De Heilige Geest werkt nog

Je hoort wel eens zeggen dat we in een geesteloze tijd leven. Een verkeerde uitdrukking, die tekort doet aan Gods almacht Immers, de Geest des Heeren IS er en werkt tot nu toe. Zijn arm is niet verkort, Zijn macht niet verminderd. Wij kunnen de werking des Geestes niet bepalen! Die is verborgen. De Heere Jezus zegt dat het is als met de wind, je hoort zijn geluid, maar weet niet vanwaar hij komt of waar hij heengaat.

Echter, wij mensen kunnen zeer geesteloos handelen en ongeestelijk bezig zijn. Van nature zijn we allen ongeestelijk en gevangen onder de zonde. Ook als iemand genade van de Heere heeft ontvangen, is het mogelijk de Heilige Geest te bedroeven, zelfs de Geest uit te blussen. Zo kan ook door aanhoudende zondedienst de Heilige Geest wijken uit een mensenleven, uit een gezin, een gemeente, een land. Toch staat de weg terug altijd open zoals ook onze belijdenisgeschriften duidelijk stellen.

Een verhaal uit Haïti

In het novembernummer van „In de Rechte Straat" komen enkele ex-priesters aan het woord. Het getuigenis van één van hen wil ik jullie graag doorgeven. Er blijkt uit dat de Geest des Heeren nóg werkt. Het is een verhaal uit Haïti. Maar je kent in je omgeving toch ook wel mensen die er van mogen spreken dat ze hèt leven buiten zichzelf in de Heere Jezus hebben gevonden? Ken je daar zélf door genade iets van? Jezelf in alles tegenvallen, met mensen bedrogen uitkomen, maar de Heere te mogen kennen als de nooit beschamende Toevlucht, bij Wie je met al je noden en vragen terecht kunt. Hij deelt Zijn vrede mee aan het hart dat rusteloos is tot het rust vindt in Hem.

De bekering van een priester

Ex-priester Edmond César werd geboren in Port-au-Prince (Haïti). Hij groeide op in de devoot (vroom) r.k.-gezin. Voelde al vroeg roeping tot levensheiliging. Meende dat alleen goed te kunnen bereiken als priester.

Achteraf moet hij zeggen dat de liefde van Christus hem geleid en bewaard heeft in zijn leven. Maar hij was als een blinde, die geleid werd door andere blinden. Hij tastte als het ware in een duistere kamer rond naar iets heel waardevols. Hij meende Christus te kunnen vinden door middel van godsdienstige inspanningen. Vooral de sakramenten, met name de eucharistie (het mis-ofFer) zouden hem, meende hij, nader tot de Heere Jezus brengen. Door Gods genade komt hij tot het inzicht dat die Jezus niet de levende Jezus van het evangelie is, maar een schepping van mensen, dus een afgod.

Hij ervaart dat God eerst zijn ogen opent en daarna zijn hart. Dat gebeurt als hij pastoor is in Bellanse in Zuid-Haïti van 1966 tot 1970. Het wordt het keerpunt in zijn leven, zijn „weg naar Damascus". Hij maakt kennis met reformatorische christenen. Ziet in hoe waardevol de Bijbel is voor een verloren zondaar. Hij had

nog nooit beseft welk een schat dat Boek bevat en waarschuwt: „Het is vreselijk als je weigert kennis te nemen van het Woord van God, want dan lig je onder Gods vervloeking. De Schrift niet kennen is Christus niet kennen. En Hij is de Weg, de Waarheid en het Leven. Buiten Hem ben je geknecht, onder de doem van de demonen, ben je een slaaf van de duivel.”

Door het kontakt met protestanten komt hij er toe de Bijbel nauwkeurig te onderzoeken en ziet hij steeds duidelijker dat de Christus der Schriften niet past in het r.k.stelsel.

Zijn prediking verandert. Hij verwijdert alle beelden, ook die van Maria, uit de kerken en kapellen van zijn parochie.

Ze verduisteren het zicht op Christus als de enige Middelaar. Hij noemt ze „maskers van de duivel”.

Natuurlijk krijgt hij met tegenstand te maken. Hij wordt verschillende keren geschorst in zijn bediening wegens zijn openlijk verzet tegen de heiligenverering en andere tradities.

Tenslotte moet hij kiezen. De Heilige Geest brengt hem tot de keuze Gode meer te gehoorzamen dan de mensen en te vertrouwen op het Woord des Heeren dat niet gebonden is en de mensen vrij maakt. Hij verlaat het „grote Babyion" opdat hij geen deel zal hebben aan haar ongerechtigheid. Het is dan 1971. In 1973 mag hij zeker weten dat een andere Meester hem in Zijn dienst roept.

Dan volgt voor hem de echte bevrijding. Vóór die tijd had hij voortdurend in angsten geleefd. Biechtstoel, noch absoluties (vrijspraak), noch goede werken of vrome oefeningen e.d. konden hem vrede geven. Allerlei uiterlijke schijn kon niet verbloemen dat hij zonder kennis van de heerlijkheid Gods was. Hij ziet opeens heel duidelijk dat zijn leven één grote leugen is. Hij weet zich verloren, weggezonken in duisternis en dood.

Tijdens een evangelisatie-b'ijeenkomst mag hij er toe komen al zijn nood en ellende in Gods hand te leggen. De Heere roept hem zich in algeheel vertrouwen aan de Heere Jezus over te geven.

De Heilige Geest geeft getuigenis in zijn hart dat het bloed van Christus hem heeft gereinigd van al zijn ongerechtigheden. Het Lam dat de zonden der wereld weggedragen heeft, mag hij nu persoonlijk leren kennen als zijn schuldovernemende Borg. Er daalt nu ook een onuitsprekelijke vrede in zijn ziel. Hij schrijft: „Ik weet één ding, ik was blind en nu kan ik zien.”

Vanaf die tijd heeft de Heere ook een last op zijn hart gelegd: de begeerte om het evangelie te verkondigen aan de honderdduizenden bisschoppen, priesters, kloosterbroeders, nonnen en leken. Ze hebben ogen om te zien, maar zien niet; oren om te horen, maar zij horen niet. Met droefheid in het hart moet hij zeggen dat velen van hen oprecht zijn, maar oprechtheid kan een mens niet redden van de eeuwige dood. De zaligheid is door Jezus Christus en we hebben deel aan Hem door het geloof, niet door onze oprechtheid. Hij vraagt tenslotte: bidt, dat velen de weg der zaligheid vinden: Christus alleen!

En jij..... ?

Voel je je niet beschaamd als je dit leest? Ziende op de vele zegeningen waarin wij mogen delen, juist ook wat betreft de verkondiging van het evangelie, voor de meesten van ons van jongsaf. We mogen in vrijheid het Woord lezen en onderzoeken. Toch nog dezelfde gebleven? Dolend op allerlei zijpaden, soms in angst en eenzaamheid, als een schaap zonder herder. Niet willen; niet kunnen; uitstellen; een andere „verlosser" zoeken Tot hoelang? Nóg is het de tijd der genade, nóg werkt de Heilige Geest, nóg wacht de Heere opdat Hij genadig zij (Jes. 30 : 18).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen