toch kapot Nee, niet meer terug.... nóóit meer! Weer ergeren aan de „vrome" vermaningen van pa?

...„Els, dat doen we hier niet..." ...„Els, ik wil niet datje..." ...„Els, in mijn huis verbied ik je..." „Ja, maar, ik ben al vijftien..." „Zwijg! Ik maak uit.... Punt uit!"

„Ja, ja", overlegt Els bitter, „praten kan hij als de beste..."

„Vooral op zondag...." „Maar doordeweek.... moetje z'n kollega's eens horen 'n Zondagschristen noemen ze hem op z'n werk!" Een bittere glimlach trekt om Els haar lippen

„Ja, ja, en er intussen wél op staan dat ik naar de catechisatie ga, mij als meisje kleed, vriendinnen van de kerk heb en nog geen serieuze omgang zoek met jongens...." Bah! Wat 'n man!!

'n Ander weet hij altijd te zeggen wat wél en wat niet hoort, maar voor zichzelf denkt hij niet zo nauw.

Als de mensen maar denken dat „zijn" gezin keurig netjes leeft. Dan is pa tevreden.... En dat mag ik hem niet eens zeggen.... Woedend wastieü

„Jammer voor pa" denkt Els grimmig, „maar mij ziet hij niet meer terug...."

Hij zal wel een smoes verzinnen voor de „mensen".... En Els loopt door.... Waarheen....? Voor Els geen probleem! Of toch wel....?

Weglopen van huis Gebeurt dat écht? Gelukkig niet vaak, maar 't gebeurt wél. Ook in onze gezinnen? Wat dacht je!?

Hierboven staat een stukje geschiedenis uit Els haar leven.... Ze is driftig, ze ziet heel scherp het falen van haar vader, ze zit

boordevol kritiek. En d'r moeder? Hopeloos ouderwets! Staat vierkant achter vaders , , gezag".

En toch.... Els is ontzettend eenzaam.... In een dol-driftige, onbezonnen bui heeft ze de buitendeur achter haar dichtgeklapt. En waar nu heen? Naar familie? Naar „hulpverleners"?

Misschien zit jij ook vol met kritiek op je ouders..!?

't Is echter ook goed mogelijk dat jij niets van Els begrijpt! Je kunt toch praten met je ouders? Wees erg blij als dat kan!! En.... gelukkig kan dat ook héél vaak wel. Ondanks kritiek, en toch éérlijk praten. Je ouders, maar....jij óók! Zie het als een zegen!

Of je dan nooit eens „woorden" hebt met je ouders? Laten we maar eerlijk zijn en ons niet mooier voordoen dan dat we zijn.

't Is best mogelijk dat ook jij heel wat kritiek hebt op je ouders.... En.... 't is ook mogelijk datje nog gelijk hebt óók! Misschien ^heb ook jij wel eens uit kwaadheid de deur achter je dichtgesmeten.... Je slaapkamerdeur bedoel ik dan!

Je kamer is dan te klein. Je zou wel weet-ik-wat willen doen. Je hebt het gevoel dat je door niemand begrepen wordt.... Ze willen je maar „klein" houden, en.... je mag dit niet en dat niet en.... noem maar op.

Wat voel je je dan eenzaam. Ongelofelijk eenzaam en.... ongelukkig. Onbegrepen! En toch.... je moet die slaapkamerdeur óók weer opendoen.

Na een kwartier of de volgende morgen. En dan je houding bepalen Verschrikkelijk moeilijk!!

Wat heerlijk om dan te merken aan je ouders dat zij het óók moeilijk hadden. Je was tóch niet alleen!

„Ja, maar", denk je misschien, , , 'k wou dat het zó bij ons ging. Maar als je wist hoe de situatie bij mij thuis is? !*'t Kan nooit erger. M'n moeder is bikkelhard en m'ft vader heeft me al meer dan eens gedreigd om.... Ik kan Els begrijpen....

Niet de slaapkamerdeur achter je dicht, maar de buitendeur! Je slaapkamerdeur moetje weer open doen....; de buitendeur tenminste niet! Ze bekijken het maarthuis.... Ze hebben nog nooit echte belangstelling voor mij gehad....

En.... je hebt tegenwoordig toch opvangadressen van hulpverlening waar je naar toe kunt? Nou dan!"

Als je zó denkt, wil ik toch wat vragen aan je.

Denk je door weg te lopen van huis een oplossing gevonden te hebben? Is de situatie thuis echt onhoudbaar? Is de kritiek van je ouders onjuist? Is jouw gedrag óók geen oorzaak van de „sfeer" in huis? Heb je echt wel eens geprobeerd om thuis eerlijk te praten over wat je nu eigenlijk dwars zit? Of houd je je „groter" dan dat je bent?

Nee, kv/aad weglopen is geen oplossing. Je maakt het voor jezelf alleen maar moeilijk!

En weglopen van huis is het meest ondoordachte wat je kunt doen! Misschien denk je van alle problemen af te zijn.... Geloof het maar niet! 'k Denk dat dan pas de échte problemen ontstaan!

En als je helemaal niet kunt praten met je ouders? Als je het zo vaak al geprobeerd hebt, maar het mislukt?

Is er dan niemand in je omgeving met wie je wél kunt praten? Echt vertrouwelijk? Je predikant, een ouderling of diaken, je oma, oom of tante of wie dan ook, die je helemaal vertrouwt? Helemaal niemand? Trouwens.... je hebt toch bidden geleerd?

Of.... wil je dat niet? Durf je dat niet? Of.... geloof je er niet - meer - in?

Weet je, als jouw problemen zó groot zijn dat je zelfs het bidden nalaat; er niets van verwacht, dan heb ik tóch een raad! Als je jezelf een „hopeloos" geval vindt, dan zegt Gods Woord dat er bij de Heere géén „hopeloze gevallen" zijn! Vertel het aan de Heere; óók datje niet meer bidden durft...., niet meer bidden wilt.... Zeg het maar eerlijk hoe je in de knoop zit met je ouders, met jezelf, ja met alles, zelfs met je gebed!

'k Weet zeker dat de Heere je hóórt! De Heere wil juist dat wij bij Hém met al onze zorgen komen. Juist met die zorgen waar wij niet meer over durven of willen bidden.... Weglopen van huis.... Absoluut géén oplossing!

Aan de Heere je nood voorleggen. Dat is dé absoluut zekere oplossing! En.... wie op de Heere vertrouwt, zal nooit beschaamd uitkomen!!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen