De koffer van Tamara’s pappa

Toch geschokt kijkt moeder de oude buurvrouw aan. Er kruipt iets van verdriet in haar omhoog. Die boze harde stem in de rustige stille gang.... Dan snauwen.... Ineens heel moe, pakt ze traag de koffer van de grond. De oude buurvrouw neemt ook haar tas op. Langzaam lopen ze naar de deur. Even later staan ze buiten. Het is donker geworden.

Op de lange donkere weg naar het dorp lopen twee vrouwen.

Ze komen stapje voor stapje vooruit. De weg is moeilijk. Hij klimt langzaam omhoog naar het dorpje dat tegen de berghelling aanligt.

Daar, in dat dorpje, wonen ze. Nog drie kwartier lopen, dan zijn ze thuis. Maar ze zijn al zó moe. En de koffer is zó zwaar. Moeder zucht. Tranen branden achter haar ogen. Haar voeten doen pijn van het vele lopen. Nu al zes dagen lang....

Als ze nu die koffer maar niet moest dragen. Zo zwaar als die is! Het lijkt of hij steeds zwaarder wordt. Bij elke stap zwaarder.

Ze wankelt even. Met een klap komt de koffer op de weg terecht. Het gaat niet meer. Het gaat echt niet meer. Moe zucht ze tegen de oude buurvrouw: „Wat is hij toch zwaar....”

Twee vrouwen. Twee kleine donkere stippen op een stille, lange, donkere weg. En op die weg nog een héél klein donker stipje. Dat is de koffer. Hoe dat nu toch moet.

Maar daar dichtbij: nóg een donkere stip. Een stip die beweegt. Daar dichtbij loopt een man. De vrouwen zien hem niet. Hij ziet de vrouwen niet. De man heeft haast, verschikkelijke haast. Hij is al zó laat. Wat was hij blij geweest, dat hij zijn nichtjes op zou gaan zoeken. En nu had die nare trein wel drie uur vertraging. Waar dat nu toch nodig voor was, net nu hij een keer vrij was en naar zijn nichtjes wilde gaan. Wat akelig toch. Hij had zoveel van de avond verwacht.

Hij loopt hard. Zo hard, dat het lijkt of hij al die verloren uren nog in kan halen. Maar hé, wat is dat nu. Daar voor hem op de weg? Hetlijkenwel.... Ja warempel, het zijn twee vrouwen. En daar tussen hen in.... dat, dat lijkt wel een koffer. Hoor, die ene zucht iets: „Wat is hij toch zwaar...." De man aarzelt. Hij staat stil. Wat zal hij doen? Toch maar doorlopen, doen of hij niets gehoord heeft? Hij is al zo laat! Ja hoor, laat hij dat maar doen. Zij willen ook vast de koffer niet zo maar aan een vreemde man geven. Hij wil verder lopen. Strak kijkt hij voor zich uit. Hij zal net doen of hij die vrouwen aan de andere kant van de weg niet ziet. Dat kan best. Het is immers toch donker.

Vreemd nu, het is net of hij door iets tegengehouden wordt. Of binnen in hem een stem zegt, dat hij deze vrouwen niet voorbij mag lopen. Raar is dat. Nu vooruit, dan zal hij het toch maar vragen: „Goedenavond dames, kan ik u helpen die koffer te dragen? ”

Moeder kijkt verschrikt om. Ze wordt bleek. Tranen springen in haar ogen. Ze rollen langs haar gezicht. Verbaasd kijkt de man haar aan. Dan vertelt moeder haperend wat haar dochtertje die morgen gezegd heeft. „Tamara heeft niet vergeten vandaag.... voor mij.... te bidden. Want in u zie ik, dat.... de Heere haar gebed.... verhoord heeft.”

„Ja", denkt de man verwonderd, „en daarom liet de Heere mijn trein te laat komen. Omdat ik deze vrouw moest helpen. Wat is de Heere goed. Hij hoort ons gebed. Ook het gebed van de kleine Tamara. En als wij iets echt nodig hebben, dan mogen we het altijd tegen de Heere zeggen. En dan zal Hij ons helpen.”

(dit verhaal is geschreven naar een werkelijk gebeuren in de Oekraïne in 1938).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen