Bijbelverspreiding in Bophuthatswana

Door een kale. dorre vlakte ging de auto. Eerst, vanuit Sannieshof. over een geasfalteerde weg. Eenmaal links afgeslagen, ging het verder over stofpad. Zoals gebruikelijk in de droge tijd, had de wagen een hele stofwolk achter zich aan.

De weg voerde naar Kraaipan. Daar staat een middelbare school en bij die school is een kosthuis voor de jongens en meisjes, die te ver weg wonen om elke dag naar huis te gaan. Deze kostschool is drie jaar geleden gesticht met de hulp van de Stichting „Woord en Daad”.

Op deze zondag zou zendeling Commelin een dienst verzorgen voor de jeugd die in het kosthuis verblijft.

Toen we er arriveerden, was het overal een drukte van belang. In de keuken was men ijverig bezig om de kippen te slachten, die een deel van het middagmaal zouden vormen. Eén van de meisjes kwam aanrennen met een bezem, om het lokaal, waar de dienst gehouden zou worden, nog gauw even schoon te vegen. En over tien minuten zou de dienst beginnen!! Wat zou dat worden?

Maar even over half elf was er toch een lokaal vol met zo'n 80 jongens en meisjes, die van leeftijd varieerden tussen de 14 en de 20 jaar. Ze zaten dicht tegen elkaar aan, vooral daar waar de zon door de ramen heen naar binnen scheen. Want het was een koude dag. Het had de afgelopen nacht gevroren en dat was nog goed te voelen, ook al was de zon, die in een helder blauwe lucht stond te stralen, nu weer warm.

De dienst begon. Staande zongen we een lied uit de Tswana-zangbundcl. Niet één of twee verzen, zoals wij dat in de kerk gewend zijn, maar het hele lied. Lukas, de kosthuisvader, ging voor in gebed. We zongen nog een lied en daarna werd het bijbelgedeelte, dat vandaag in het middelpunt zou staan, door een meisje voorgelezen: and. 2 : 1-21.

Iedereen zat ademloos te luisteren naar de preek over het werk van de Heilige Geest. De preek werd in het engels gehouden. Dat is dc voertaal op de middelbare scholen in Bophuthatswana.

Het werk van de Heilige Geest, zei de heer Commelin, is te vergelijken met vuur. Je kunt takken, droog gras en papier bijeenrapen. Een héél grote hoop! Maar dat alleen helpt je niets! Je wordt niet warm! Er moet een klein vlammetje bijkomen. Dan gaan het papier, het gras en de takken branden. Dan kun je je warmen. (Zo'n voorbeeld spreekt aan in deze koude winterse dagen!) Zo kun je naar de kerk gaan, bijbellezen, bidden. Maar je blijft koud. Er is geen liefde in je hart. Je hebt de Heilige Geest nodig! Als de Heilige Geest in je gaat wonen, dan gaat er liefde

in je branden. Liefde tot God en liefde tot je naaste.

Na de preek werd er gezongen en toen was er een pauze, waarin een sinaasappel genuttigd werd. Tot onze verbazing werd er eerst wat met deze vrucht gegooid en gerold en daarna werd hij leeggezogen. Een half uur later begon de preekbespreking. Vooraf zongen wat vrijwilligers een paar liederen en toen kwamen de vragen: Hoe weetje of je de Heilige Geest in je hart hebt? Hoe kun je de Heilige Geest in je hart krijgen? Hebben die mensen, die , .hoog en hard preken" (= met stemverheffing) en emotioneel raken, de Heilige Geest? Hoe weetje datje zonden vergeven zijn? Waarom is het zo moeilijk om christen te zijn? Waarom laat God toe dat de satan ons steeds probeert te verleiden?

Kortom — vele vragen. Persoonlijke vragen. Dezelfde vragen waar wij, als jongeren in Holland, ook zo vaak mee kunnen zitten. Vragen die om antwoorden schreeuwen. Gelukkig werden die in Kraaipan ook gegeven. En zoveel mogelijk werd ieder gestimuleerd om zelf na te denken over de antwoorden op deze vragen. Want antwoorden, die je zelf in de Bijbel gevonden hebt. hebben veel meer waarde voor jezelf, dan antwoorden die een ander gegeven heeft en die je klakkeloos over hebt genomen.

Pas om twee uur was de laatste vraag beantwoord. Wc zongen nog een lied en dankten God. De jongelui vlogen naar de eetzaal, verlangend naar hun kip en maispap. en wij begaven ons huiswaarts, weer door het doodse land. dat nu al voor de derde keer getroffen is door misoogst, wegens tekort aan regen, en waar nu de gevolgen van voedseltekort steeds duidelijker worden: meer en meer kinderen worden in het ziekenhuis opgenomen met als diagnose ondervoeding.

Er is genoeg om op de terugreis over na te denken. Wat een verschil is er tussen de droogte in dit land en ons groene Nederland. waar we steen en been klagen als het weer eens regent. Wat een verschil tussen deze lemen hutten en onze huizen. Hoe heel anders is het dagelijks leven van de Tswana's, als je het vergelijkt met ons leven. En toch.... we hebben hetzelfde nodig. Vergeving van zonden. Een leven met Christus. Daarom wordt het evangelie ook in Bophuthatswana gebracht. Als jongeren hebben we daar zelfs aan mee mogen helpen. Dozen met Bijbels, die gedrukt konden worden met de hulp van het geld van de aktie die we vorig jaar gehouden hebben, stonden klaar. Veel Bijbels zullen straks, als het schooljaar in december afgelopen is, uitgereikt worden aan de schoolverlaters. Wat zal de vrucht zijn? Dat is voor ons niet belangrijk, zegt Christus, strijd zelf om in te gaan.

Sliedrecht, Cobi Boer Rotterdam. Nellie de Jong

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen