TERUGBLIK OP EEN BEWOGEN LEVEN

„Hartelijk dank voor uw gebeden, hulp en petities ter verdediging van de vervolgden!", zo schreef Lydia Vins verleden jaar aan onze bondsdagvergadering.

Ondanks alle barières (o.a. van taal en afstand) mocht Lydia Vins, de buitenlandse vertegenwoordigster van de Verwantenraad, onder ons een plaats hebben. Een plaats die ze zelf hoog waardeerde. Na haar Russische vaderland, voelde ze zich het meest verbonden aan Nederland; het land waar de Heere zoveel deuren en harten voor haar opende.

Banneling

Vanaf het ontstaan van de Raad van Familieleden der Gevangenen (Verwantenraad) heeft Lydia zich ingezet voor Russiche geloofsvervolgden en hun gezinnen. Jarenlang was ze presidente der Verwantenraad. In 1970 werd ze op 63-jarige leeftijd om dit werk gearresteerd. Gedurende driejaar was ze gevangene in sovjetkampen. De verwachting was dat ze daar sterven zou, maar God spaarde haar leven. In 1973 vatte ze het werk van de Verwantenraad weer op; dat heeft ze tot haar uitwijzing in '79 mogen doen.

In deze jaren verzamelde ze een schat aan kennis, die ons in het „vrije westen" ten goede zou komen. Want na „verbanning" uit de Sovjet Unie bleef ze (nu als buitenlands vertegenwoordigster) betrokken bij het werk dat de Heere haar opgelegd had. Alle mogelijkheden die haar geboden werden om te vertellen over de geloofsvervolgden, hun noden en zegeningen, greep ze aan. Met veel kennis van zaken gaf ze aanwijzingen bij het verlenen van hulp en het verspreiden van informatie.

Heimwee

Door toenemende lichaamszwakte viel het reizen haar steeds zwaarder. Vooral na een val eind vorig jaar, had ze veel pijn in haar rug. Binnen de steeds nauwer worden grenzen van haar mogelijkheden, bleef ze zich inzetten ten behoeve van de geloofsvervolgden. Ze verzorgde op zeer persoonlijke wijze de Russiche korrespondentie voor de „Internationale Vertegenwoordiging", waarvan haar zoon Georgi de leiding heeft. Door haar kontakten met Rusland, maar vooral ook door de steun die ze kon geven aan de medewerkers „in het veld", mocht ze nog veel doen.

Al vanuit Rusland bracht ze een heimwee mee, een verlangen dat haar deed haken naar verandering. In alle verdriet en zorg met het tijdelijke had ze geleerd dat het aardse zo betrekkelijk is; zolang ik haar ken (sinds 1979 dus) heeft ze gesproken van heimwee naar het betere vaderland.

Haar laatste dagen

Voor ons onverwacht, maar achteraf bezien, door God toebereid. stierf Lydia Vins op de vroege morgen van zondag 19 mei 1985.

De donderdagavond ervoor had ze nog in de tuin van de familie Vins gewerkt; de 78jarige Baboesjka verzorgde er zo graag de planten. Vrijdags werd ze door een beroerte getroffen, aan de gevolgen daarvan overleed ze twee dagen later.

Begrafenis

Op woensdag 22 mei vond de begrafenis plaats. Pijnlijk werd de ballingschap zichtbaar; Baboesjka heeft in haar leven honderden mogen helpen en had duizenden vrienden.

maar kon door slechts enkele vrienden naar haar laatste rustplaats worden gebracht.

Maar, zo staat op het , , in memory" (herinnerings-)kaartje: „haar stoffelijk overschot.... verwacht daar de opstanding der doden". Bij die opstanding zal ook het verschil tussen Amerika en Rusland opgeheven zijn.

Namens Friendensstimme in Duitsland sprak Ruslandduitser Walter Penner n.a.v. de zeer toepasselijke tekst uit Openbaring 14 : 13: ....zalig zijn de doden, die in de Heere sterven, van nu aan. Ja, zegt de Geest, opdat zij rusten mogen van hun arbeid...."

Ook namens de vrouwenbond(en) werden woorden van deelneming en medeleven gesproken. De familie Vins heeft een gevoelig verlies geleden. Vooral in het leven van haar zoon Georgi mocht Lydia een grote plaats innemen. Georgi verloor niet alleen zijn moeder, maar ook de kameraad en raadgeefster die hem altijd zo trouw terzijde stond bij het vervullen van zijn levenstaak.

De Verwantenraad van Gevangenen in gevaar

Een zaak die Lydia haar laatste levensdagen sterk bezighield was de ondersteuning van de vrouwen der Verwantenraad. Op 1 maart j.1. werd Serafima Joedintseva veroordeeld tot twee jaar strafkamp. Dit lid van de Verwantenraad heeft 13 kinderen, waarvan de jongste pas 2 jaar is. Om „humanitaire" redenen mag ze nog tweejaar thuis blijven voorde straf zal worden uitgevoerd.

Een zeer gevaarlijke situatie voor Serafima en haar gezin, maar ook voor het werk der Verwantenraad. Wanneer het de autoriteiten lukt op deze manier Serafima te dwingen het werk van de Verwantenraad vaarwel te zeggen, zullen er ongetwijfeld andere veroordelingen van Verwantenraadsleden volgen.

Schrijvend aan dit artikel kwam het bericht dat Oeljana Germanjoek (55), die ook lid is van de Verwantenraad, tot 15 etmalen cel veroordeeld is.

Te vrezen is dat meer dergelijke berichten ons in de nabije toekomst zullen bereiken. In dit verband is de oproep die Lydia Vins deed in haar brief aan de bondsdagvergadering zeer aktueel. Ze schreef toen: „Ik hoop dat u ook in de toekomst niet zult vergeten uw stem te verheffen ten behoeve van de lijdenden".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen