Zelfhandhaving

Want, uit de diepte van het eigen „ik" houd je jezelf vast tot de laatste snik. Je hebt het Woord des Heeren wel gehoord maar... zelfhandhaving... is zo'n prachtig woord.

Het is een woord, waarin je je verschanst en stevig oppoetst, tot het prachtig glanst, en dan, bij al die schone schitterschijn denk je er zo gelukkig mee te zijn.

Heel de façade van het bange hart wordt in dat zelfbedrog geheel verward. Wat vind je alles groot. Tot je aanschouwt dat je alleen op zandgrond hebt gebouwd.

Want als de donder van Gods wet je slaat dan weet je: ik sloeg God steeds in 't gelaat, en je gaat roepen: „Heere Jezus redt ontferm U mij, hoor toch naar mijn gebed.”

Dan lijkt het leven bang en zwart en boos besef je, dat je het verkeerde koos. Er is maar één weg naar de eeuwigheid: De smalle weg, die je naar Jezus leidt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen