Zij was bereid

Dit verhaal is dit jaar op de - 12 bondsdag in Lisse verteld.

In gedachten gaan we naar een school, hier heel ver vandaan. In Rusland. We gaan heel stiekum naar binnen. We doen zacht ergens een klapdeur open. En dan gaan we eens meeluisteren naar wat die onderwijzer vertelt: ..Jongens en meisjes, jullie zien wel. dat ons volk van Rusland geweldige dingen presteert. Onze kameraden ruimtevaarders doorkruisen het heelal. Onze satellieten houden de hele wereld in de gaten. Natuurlijk vooral het kapitalistische Amerika". En trots kijkt de onderwijzer de klas rond. De kinderen knikken heel ernstig. ..Maar ".zegtdan de onderwijzer met een hele lange uithaal. En er ligt een spottende trek op zijn gezicht. ..Nu moeten jullie eens goed luisteren. Weetje wat ik nog nooit gelezen heb, in al die verhalen over de ruimtevaart? Dat ze ergens in de ruimte een God zijn tegengekomen. Snappen jullie nu, dat er nog mensen zijn die daar toch in geloven? In die sprookjes? Ha. ha". Hij lacht spottend. De kinderen ook. dat hoort zo. En ze kijken een beetje schuin achterom, want daar op die laatste bank, daar zit een jongen en die lacht niet. Hij bijt op zijn lip en hij kijkt naar beneden.

Ivan is de eerste, die aan het einde van de dag de school uitloopt. Hij pakt vlug zijn zusje Natasja bij de hand en gauw lopen ze het plein af naar huis. Weg van al die sarrende spottende gezichten.

Als ze thuiskomen ziet moeder wel dat Ivan het erg moeilijk heeft. Ivan vertelt alles. Maar als moeder z"n boze ogen ziet en z'n vuisten, die hij balt, dan zegt ze: , , Ivan. zul je nooit boos worden? Denkeen aan de Heere Jezus, Die als Hij gescholden werd niet terugschold. En als Hij leed. niet dreigde. Eenmaal zullen al die mensen, die nu spotten er achter komen dat de Heere wel bestaat. Als ze voor Hem moeten verschijnen. Dan zal Hij hun Rechter zijn. En als Christus eenmaal wederkomt op de wolken, dan zullen ze Christus zien op de wolken van de hemel. Maar hoe zal het dan met ons zijn? Want wij weten de weg wel. En zijn wij bereid? Hebben wij olie in onze lampen als de Bruidegom komt? ”

Het is nacht. In het huisje, waar Ivan en Natasja wonen is het heel stil. Ivan slaapt. Maar in zijn slaap slaat hij wild met zijn armen, want hij droomt dat hij heel hard over een grote sneeuwvlakte holt. En dat er allemaal soldaten achter hem aanzitten. En hij kan niet zo hard lopen, want hij moet zijn zusje Natasja meetrekken. Ineens daar valt hij. Daar ligt hij nu stil. De soldaten komen en ze grijpen hem bij zijn schouder en schudden hem heen en weer. „Ivan! Ivan. wordt dan wakker." Oh, gelukkig, het is een droom. Hij ligt niet in de sneeuw. Hij ligt in zijn bed. En vader schudt hem aan zijn schouder heen en weer.

„Ivan, je moetje vlug aankleden. We zijn gewaarschuwd dat de politie komt. Ze kunnen elk ogenblik hier zijn. Moeder is Natasja al aan het aankleden. Jullie moeten in het schuurtje op ons wachten." „En u dan? ", vraagt Ivan benauwd. Hij is ineens klaar wakker en grist zijn kleren bij elkaar. „Wij komen achter jullie aan. Moeder moet nog even een koffer inpakken. Kom, Natasja staat al te wachten. Geef haar een hand." Vader doet de achterdeur open en hij duwt ze naar het schuurtje. „Wij komen zo.”

In het donkere schuurtje wachten Ivan en Natasja. Ze horen de keukendeur weer dichtslaan. Maar oh Ivan hoort nog iets anders! Auto's, die ronkend naderbij komen. Zijn hart bonst, als hij de auto's met gierende rem hoort stoppen. Hij zou wel willen roepen, gillen: Vader, moeder, daar komen ze.

(wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen