De koffer van Tamara’s pappa

deel 1

„Mamma.... mamma, wat is er dan? " „Zeg nu eens wat, mamma."

„Mamma, toe, waarom huilt u zo." „Mamma? !"

De vijfjarige Tamara komt aangelopen. Het doekje, waarmee ze haar pop juist wilde toedekken, heeft ze nog in haar hand.

„Moesje, toe...." Ze klimt op moeders knie. Bedrijvig veegt ze met haar doekje de tranen van haar wangen. „Zo. weg die tranen", moedert ze. Ze vlijt haar hoofdje tegen moeder aan.

„Zeg het maar tegen Tamara", zegt ze in grote mensentaal de woorden na die moeder altijd tegen haar zegt als ze verdriet heeft. Haar moeder zegt nog steeds niets. Ze doet moeite haar tranen te bedwingen. Nu Tamara zo lief tegen haar doet, lijkt het net of ze nog erger moet huilen.

Het kleine meisje denkt diep na. Zó diep, dat er een heuse rimpel op haar voorhoofd komt. „Is het om pappa, moeke? Omdat die mannen pappa in de gevangenis hebben gestopt? Toen huilde ik ook, hè mamma. Heel erg. Die mannen mogen mijn pappa niet meenemen. Pappa heeft helemaal niets gedaan. Alleen van de Heere Jezus verteld. Zo mooi! Maar die mannen houden niet van de Heere Jezus. En weet u nog, mamma: Toen hebt u met ons tot de Heere Jezus gebeden. En toen leek alles veel minder erg. Want de Heere Jezus is ook nu bij pappa. Net als bij ons!" Tamara zucht ervan. Wat een lang verhaal heeft ze verteld. Precies als mamma het aan haar en haar broertjes gezegd heeft. Zou mamma het nu ook minder erg vinden? Ze kijkt in spanning naar moeders gezicht. Ja warempel, er verschijnt een lachje op.

„Je bent mamma's lieve grote meid". Moeder knuffelt haar tegen zich aan. „Maar mamma huilt nu niet, omdat pappa in de gevangenis zit. Dat vindt mamma óók heel erg. Weet je, mamma huilt, omdat ze zó verschrikkelijk moe is.... Heb je die grote koffer gezien? " „Nou en of', knikt Tamara, „met al die lekkere dingen erin."

Brood, worst, suiker en nog veel meer. Zelfs een klein stukje chocolade. Als Tamara eraan denkt, loopt het water haar uit de mond. Zo heerlijk is het. Ze zou er zo wel iets van lusten. Maar dat gaat niet. Het is allemaal helemaal alleen voor pappa. Ze zijn heel zuinig geweest. En ze hebben er met zijn allen erg hard voor gespaard. Mamma, oma, Alwin, Anatoli, Boris en zij. Maar ook de mensen uit de kerk. Die kwamen ook telkens wat brengen. Want al dit lekkers is heel moeilijk te krijgen in Rusland, waar Tamara woont. De mensen van de kerk zorgen heel goed voor mamma en hen, heeft mamma verteld. Maar mamma wil zelf ook zuinig zijn en weinig geld uitgeven. Er zijn immers zoveel pappa's, ook van andere kinderen, in de gevangenis. En al die mamma's en al die kinderen hebben hulp van de kerk nodig. Maar nu. nu wordt het feest. Wat zal pappa blij zijn als hij al dat heerlijks krijgt! Tamara's ogen schitteren ervan. „Wat zal pappa smullen, hè mamma, van de chocolade die ik voor hem bewaard heb. Hij zal vast geen honger meer hebben.”

Tamara weet heel goed, dat pappa hard moet werken in de gevangenis. Mamma heeft het aan Alwin, Boris, Anatoli en haar verteld. Het eten in de gevangenis is heel niet lekker, en als het op is, heb je nog erge honger. Zo weinig is het. Maar nu hebben ze er met z'n allen voor gezorgd dat pappa geen honger meer hoeft te hebben.

(wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen