ANDERS DAN ANDEREN

„Ons kindje werd geboren, toen wij ai zeven kinderen hadden", zo vertelden ons de ouders van een zorgenkind, dat de Heere aan hen toebetrouwde. „Je stond er eigenlijk niet bij stil, dat er ook kinderen geboren worden die „anders" zijn, wel wisten wij dat er mensen waren die een mongooltje hadden, maar dat wij er zelf één konden krijgen, daar dachten wij niet aan. Alles ging goed, tot het geboren werd, en het kindje „anders" was. Wat krijgje dan als ouders veel te verwerken, wij dachten: „Daar komen wij nooit overheen." We hebben dan ook een hele tijd nodig gehad om het te verwerken. Maar er kwam berusting, het was toch een kind. We hebben toen veel gebeden. Van onszelf hebben wij de Heere niet nodig, dan kunnen wij het zelf wel.”

Veel liefde en geduld

De eerste drie weken bleef ons kindje in het ziekenhuis. Het was bijna niet mogelijk er voeding in te krijgen, daardoor groeide het ook langzaam. Ze was bijna altijd verkouden, maar na het knippen van haar amandelen is dat veel verbeterd. Wat de plaats in ons gezin betrof: de één kon het beter aanvaarden dan de ander. Je moet ook leren met deze kinderen om te gaan. Dat vraagt veel liefde en geduld. Dat is voor jezelf steeds weer een leerschool. Jongeren passen zich gemakkelijker aan als ouderen.

De ontwikkeling ging heel traag. Zitten en staan kon zij met haar tweedejaar. Lopen en gebrekkig praten kwam allemaal veel later, heel langzaam. Met haar tweedejaar begon zij ons ook te herkennen. Ze leefde zo in haar eigen wereldje. Voor vreemden was ons kindje erg bang. Wij mochten in ons gezin veel liefde en geduld van de Heere ontvangen, om ons zorgenkindje te helpen.

Een helpende hand

Toch komt er een tijd datje niet verder meer kunt, datje geholpen moet worden, dat moetje ook leren aanvaarden!

Door een maatschappelijk werker werd ons de weg gewezen voor haar verdere ontwikkeling. Hij adviseerde om haar met het derdejaar naar een dagverblijf te doen. Omdat ze nog zo klein was, hebben wij dat een jaar uitgesteld, tot haar vierdejaar. Maar ook toen was de beslissing nog moeilijk om je kindje dat „anders" is, los te laten en aan de zorg van anderen toe te betrouwen.

In het begin was het voor haar ook heel erg moeilijk. Haar kleine leefwereldje werd als het ware doorbroken. Schuw kroop ze dan in het dagverblijf onder een tafeltje, of in een stil hoekje. Dat duurde een halfjaar. Als vader en moeder zijn we erg blij en dankbaar dat ze daar geweest is. Ze hebben er veel voor ons gedaan en ons zorgenkind heeft er veel liefde ontvangen, want dat vooral kunnen deze kinderen niet missen.

Onze andere kinderen hadden ook onze aandacht nodig en als ouders mis je de kennis, de tijd, en het geduld, om te doen wat er voor haar nodig is. Nog steeds zijn wij dankbaar voor de „helpende hand", die ons in alles toegestoken werd.

Ik geloof in God de Vader, de Almachtige, Schepper des.....

Op zondagmorgen namen wij haar steeds mee naar de kerk. Stil zitten is erg moeilijk als je het niet begrijpt. Alleen bekende namen of woorden waar je zelf over vertelt, vangen ze op. Of een bekend versje, datje haar geleerd hebt, vooral omdat ze heel vlug de wijs kent. 's Avonds bleven wij met haar thuis luisteren bij de kerktelefoon en dan bemerk je dat zij meer horen dan je denkt.

Op een zondagavond verraste zij ons door heel duidelijk en nadrukkelijk de Geloofsbelijdenis mee op te zeggen en dat terwijl wij dachten dat ze het niet opnam. Dat was beschamend. Zc had het geleerd door de kerktelefoon! Sindsdien nemen wij haar twee keer mee naar de kerk. De Heere wil het wijze en verstandige dikwijls beschamen, om ons te leren dat ook wij moeten worden als een kind.

Het steeds weer herhalen is erg belangrijk bij deze kinderen. Dat vraagt veel liefde en geduld, terwijl elke verandering erg moeilijk is.

Met haar zevende jaar is zij naar een christelijke Z.M.L.K.-school gegaan. De bijbelverhalen, vooral met de feestdagen hebben weinig inhoud. Dat is heel jammer..Het sluit niet aan bij watje haar thuis vertelt. Op die school heeft zij ook aardig leren lezen, zodat ze nu ook kinderlijke boekjes gaat begrijpen, vooral met veel plaatjes en tekeningen.

Zijn Woord wordt altijd trouw volbracht!

Nu wij als vader en moeder ouder worden, dringt de vraag zich wel eens aan ons op: „Waar blijft ons zorgenkind als wij er niet meer zijn? ”

Over deze kinderen die „anders zijn dan anderen", hebben wij dikwijls meer zorgen dan over „gewone" kinderen, die ook midden in deze wereld staan met hun problemen en zorgen.

’t Is zo nodig de kinderen van de gemeente, die het teken en zegel van Gods Verbond op hun voorhoofd dragen, mee te dragen in onze gebeden, omdat de Heere gezegd heeft, dat Hij gedenkt aan Zijn Verbond tot in eeuwigheid, het woord, dat Hij ingesteld heeft, tot in het duizendste geslacht.

Bij iedere doopsbediening zingt de gemeente, ook kinderen die „anders zijn dan anderen”:

God zal Zijn waarheid nimmer krenken, Maar eeuwig Zijn verbond gedenken, Zijn Woord wordt altoos trouw volbracht Tot in het duizendste geslacht, 't Verbond met Abraham, Zijn vrind, Bevestigt Hij van kind tot kind.

VOOR U GELEZEN

„ Uit de mond der kinderen en der zuigelingen hebt Gij sterkte gegrondvest....

Hoe dikwijls gebeurt het niet, dat kinderen ons spreken van God, die wij vergeten hebben. Hoe worden niet door hun kinderlijke uitingen de geleerde dwazen weerlegd, die zeggen dat er geen God is. Het is merkwaardig te zien, hoe duidelijk dit vers wordt verklaard door de geschiedenis van de kerk. Hebben kinderen niet „Hosanna!" geroepen, toen de trotse farizeeërs een minachtend zwijgen hebben bewaard? Heeft de Heere Jezus niet juist deze woorden aangehaald om hun kinderlijke kreten te rechtvaardigen?

In de kerkgeschiedenis staan vele merkwaardige voorbeelden vermeld van kinderen, die voor de waarheid Gods getuigd hebben. Toen Lawrence te Colchester levend verbrand werd, werd hij op een stoel naar de brandstapel gebracht, omdat hij door de wrede pijnigingen niet staan kon. Jonge kinderen die de brandstapel omringden riepen: „Heere versterk Uw dienstknecht, en volbreng Uw belofte aan hem." God verhoorde hun gebed, want Lawrence stierf zó kalm en zó moedig, als iemand slechts wensen kan te sterven.

Uit: De psalmen Davids - door C. H. Spurgeon

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen