Bang om te sterven ?

In het bijbelboek de Openbaring van Johannes wordt vaak over sterven geschreven. In de eindtijd zullen er heel veel mensen sterven. Bij het lezen van wat te wachten staat, kan het ons bang te moede worden. We zullen willen vluchten.... maar kunnen nergens heen. Onafwendbaar en onontkoombaar dreigt de dood. Hoewel aan het sterven zelf niet te ontkomen is, heeft de dood toch geen onbeperkte macht.

Reeds in het eerste hoofdstuk van de Openbaring van Johannes lezen we van de met eer en heerlijkheid bekroonde Zoon des mensen. Hij sprak: Vrees niet, Ik ben de eerste en de laatste en Die leef, en Ik ben dood geweest. En zie, Ik ben levend in alle eeuwigheid. Amen. En Ik heb de sleutels der hel en des doods". Aan het eind van dat bijbelboek lezen wij in hoofdstuk 20 : 6: alig en heilig is hij, die deel heeft in de eerste opstanding.... over deze heeft de tweede dood geen macht, maar zij zullen priesters van God en Christus zijn.

De Heere Jezus overwon de dood

De levende Zaligmaker Jezus Christus kan, wil en zal in nood, zelfs bij het naderen van de dood allen die de goede strijd streden, het geloof behielden en Zijn verschijning liefhadden, volkomen uitkomst geven. Hij zal hun het goede niet in nood onthouden, zelfs niet in de dood, die in oprechtheid voor Hem leven. Alles, alles is door Hem voldaan. Door Zijn Woord en Geest zal de enige troost in leven en sterven in het uur dat dit nodig zal zijn geschonken worden door de getrouwe Zaligmaker aan allen die naar Zijn reine leer in Hem hun heil, hun hoogst geluk beschouwen. Die Sion's Vorst erkennen voor hun Heer', die vast op Hem betrouwen. De dood is in principe reeds verslonden tot overwinning door de Heere Jezus. Hij zal er voor blijven zorgen dat het bang-zijn om te sterven wordt verwisseld in: nu jaagt de dood geen angst meer aan. want alles.... alles is voldaan.

Door Zijn verzoening door voldoening is voor de Zijnen de dood geen betaling meer voor de zonden maar een doorgang tot het eeuwige leven en een ingang in de rust die er overblijft voor het volk van God. Als een geneesmiddel tegen de angst om te sterven heeft de Heere Jezus gezegd tot Zijn strijdende Kerk: die overwint, zal van de tweede dood niet beschadigd worden.

Zij die deel hebben aan de eerste opstanding.... de levendmaking door Gods Woord en Geest uit de geestelijke dood en de daaruit voortvloeiende waarachtige bekering.... over die heeft de tweede dood.... het eindgericht.... geen macht. Zij staan onder de bescherming van de Levensvorst Jezus Christus, hun Heere en Koning. Hij sprak: „Ik leef en gij zult leven". Wat een troost voor leven en sterven.... ook in de eindtijd waarin wij leven.

Bang om te sterven.... iets natuurlijks

De dood is iets onnatuurlijks, iets tegennatuurlijks. Wij zijn niet geschapen om te sterven. De zonde heeft de dood in de wereld gebracht als een straf daarop, als een rechtvaardige vergelding daarvoor. Nu is het zo dat wij geboren worden om te sterven. Het is iets natuurlijks, dat bang zijn om te sterven. Zelfs een dier dat met de dood bedreigd wordt, is angstig, bang.

Het is iets echt menselijks om, vooral in tijden waarin ons leven meer dan anders bedreigd wordt, bang te zijn. Wanneer iemand angstig van aard is, dan veroorzaakt dat soms een min of meer voortdurende angst om spoedig te zullen sterven. Dat kan zelfs zulke vormen aannemen, dat van een ziekelijk bang-zijn voor het sterven gesproken kan worden. Dreigend gevaar veroorzaakt en vereerdert doodsangst zowel bij oude als jonge, bij zieke als bij gezonde mensen. Het is

volkomen begrijpelijk en normaal dat in onze tijd. waarin onze leefwereld vanwege vele levensbedreigende faktoren, kan worden vergeleken met een , , dal der schaduwen des doods", veel jonge mensen angstig zijn. Hoewel het altijd al zo geweest is sinds de val in het paradijs, dat het leven een damp is en de dood ieder uur wenkt, brengt het leven in de ene of andere periode toch met zich mee, dat men meer of minder angstig is wegens dreigend gevaar.

1940 - 1945

Het was in 1940, het jaar waarin de tweede wereldoorlog ook ons land in zijn greep kreeg. Ik was toen 17 jaar. Ik woonde in Rotterdam, de stad waarin het uitbreken van de oorlog van begin af aan goed merkbaar was. De mogelijkheid om te sterven ten gevolge van de oorlogsomstandigheden was voor velen en ook voor mij een angstaanjagende werkelijkheid.

Die werkelijkheid nam toe naarmate het oorlogsgeweld toenam. Bombardementen eisten vele levens op van jonge en oude mensen. Wegvoering naar Duitsland om daar te gaan werken betekende ook extra levensgevaar. De plaats waar ik werkte, Braunschweig, werd talloze malen gebombardeerd en vele mensen stierven tengevolge daarvan. Nooit zal ik de angsten vergeten die werden doorleefd in schuilkelders en andere toevluchtsoorden tijdens de bombardementen. Het leven in die tijd was ook toen een leven als in een dal van schaduwen van de dood. Net als nu was het ook voor jonge mensen een angstaanjagende tijd. Gedachten dat het einde der wereld zeer nabij was, maakten de angst bij velen groter. Banden van de dood kwelden zeer velen. Vooral zij die geloofden, dat sterven betekent: God ontmoeten en rekenschap geven van een rentmeesterschap dat niet werd waargenomen zoals dat door God wordt geëist, hadden het bang. Daaronder behoorde ook ik. Ik stond soms grote doodsangsten uit. Ik nam mij dan voor met mijn zondige levenswijze te breken. Maar.... als de angsten weer voorbij waren, dan bleef er van het uitvoering geven aan die goede voornemens niets over. Dat veranderde in 1941. Ik was inmiddels 18 jaar geworden. De Heere gebruikte daarvoor het huisbezoek dat ons gezin kreeg van een tweetal ouderlingen van de Gereformeerde Gemeente. Het bang-zijn om te sterven, de vrees spoedig te zullen, te moeten sterven, hield mij dag en nacht bezig. Een hemelhoge schuld en geen Borg voor die schuld drukte mijn schouders naar beneden. Ik wilde vluchten maar.... kon nergens heen.... Alle hoop op redding van het verderf ontviel en niemand zorgde voor mijn ziel!! Ik kon noch wilde God onrecht toeschrijven, maar.... dat veranderde niets aan de angst waarin mijn ziel vaak verkeerde. Het werd 1942. Ik was toen 19 jaar. De Heere gebruikte de prediking van ds. Lamain en anderen om in mijn benauwde ziel het licht te doen opgaan over de Persoon en het werk van de Heere Jezus, Die met één offerande de weg opende om een welverdiende straf te ontgaan en wederom tot genade te komen voor goddelozen. Dat veranderde alles in mijn leven. Mijn ziel werd naar Hem heengetrokken, Die kwam om zondaren zalig te maken. Overgave aan Hem, toevluchtnemen tot Hem, aannemen van Hem, leunen op Hem, leven uit Hem.... het maakte alle dingen nieuw. Het bangzijn om te sterven maakte plaats voor een verlangen om ontbonden en met Christus te zijn. Het was vrede in mijn hart terwijl de oorlog in Europa en elders hevig woedde.

Naar Duitsland

Toen ik 20 jaar was, moest ik naar

Duitsland. Ik durfde niet onder te duiken omdat ik zeker geloofde, dat het ook om mijn eigen zonden was dat de Duitsers ons overheersten. Tijdens de bombardementen daar heb ik menigmaal Gods geruststellende vertroostingen mogen ondervinden, zodat ik gerust, van 's Heeren trouw bewust, temidden van het oorlogsgeweld met de daaraan verbonden doodsgevaren mijn weg mocht gaan onder de oordelen van God. Ik heb dit geschreven om jullie te laten weten hoe de Heere het in de bangste tijden wel kan maken ook met mensen van jullie leeftijd.

Jezus Christus is gisteren en heden dezelfde, ja tot in der eeuwigheid.

De HEERE is niet veranderd, noch de weg waarin Zijn heil wordt verkregen.

Gaven tot der mensen troost, opdat zelfs een wederhorig kroost altijd bij de HEERE wonen zal, zijn nog steeds volop verkrijgbaar. Gods genade-aanbod onder andere weergegeven in Jesaja 55 is nog steeds van kracht: Neigt Uw oor en komt tot Mij, hoort en Uw ziel zal leven, want Ik zal met U een eeuwig verbond maken en U geven de gewisse weldadigheden van David. De goddeloze verlate zijn weg en de ongerechtige man zijn gedachten en hij bekere zich tot de HEERE, zo zal Hij Zich zijner ontfermen en tot onze God, want Hij vergeeft menigvuldiglijk. Want Mijn gedachten zijn niet ulieder gedachten en Uw wegen zijn niet Mijn wegen, spreekt de HEERE.

De enige troost in leven en sterven

Het is en blijft waar, dat de dood als koning der verschrikking en als laatste vijand van Gods volk zijn angstaanjagende macht nog steeds uitoefent door onze zonden en satans listen. Toch gaat de Heere ook door om door Zijn Woord en Geest de enige troost in leven en sterven, waarvan zo heerlijk getuigd wordt in Zondag 1 van de Heidelbergse Catechismus, te doen kennen. Ook jonge mensen, die leven in de eindtijd met al zijn doodsdreiging, kunnen door Gods genade en trouw die zekerheid leren kennen. De zekerheid waaruit eens de apostel Paulus schreef: ik ben verzekerd dat noch dood, noch leven, noch tegenwoordige, noch toekomende dingen, noch engelen, noch overheden, noch machten, noch hoogte, noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde Gods, welke is in Christus Jezus, onze Heere.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen