ELIA ALS TYPE VAN CHRISTUS

Lees voor je deze bijbelstudie gaat bestuderen eerst 1 Koningen 17 : 19-24 aandachtig door.

Elia is hier een type van Christus, Die komen zou. Christus heeft niet over de zonde geredeneerd. Dat deed Elia ook niet. Maar Hij heeft heel de nood en dood van Zijn volk overgenomen. Wij kunnen met elkaar meeleven, wij kunnen elkaar alles gunnen, maar we kunnen uiteindelijk eikaars nood en dood niet overnemen. Als het erop aan komt, moet ieder zijn eigen nood dragen. Maar Elia zegt: Geef mij uw zoon. Geef mij uw nood. Elia zegt niet: Ik kan er ook niets aan doen.Ik heb gebeden, geworsteld en gestreden. Maar nu is het te laat. U moet er maar in berusten. Dat zegt Elia niet. Waarom niet? Omdat de belofte er ligt, waarin door de levende God het leven werd gegarandeerd. In het vaste geloof in de belofte Gods neemt hij haar nood over en zegt: Geef Mij de nood en dood en schuld van Mijn volk. Hij heeft het overgenomen. Wat is verzoening en vergeving in het Evangelie? Overnemen! Christus heeft het overgenomen: De straf op de zonde, de toorn Gods, de schuld. Hij heeft alles overgenomen. Heel die last! Daarom is Hij geen helpende maar een volkomen Zaligmaker. Het heeft Hem zoveel gekost: de kribbe, Gethsemané, Golgotha! Hij moest door de hel heen om die nood en dood over te kunnen nemen. Maar zo wordt Hij nu gepredikt als Eén, Die meer is dan Elia. Elia was ook maar een mens. Maar Hij is Immanuël.

Zijn er jongelui, die bij kruik en fles de dood vinden? Bij alle bemoeienissen des Heeren? Die het niet meer kunnen doen met wat geweest is? Maar die wel de last en de schuld al meer voelen drukken? Die met de dichter moeten beleven: Zulk een last van zonde en plagen, niet te dragen, drukt mijn schouders naar beneden? Hier is er Eén, Die de last overneemt. Die draagt en wegdraagt. Jezus Christus, de Rechtvaardige! Zalig als Hij de last overneemt en wegdraagt. Wat is dan de vrucht? Vrede. Vrede met God. Vrede, die alle verstand te boven gaat. Weet: er is nog plaats aan Zijn voeten.

Het gebed van Elia

In vers 20 lezen we dan van de aangrijpende gebedsworsteling van Elia. Hij zegt: „Heere, mijn God, hebt Gij dan ook deze weduwe, bij dewelke ik herberge, zo kwalijk gedaan, dat Gij haar zoon gedood hebt? " Is dat een verwijt? Nee. Elia staat hier voor het raadsel van Gods doen. Hij weet er ook geen antwoord op. Hij houdt alleen maar een levensgrote vraag over. Maar naast die vraag staat de belofte. En dat geeft hem toch vrijmoedigheid. Hij zegt dan ook: Heere, mijn God! Hij gebruikt hier de naam Jehovah, Jahwe. Die Naam, die spreekt van onveranderlijke trouw. Die naam, die ons toeroept: Zou Ik het zeggen en niet doen, spreken en niet bestendig maken? Elia grijpt God vast in Zijn naam. Zo is toch Uw naam, wat zult Gij dan doen met Uw belofte? Hij grijpt God vast in Zijn eer. Dat is nu het gebed des rechtvaardigen, dat veel vermag. Als we naar dit gebed zien, wat zijn er dan veel koude, lauwe en inhoudsloze gebeden. Hier grijpt Elia door het geloof naar de Naam, de eer en het Woord Gods. En wie zo grijpt, zal niet misgrijpen. Hier is een geweldenaar, die het Koninkrijk der hemelen neemt met geweld. Het oordeel van onze tijd is, dat er zo weinig van zulke gebeden worden gebeden. Als er meer zo

gebeden werd om de uitbreiding van Gods Koninkrijk, om de bekering van zondaren, om de doorbreking van het werk der genade, dan zouden er zeker wonderen gebeuren. Wie moet hier niet in schuld het hoofd buigen? Wie van Gods kinderen gaat hier vrijuit?

De pleitgrond van Elia’s gebed

Elia grijpt God hier aan in Zijn Naam, in Zijn eer. En het is de Heere Zelf, Die hem dit gebed heeft gegeven. En dan kan het niet anders, of er moet iets gebeuren. Dan is het mijn zaak niet meer, maar Gods zaak. Dat is de enige pleitgrond in het gebed. Elia komt hier niet met het geloof van die vrouw of met zijn eigen geloof. Maar hij roept de Heere aan in Zijn naam, die onveranderlijk is. En dan strekt hij zich over het kind uit, drie maal. In zijn volle lengte! Hier wordt hij als het ware één met dat kind, één met de dood. Daarom hebt u hier Christus in het Oude Testament. Want dat heeft Christus gedaan. Hij is één geworden met de dood. Hij heeft de dood overgenomen door Zelf de dood in te gaan. Hij is heel de verschrikking van de dood ingegaan. Maar Hij heeft de dood ook overwonnen. En daarvan hebben we hier een rijke profetie: en de Heere verhoorde de stem van Elia; en de ziel van het kind kwam weder in hem, dat het weder levend werd. De dood heeft niet het laatste woord. Christus leeft en de kerk zal eeuwig leven met Hem.

Het wonder

Wij zijn geestelijk dood. Verschrikkelijke ontdekking als de Heere het ons leert. Er woont geen goed in ons. We zijn geneigd tot alle kwaad. We hebben ons onderworpen aan de drievoudige dood. Maar wonder van genade: doden kunnen levend worden. In de stilte van de eeuwigheid heeft die grote Elia gezegd: geef Mij dat kind, dat dode kind, die verloren zoon of dochter van Adam. Jij bent ook een verloren zoon of dochter van Adam! Ook jij hebt Eén nodig, die het overneemt. Maar als Christus het overneemt, als Hij Zich als de Levende over onze dood uitstrekt, dan is er leven, eeuwig leven, een stroom van leven uit Hem. Heeft Christus het al overgenomen in ons leven? Heeft Hij Zich al over onze dood uitgestrekt? Een wonder als dat gebeurt. Mijn zoon was dood, maar is weder levend geworden; hij was verloren, maar is gewonnen. Wonder van genade. En de Heere is een God van wonderen. Dan mogen degenen, die bij kruik en fles de dood vinden, toch moed houden. Die geen weg meer weten, die gebukt gaan onder een hemelhoge schuldenlast, die zich zo diep verloren weten, laten zij toch moed scheppen. Want Christus is meer dan Elia. Hij heeft het overgenomen. Hij heeft Zich uitgestrekt over de dood. Waar Hij Zich openbaart, wijkt de dood en verschijnt het leven.

Beproeving en uitkomst

Elia brengt de zoon weer terug naar de moeder: Zie, uw zoon leeft! Wat moet dat voor die vrouw geweest zijn. Een wonder, groter dan dat van de olie en het meel. En na die tijd smaakten meel en olie nog meer naar Gods goedheid dan daarvoor. Wat hebben we dan te doen met een getrouwe God. Zeker Hij zendt de beproeving om Zichzelf daarin te verheerlijken. Maar Hij laat Zijn volk er niet in omkomen. Hij zendt met de beproeving ook de uitkomst. Zo mag Gods kind door de beproevingen heen ervaren Wie God is. Daarom zegt die vrouw: Nu weet ik, dat gij een man Gods zijt, en dat het Woord des Heeren in uw mond waarheid is. Deze vrouw is bevestigd in het geloof, in de trouw Gods, in het Woord Gods. Zalige vrucht van de beproevingen. Daarom kunnen Gods kinderen de beproevingen niet missen. Hoe meer stormen over dat jonge boompje gaan, hoe dieper de wortelen zich hechten. De Heere laat het wel eens stormen van binnen en van buiten, opdat de wortelen des geloofs zich al meer zouden hechten in de ankergrond Christus. Dan zijn de beproevingen de bewijzen van de liefde Gods. Gelukkig wie door de beproevingen heen met de weduwe van Zarfath in God mag eindigen.

Gespreksvragen

1. Luther heeft eens gesproken over het Evangelie van de zalige ruil Wat betekent dat?

2. Wat heeft Christus van Zijn volk overgenomen? Waarom was dat noodzakelijk?

3. Waarom vermag het krachtig gebed des rechtvaardigen zoveel?

4. Wat verstaan we onder de drievoudige dood?

5. Ga aan de hand van deze geschiedenis nog eens nauwkeurig na wat het nut van de beproevingen is.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen