Ik heb geen mens

In de Bijbel kun je de geschiedenis lezen van de man die 38 jaar ziek is geweest. Als de Heere Jezus hem opzoekt en vraagt of hij beter wil worden, hoor je de klacht: „Ik heb geen mens”.

Is dit ook niet de klacht van velen in onze tijd?

Is het niet de klacht van veel jongeren, die in feite aan het begin van hun leven staan, dat ze zich zo alleen voelen?

Ze ervaren dat degene die dicht bij ze staan, of misschien moet ik zeggen die dicht bij hen zouden moeten staan, verdwenen zijn.

Temidden van vele vrienden of vriendinnen kunnen ze zich toch zo alleen voelen.

Soms stoppen ze 's nachts hun hoofd in het kussen en schreeuwen het uit dat ze zich heel alleen voelen. Terwijl de wereld rondom hen donker is, denken ze dat miljoenen mensen slapen, en zij de nacht moeten doorworstelen in de eenzaamheid. Ze voelen zich niet begrepen. Alleen!

In het paradijs

Als ik zeg dat ik alleen ben — dan denk ik in de eerste plaats aan het paradijs, die schone lusthof, waarin God de mens geplaatst had.

Toen God zag, dat de mens alleen was, kreeg hij een hulp tegenover hem. Met die ander — Eva — was Adam gelukkig. Volkomen harmonie — volkomen gelukkig — in en bij God — zij samen. Kon het beter?

Alleen

Als ik schrijf over alleen-zijn, schrijf ik over lijden. Dan schrijf ik over pijn, over leed. Ook in het hart van jonge mensen. Ook in het hart van de jeugd van onze gemeente. Ook in jouw hart misschien wel.

Alleen-zijn betekent eenzaamheid. Eenzaamheid kom je ook in de Bijbel tegen.

Zelfs koning David klaagt het eenzaam en ellendig-zijn uit. Klinkt de klacht van eenzaamheid, van het alleen-zijn, niet uit de schoonste villa's en de vuilste achterbuurten?

Het spreekwoord is zo waar: waar echte liefde wordt gevonden, is gedeelde smart, halve smart, en gedeelde vreugde, dubbelde vreugde.

Maar als je je alleen voelt, is die smart dubbele smart, en die vreugde die men alleen heeft, is halve vreugde.

Dingen die je niet durft te zeggen

Vlak na de tweede wereldoorlog hebben we gedacht dat het goed zou worden. De hoogkonjunktuur kwam. We konden ons zaken permiteren waar onze ouders niet van gedroomd hadden. Maar hoe beter we het kregen, hoe groter de eenzaamheid werd. Steeds meer werd de klacht gehoord: „Ik voel me zo alleen”.

Enkele jaren geleden is in de Saambinder een aantal artikelen verschenen over het alleen-zijn, over depressie en verdriet.

Van vele mensen heb ik gehoord dat het artikelen waren die uit het hart kwamen en waarin velen zich herkenden. Men zag zichzelf terug in de artikelen. Dat alleen al gaf troost en raad. Waarom?

Men begreep er uit dat er meer mensen met dezelfde problemen worstelden. Problemen kunnen je zo eenzaam maken.

Zaken waar je met niemand over durft te praten, kunnen je zo intens verdriet geven.

Vaak denk je dan: „Ik wou dat ik maar nooit geboren was", of: „Ik zou wel willen dat ik nog zo'n klein kind kon zijn op de schoot van vader of moeder. Zonder zorgen, verdriet en eenzaamheid. Samen met vader en moeder. Niet alleen!”

Maar je bent vijftien, zestien jaar of nog ouder. Het kan zijn dat je dingen in jezelf ontdekt, op welk terrein ook, waar je van schrikt. Het kan zijn dat er zaken naar boven komen in je leven die je tegen je beste vriend of vriendin niet durft te zeggen. Misschien denk je wel: „Ze

moesten eens weten". Als je 's zondags in de kerk komt en je hoort de wet, dan schrik je telkens weer en dan denk je misschien terug aan wat gebeurd is. Je zou weg willen kruipen onder de bank. Maar dat kan niet. Je bent op de wereld en je moet erdoor. Het kan zijn datje leven pas begint, en datje nu al kleerscheuren hebt opgelopen, waar je je leven lang mee verder moet.

Misschien, heel misschien is de gedachte wel in je opgekomen: „Zou ik er een eind aan maken. Zou ik mijn leven zelf maar beëindigen? ”.

Maar je weet: na de dood het oordeel. En dan? Maar intussen voel je je steeds alleen.

Als je dit leest, denk je misschien wel: „Ik kan niet eens meer huilen. Ik kan niet meer vechten. Ik heb geen levenslust, geen levensmoed en levenskracht meer". Misschien denk je wel: „Je moest eens weten, wat ik op mijn geweten heb. Je moest eens weten wat ik in mijn leven gedaan heb". Misschien heb je wel op jonge leeftijd je leven vergooid. Misschien denk je wel dat je een afwijkend gedrag hebt. Misschien geef je je wel over aan je zelfbevrediging.

Misschien en vul het dan zelf maar in.

Terwijl ik zit te schrijven, merk ik, dat ik maar iets over het eenzaam-zijn kan schrijven. De wereld is immers vol van het alleen-zijn en van de eenzaamheid.

Mede-lijden

Als het gevoel van alleen-zijn het gevolg is van een depressie, dan heb je deskundige hulp nodig. Dan heb je iemand nodig die je de helpende hand toereikt. Ben je alleen en zoek je steun en raad, ga dan naar iemand die je hierin kan helpen. Die je met raad en daad terzijde kan staan, zonder tegelijk het waarschuwende vingertje omhoog te steken. Er zijn mensen die het zo goed weten wat wel en niet goed is, wat wel mag en niet mag. Maar van het mede-lijden keft men niets.

Ik heb eens een lezing gehouden over: „Lifter en reisgenoot". Een lifter mee-. nemen is niet zo moeilijk, maar het is vee moeilijker een reisgenoot te zijn en met iemand mee te gaan.

Een raad

Aan het eind van dit artikel wil ik tocfr iets kwijt.

Wat er ook gebeurd is in je leven, wat J e ook gedaan hebt. één ding staat boven alles: HET BLOED VAN JEZUS CHRISTUS. GODS ZOON REINIGT VAN ALLE ZONDEN. Daarom kan i R met mijn vergooid leven naar een ANDER. Naar Eén Die geen spreekuur heeft op bepaalde tijden maar zegt: , , Die MIJ aanroept in de nood, vindt Mijn guflS oneindig groot.”

Dan kun je dingen gedaan hebben die misschien bar en boos zijn. Maar Zijn bloed reinigt van alles. Ik kan nergens i n de Bijbel lezen dat Hij iemand de deur heeft uitgestuurd die met zijn vergooid leven naar Hem kwam. Ik lees wel dat d e oudste zoon uit de gelijkenis van de verloren zoon precies wist wat zijn broer gedaan had, maar de Vader bedekt het Zijn liefde.

Daarom een raad, misschien de laatste: ZOEK HEM IN JE LEVEN - IN JE JONGE LEVEN - HIJ LAAT NOOlT ALLEEN.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen