LAAT MIJ GAAN

Het is vroeg in de morgen. In het kleine dorpje Sigen is nog bijna niemand wakker. Toch wordt er bij één hut al wat gerommeld. In die hut woont Saboen. Hij slaapt er met nog meer mannen en jongens. De hut van Saboen is een mannenhut. Saboen is vanmorgen al vroeg wakker. Dat vindt hij niet erg. Saboen wil vanmorgen naar de polikliniek gaan. Hij wil de zuster eens extra verrassen door allerlei zaken in de poli klaar te maken, vóór de patiënten straks zullen komen. Saboen is de meest trouwe polihulp van de blanke verpleegster. En Saboen is erg blij met dit stukje werk.

Er is allerlei werk dat Saboen niet verrichten kan, omdat hij kreupel loopt. Hij hinkt altijd een beetje. Meestal heeft Saboen een stok bij zich. „Dat is mijn derde pootje", zegt hij vaak tegen de mensen. Lang geleden is Saboen aangeschoten. Hij mocht juist voor het eerst mee als krijger in de oorlog. De zuster woonde toen al in Sigen. Zij kon Saboen niet helpen. Saboen is toen voor een lange tijd vertrokken naar een ziekenhuis aan de kust bij de grote stad. Maar ook daar is zijn been niet weer goed geworden. Wel heeft Saboen veel in dat ziekenhuis gezien. Toen hij weer terug kwam in zijn dorp, kon hij de zuster veel vertellen over wat hij zag en meemaakte in het ziekenhuis aan de kust. De zuster vroeg al snel: „Saboen, wil je mijn polihulp worden? " „Jij zult nu juist de mensen kunnen vertellen waarom ik ze een bepaalde behandeling geef. Ik heb gemerkt dat je zoveel leerde in het ziekenhuis ver bij ons vandaan”.

Wat was Saboen blij. Dit werk kon hij doen, ook al had hij een kreupel been. Elke dag was Saboen bij de zuster te vinden. Hij leerde veel over allerlei ziekten en medicijnen. Ook luisterde Saboen graag naar de bijbelse verhalen die de zuster dagelijks aan de mensen vertelt, voor ze met haar poliwerk begint. Soms praatten ze er samen ook over na als de mensen weer terug naar hun huizen of tuinen waren.

Saboen is al beneden. Hij port het vuurtje midden in de hut wat op en roostert even een zoet aardappeltje. Mmmm.... lekker smaakt dat. Dan eerst naar de rivier. Elke morgen neemt Saboen een duik in het frisse water voor hij met zijn werk begint. Onderweg lopen ook al wat jongens in de richting van de rivier. Een heeft een zere teen. „Zeg Saboen, kun je me niet even helpen? " „Je gaatje eerst maar wassen in de rivier. Kom daarna maar naar de poli. Je weet 't, viespeuken help ik niet", grapt Saboen tegen de jongen.

Wanneer de zuster deze morgen de poli binnenstapt, is Saboen nog druk bezig. Er staat schoon water klaar. De spuiten zijn uitgekookt. De poli ziet er netjes uit. „Joh, wat help je me weer fijn", zegt de zuster tegen Saboen. „Zeg Saboen, nu ik zo die spuitjes netjes klaar zie liggen, heb ik een plan. Zou jij ook niet willen leren spuiten bij onze zieken? Je doet al zoveel medisch werk. Dit kun je ook best leren. Je weet mijn manier al hè? We beginnen met onze ene hand rechts boven aan de rug. De andere hand begint links onder aan de rug. Waar de lijnen van boven naar beneden en van links naar rechts bij elkaar komen, is de goede prikplaats. Straks komen er nog wat mensen voor een prik. Dan kun jij er ook een paar nemen”.

Saboens ogen glinsteren. Prikken. Ja dat wil hij best leren.

De poli wordt vanmorgen druk bezocht. Er zijn veel moeders met kinderen. „Fijn dat ze zo snel komen", denkt de zuster. En Saboen mag prikken. De eerste keer is het best even spannend. „Rechts boven, links onder", zegt Saboen hardop. „Ja daar is de goede plaats”.

Het gaat goed. Saboen en de zuster hebben er beiden plezier in.

(wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen