BIJ HET BEGIN VAN 1985

Uren, dagen, maanden jaren, vliegen als een schaduw heen.... Dat is op oudejaarsdagweer op ons afgekomen. Dat moeten we ook beseffen als we aan het begin van een nieuwjaar staan, het jaar onzes HEEREN 1985.

We weten niet hoeveel uren, dagen, weken of maanden ons daarin nog gegeven zullen worden. Het moet altijd, maar zeker aan het begin van een nieuwjaar onze bede zijn: „Leer ons alzo onze dagen tellen, dat wij een wijs hart bekomen”.

Namens het bestuur van onze Vrouwenbond wens ik u allen toe met dit gebed het nieuwe jaar in te gaan en de inhoud ervan dagelijks te mogen beoefenen. Dat doet leven en werken in afhankelijkheid van de Heere, Die ons leven maar een handbreed gesteld heeft. Dat leert ons voor ons persoonlijk leven, voor ons gezin, voor het werk op de verenigingen en in het bondswerk belijden: „En nu, wat verwacht ik, o HEERE, mijn hoop die is op U”.

Dan kunnen en mogen we verder gaan, ook als we in het oudejaar zoveel hebben moeten achterlaten wat ons lief was. Als we stonden aan het graf van geliefden en in deze dagen zoveel herinneringen boven komen.

Oude en jongere leden van onze verenigingen zijn heengegaan, dhr. Polder, mevr. Van Gilst en ook ds. Lamain. We wensen al hun nabestaanden en ieder die in moeite, zorg en verdriet zijn weg moet gaan, van harte de ondersteuning des Heeren toe.

Met het overlijden op 80-jarige leeftijd, van ds. W. C. Lamain te Grand-Rapids is ook voor onze gemeenten in Nederland een periode afgesloten. Ds. Lamain heeft 55 jaar lang het predikambt mogen bedienen, 18 jaar in Holland en 37 jaar in Amerika. Hij was nog de enige predikant, die (lang) voor de Tweede Wereldoorlog in dit ambt bevestigd werd. Daarmee was hij ook de laatste van een „onherhaalbare generatie", zoals ir. Van der Graaf in een hartelijk herdenken in „De Waarheidsvriend" zeer terecht opmerkte. Onherhaalbaar, omdat de generatie van nü in alle lagen van de bevolking meer door onderwijs en studie is gevormd. Hoewel ds. Lamain al lang in Amerika woonde, trok hij bij zijn bezoeken aan Holland tot het laatst toe (dat was in oktober 1983) overvolle kerken. Zijn persoonlijkheid en de wijze waarop hij het Woord bracht, dat eigene van die onherhaalbare generatie, had op velen grote aantrekkingskracht. Het is voorbij. Zijn ernstvolle stem en zijn vermanende woorden zullen hier niet meer gehoord worden. Hij heeft zijn laatste reis volbracht en juicht nu met de vele vrienden, die hem zijn voorgegaan en over wie hij in zijn boeken zo graag vertelde, voor Gods troon om eeuwig Zijn lof te zingen.

Zijn sterven laat een leegte bij ons achter, ook al was hij sinds 1947 geen predikant meer in Holland. Hij heeft iets uit het verleden meegenomen, dat nooit meer terugkomt, 't Zou ons mismoedig kunnen maken, maar dat mag niet.

Generaties gaan heen, nieuwe generaties komen; de tijden veranderen — helaas niet ten goede zoals we in alle ontwikkelingen rondom ons kunnen bemerken — en de toekomst baart aan het begin van dit nieuwe jaar veel zorgen, maar Gods werk blijft hetzelfde en dat gaat door, ook in de nieuwste generatie.

God is ons geweest een Toevlucht van geslacht tot geslacht en Hij zal dat ook in 1985 bevestigen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen