Jongerenjaar 1985

In 1979 werd door de Verenigde Naties het jaar 1985 uitgeroepen tot internationaal jongerenjaar. Dat was de derde keer dat de VN zo een aandachtsjaar uitriep: het „Jaar van de vrouw" in 1975, het „Jaar van het kind" in 1979 en dan nu het „Jongerenjaar". Door middel van deze wereldwijde aktie wil de VN de schijnwerpers nog eens richten op de problematiek van de jeugd in onze maatschappij.

Het is goed hier als kerkelijke jongeren ook op in te haken. Niet kritiekloos meedoen, maar proberen op eigen wijze invulling te geven aan dit gebeuren.

In dit artikel zal worden ingegaan op de doelstellingen en plannen van het Internationaal Jongerenjaar. Vervolgens zullen deze aktieplannen van enige kanttekeningen worden voorzien. Tenslotte moeten we ons als jongeren bezinnen over het leveren van een bijdrage om deze internationale jongerenproblematiek aan te pakken.

De Verenigde Naties en haar doelstellingen

De plannen voor een Internationaal Jongerenjaar komen bij de VN vandaan. Wat is dit voor een organisatie? De VN zijn opgericht in 1945 als opvolger van de Volkenbond. Het oorspronkelijke doel was handhaving van de vrede en veiligheid. Dit werd al snel uitgebreid met tal van andere zaken. We noemen de volgende:

- handhaving van de grondrechten van de mens (denk aan diskriminatie en emancipatie)

- ekonomische en sociale vooruitgang

- het zelfbeschikkingsrecht van de volkeren.

Vooral op het gebied van de rechten van de mens zijn de VN zeer aktief geweest. We citeren een artikel: „Een ieder mens heeft aanspraak op alle rechten en vrijheden, in de universele verklaring van de rechten van de mens opgesomd, zonder enig onderscheid van welke aard ook, zoals ras, kleur, geslacht, taal, godsdienst, politieke of andere overtuiging, nationale of maatschappelijke afkomst, eigendom, geboorte of andere status.”

Doelstellingen van het Internationaal Jongerenjaar

Voor het Internationaal Jongerenjaar is een aktieplan opgesteld. De daarin verwoorde doelstellingen zullen we eens wat nader bezien:

1. Bestrijding van de jeugdwerkloosheid

2. Uitbreiden van de rechten van minderjarigen

3. Verbeteren van de rechtspositie van buitenlandse jongeren

4. Aandacht voor vrede en ontwikkeling.

Jeugd werkloosheid

Om aan dit probleem tegemoet te komen wordt gedacht aan de volgende initiatieven:

- verkorting van de arbeidsduur met minimaal 8 uur per week

- het kreëren van groeibanen. Men gaat steeds meer werken, totdat een volwaardige baan is bereikt. Het inkomen moet wel groot genoeg zijn voor een zelfstandig bestaan

- voorrang voor de jongeren op de arbeidsmarkt vanwege hun zwakke positie

- edukatief verlof. Bijvoorbeeld een jaar studeren, met een uitkering, en daarna weer terugkeren in het arbeidsproces. Een soort betaalde tussenstudie

- jongeren met behoud van uitkering projekten laten uitvoeren, die anders niet

gedaan zouden worden, zoals renovatie van oude stadswijken

- het opzetten van werkervaringsprojekten. Jongeren kunnen dan via stages arbeidservaring opdoen

- financieel steunen van door jongeren opgezette projekten

- verhoging van het minimumloon

- systeem van studiefinanciering zodat jongeren materieel onafhankelijk zijn van hun ouders

Minderjarigheid

- de grens van de meerderjarigheid moet naar 18 jaar. Het uitgangspunt is dat de jongeren weten wat goed voor ze is. Ze moeten zelf kunnen beslissen welke vrienden of vriendinnen ze willen nemen, met wie ze willen trouwen of samenwonen, waar ze willen wonen, waar ze op vakantie willen gaan, op welke school ze willen en welk beroep ze zullen kiezen

- bij een scheiding moeten jongeren zelf mogen kiezen bij wie ze gaan wonen

- scholen, huisartsen enz. moeten informaties over de minderjarige niet aan de ouders, maar aan de jongere zelf sturen

- op de scholen moet de medezeggenschap van de leerlingen beter geregeld worden

- voor de vrijetijdsbesteding is er behoefte aan meer ontmoetingsruimte met langere openingstijden

- jongeren moeten zelf mee kunnen beslissen over de hulpverlening die ze krijgen

Jonge buitenlanders

- buitenlandse jongeren moeten mogen trouwen of samenwonen met wie zij willen zonder beperkende voorwaarden

- buitenlandse jongeren die hier zijn in het kader van gezinshereniging mogen niet worden uitgewezen

- de Nederlandse nationaliteit moet gemakkelijker worden verleend

Vrede en ontwikkeling

- verbetering in de positie van dienstweigeraars

- aandacht vragen voor de ontwapening en de derde wereld-problematiek

Moet dat nu: een Internationaal Jongerenjaar?

Als je zo al de plannen leest, dan bekruipt je misschien ook wel het gevoel: is dat nou allemaal wel nodig? Is dat nu allemaal wel zo nuttig voor de jongeren? Heeft zo'n Internationaal Jongerenjaar nut voor ons? Alles wat ondernomen wordt, moet er toe leiden dat de jongeren geheel zelfstandig een bestaan kunnen leiden. Dus onafhankelijk van wie dan ook. Zij moeten zelf mogen weten wat ze doen en meepraten als er over hen gepraat wordt.

Als we de Bijbel naast deze plannen leggen dan komen we tot de konklusie dat veel van deze plannen indruisen tegen Gods Woord. Neem nu de gezinssituatie. Als de kinderen zelf in allerlei omstandigheden mogen beslissen, wat moeten de ouders dan met de doopbelofte? Je ouders hebben bij de doop beloofd je naar de „voorzeide leer" op te voeden. Door het geven van eigen beslissingsrechten wordt de verantwoordelijkheid van de ouders ondergraven. Ook uit het vijfde gebod spreekt iets heel anders als uit de plannen van het jongerenjaar. „Eert uw vader en uw moeder". Dat spreekt van opzien tot je ouders en niet van spreken op gelijke voet met hen. De hele gezagsverhouding in de maatschapij wordt overhoop gehaald. Kenmerkend is dat je overal leest over rechten van de jongeren en nergens over plichten. Toen Roemenië in de VN een voorstel indiende voor een verklaring over de rechten én plichten van de jongeren, was Nederland daar fel tegen.

De Bijbel leert ons een heel andere benadering. Daar wordt niet gesproken over rechten. In Maleachi 4 : 6 lezen we: En hij zal het hart der vaderen tot de kinderen wederbrengen, en het hart der kinderen tot de vaderen; opdat Ik niet kome, en de aarde met den ban sla." Dit wijst ons op een harmoniemodel zonder eisen en rechten. In een goede verhouding tussen ouders en kinderen is er ruimte voor gesprek zonder afbreuk te doen aan de bijbelse normen. Dan staan niet de rechten centraal, maar de liefde.

Zoals de plannen nu voor ons liggen, zeggen wij: een Internationaal Jongerenjaar

hoeft niet voor ons. In de uitgangspunten kunnen wij ons grotendeels niet vinden. De kosten zijn hoog en de verwachtingen van de mensen uit het jeugd-en jongerenwerk zijn zelfs erg klein. Dit betekent natuurlijk niet dat we geen aandacht schenken aan de problematiek van de jongeren in deze tijd. We zullen dat alleen op een andere manier moeten doen.

Wat kunnen wij doen voor de jongeren?

In het aktieplan zitten m.b.t. de jeugdwerkloosheid wel goede initiatieven. De Jeugdbond heeft hier op haar eigen wijze vorm aan gegeven in het projekt Jeugdwerkloosheid. We kunnen echter met vreugde konstateren dat de werkloosheid onder onze jongeren gelukkig bescheiden is. Uit een laatst gehouden onderzoek is gebleken dat het werkloosheidspercentage in reformatorische kring slechts op ± 1% ligt. al zijn er regionaal verschillen. Dat is toch beduidend lager als het landelijk gemiddelde. Dit neemt echter niet weg, dat we toch aandacht moeten blijven schenken aan dit probleem. In het projekt van vrijwilligerswerk bij bejaardenhuizen zijn nu 13 werkloze jongeren uit onze gemeenten werkzaam.

Ook in de aktie , , De hand aan de ploeg", die D.V. dit voorjaar gehouden zal worden, ligt het zwaartepunt bij de hulpverlening aan jongeren. Je weet dat het hierbij gaat om de opbouw van een jongerencentrum in Tsjaad, een kinderboerderij in Bophuthatswana. medische hulp in Nigeria en hulpverlening aan gehandicapte jongeren in Nederland.

Ons streven bij al deze aktiviteiten moet er niet op gericht zijn de jongeren rechten te geven tegenover hun ouders. Juist in deze tijd is een fijn en goed gezinsleven van enorme betekenis.

In het streven naar onafhankelijkheid en zelfbeschikkingsrecht staat toch steeds de mens op de voorgrond, die zelf wel uitmaakt wat hij doet. De mens weet zelf wel wat goed voor hem of haar is. Maar door de zonde zijn wij niet in staat om het goede te doen. Wij zijn geneigd tot alle kwaad. Alleen in afhankelijkheid van God zullen wij het goede kunnen doen.

Daarom is het goed, dat wij ons in dit jongerenjaar eens afvragen wat wij zouden kunnen doen voor de in problemen verkerende jongeren. We zullen in de eerste plaats de problemen moeten signaleren. Veraf en dichtbij. En dan is er genoeg te doen. Laten we daarom met elkaar in dit jongerenjaar ons inzetten voor onze medejongeren in nood.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen