JBGG cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van JBGG te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van JBGG.

Bekijk het origineel

Jos gaat logeren

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Jos gaat logeren

4 minuten leestijd

Eigenlijk was het té gevaarlijk op Piet te redden maar het moest.

Met veel moeite en gevaar wierpen ze hem een ladder toe. Eerst leek het onmogelijk, dat Piet de ladder grijpen kon, Maar eindelijk.... ja het lukte. Gelukkig, wat een wonder! Uitgeput werd Piet op het dek gelegd. En daarna voorzichtig naar beneden gedragen.

Verslagen stonden de andere mannen bij Piet. Zou hij het nog halen? Piet wist niets meer. Bewusteloos lag hij daar. De storm, de vreselijke storm begon wat minder te worden. De Heere had de gebeden willen verhoren. Een paar uur later deed Piet zijn ogen open, en stamelde wanhopig: „Waar... waar ben ik, in.... in het water? "

Ze stelden hem gerust, dat hij veilig op het schip lag. „En ik.... ik heb niet gebeden zoals jullie, en toch....!" kermde Piet.

Tranen stroomden over zijn wangen. „Ja Piet, " zei de schipper ontroerd, „de Heere heeft je gered, om je tot inkeer te brengen. Als je Hem smeekt om schuldvergeving, wil Hij je voor eeuwig behouden en redden. Dat is het rijkste!"

Piet kon niet veel zeggen. Steeds kwam er nog water uit zijn mond. Het leek of hij ziek zou worden. Hij keek naar de schipper, die hij zo vaak verdriet had aangedaan. Hij had hem uitgelachen.

Maar nu begreep hij ook, dat hij de Heere nog veel meer bedroefd had. Vroeger hadden zijn vader en moeder hem van de Heere verteld. Ze hadden hem leren bidden. Maar hij had alles vaarwel gezegd en was met vrienden meegegaan die de wereld dienden. Maar nu.... o, nooit, nooit zal hij meer spotten! En.... Piet heeft het niet meer gedaan. Ernstig is hij de Heere gaan zoeken en is met zijn gezin weer naar de kerk gegaan. Zoals hij vroeger thuis gewend was. Zo zijn we met de hele bemanning veilig thuis gekomen. Wat waren we dankbaar!"

Opa zucht: „Ja Jos, ik heb verschillende stormen meegemaakt, maar deze zal ik niet vergeten. Vast niet! Ik zag vanmorgen Piet in de kerk zitten, daar ben ik altijd blij mee. Hij heeft nooit meer gemist. Daarom Jos, moeten we in onze jongen jaren de Heere niet vergeten, maar Hem vroeg zoeken."

Jos knikt, hij begrijpt opa wel. Opa heeft vaak verteld wat hij op zee meegemaakt heeft. Maar deze gebeurtenis hoort Jos voor het eerst. Oma gaat nu vlug naar de keuken om eten te koken. Lachend zegt ze: „Als opa eenmaal aan het vertellen is, vergeten we bijna te eten."

Opa en Jos gaan samen nog even met Timmy, het hondje, wandelen. Die blaft van blijdschap, want wandelen met zijn baasje wil hij altijd dolgraag.

Ze hebben nog een fijne zondag met elkaar.

De volgende dagen, als Jos uit school komt, doet hij alle boodschappen voor oma. Natuurlijk met Timmy samen. Ook helpt hij opa met de tuin. Hij lijkt dan een echte werkman. Het moet héél netjes, want opa houdt van een mooie tuin.

Dan komt papa ineens met het blijde nieuws, dat mama bijna beter is, en dat hij dan gauw Jos weer komt halen.

Jos telt de dagen af, en dan eindelijk is het zover. Hij mag weer naar huis, naar mama. Wat heerlijk, mama is beter.

O, hij zal rustig zijn voor mama, en vast en zeker helpen. Want mama mag niet weer ziek worden. Jos moet er niet aan denken!

Hij is nu zó blij!

Ansje en Mieke mogen ook thuiskomen. De buurvrouw heeft héél goed voor ze gezorgd.

Jos gaat weer met Tom naar school, dat vindt Tom maar wat fijn. Als de school uitgaat kunnen ze weer samen spelen.

Op een morgen, als de juffrouw op school een verhaal heeft verteld, zegt Jos spontaan: „Juf, mijn opa kan héél spannend vertellen!"

„Weetje wat, " zegt juf lachend, „ik ga een keer naar jouw opa, en dan vraag ik of hij mij ook zo'n spannend verhaal wil vertellen. Ik zal heel stil zitten hoor!" Als Jos een poosje later weer bij opa en oma is, fluistert hij zachtjes in opa's oor, wat juf gezegd heeft. „Ze komt maar hoor, " glimlacht opa, „al is het met de hele klas."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 5 juli 1985

Daniel | 32 Pagina's

Jos gaat logeren

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 5 juli 1985

Daniel | 32 Pagina's