In vrede wonen

Tweede bondsdaglezing

Vrede is een bekend woord. Het is ook een geladen woord. Er zijn vredesbewegingen, vredesdemonstraties. En misschien ben je zelf daar wel eens nauw bij betrokken geweest. Spandoeken hebben zich ontrold. Leuzen werden gehoord: weg met de kruisraketten. Wij willen vrede. Wij willen in vrede wonen.

Vrede vermengd met vrees

En natuurlijk, vrede is een geweldig groot goed. Oorlog is verschrikkelijk, afschuwelijk. Wanneer we als jongeren lezen wat er in de tweede wereldoorlog is gebeurd, wanneer we in de kranten lezen waar overal in de wereld honger en oorlog is, dan besef je het grote wonder dat we hier vandaag nog in bondsdag bij elkaar mogen zijn. Wat is het dan een wonder dat we hier nog in vrede mogen luisteren naar de boodschap van Gods Woord, dat we onze psalmen nog mogen zingen en dat we zo samen in vrede bij elkaar mogen zijn. En God beware ons en ons land voor de verschrikking van een oorlog.

Natuurlijk hopen we allemaal dat we samen zo nog jaren in vrede mogen wonen.

Maar de vrees blijft. We leven in een vrede vermengd met vrees. We moeten de tegenstander nauwlettend in de gaten houden. Hij zoveel oorlogstuig - wij ook.

Zo kunnen we misschien de oorlog voorkomen. Als we maar zorgen dat er het juiste evenwicht is. En het is eigenlijk nog beter als we een klein militair overwicht

hebben. Dat is altijd wat veiliger. Maar toch.... de vrees blijft. Er is vrees en vrede.

Fatalisme?

Maar als we zeggen dat er in ons land vrede is, is dat dan wel die vrede waarvan de Bijbel spreekt? Is dat die echte vrede waarvan David in Psalm 4 zingt? David verkeert als hij Psalm 4 dicht in moeilijke omstandigheden. Hij moet vluchten voor zijn zoon Absalom. En als hij en zijn knechten gaan rekenen, moeten ze zeggen: het gaat verkeerd. Wie zal ons het goede doen zien? Dan is er alle reden om te vrezen: morgen begint de strijd, David met z'n weinige getrouwen en Absalom met z'n grote leger. En toch.... toch mag David zeggen: „Ik zal in vrede nederliggen en slapen". We zouden aan David kunnen vragen: David, hoe komt dat toch? Je bent immers in groot gevaar? Wat is het eigenlijk toch onbegrijpelijk datje niet handenwringend door je legertent heen loopt.

Als de avond valt, gaat David rustig slapen. Hij gaat slapen, zoals een kind gaat slapen, dat weet dat de deur beneden op slot is, en vader en moeder in de kamer zijn. Zo'n kind sluit de ogen en vergeet alles wat er om hem heen gebeurt.

Jamaar.... als je dan in zulke grote gevaren verkeert en toch gaat slapen, is dat dan niet de reinste vorm van fatalisme? Is dat dan geen stoïcijnse gelatenheid? Komt dat dan niet voort uit het moderne levensgevoel: 't heeft allemaal toch geen zin meer, morgen dan gebeurt het immers? Nee en nog eens nee! David gaat slapen in het volle geloofsvertrouwen dat de bewaarder Israëls niet sluimert, noch slaapt. En als hij de andere morgen wakker mag worden, dan ruist het in z'n hart: Ik lag en sliep gerust, van 's Heeren trouw bewust, tot ik verfrist ontwaakte. Want God stond aan mijn zij! Want Gij o Heere zult mij doen zeker wonen.

Vrede zonder vrees

Jongelui, hier vind je een vrede zonder vrees. Hier vind je een overgave aan Hem Die alle dingen weet, die alle dingen bestuurt, Die alle dingen in Zijn hand heeft. Die het ook niet verkeerd doet. Hier heb je het goede toevoorzicht.

Je zult echter zeker wel begrijpen dat er geloof voor nodig is om dat te mogen ervaren. Ware vrede kun je niet losmaken van het ware geloof. En dan begrijp je ook dat het bijbelse begrip vrede meer betekent dan alleen afwezigheid van oorlog.

Sjaloom

Als ik Psalm 4 lees, zie ik daar het hebreeuwse woord dat ook in onze tijd zo bekend geworden is: sjaloom. De grondbetekenis van dat woord is: welzijn, de juiste verhouding hebben. Het wijst op een toestand van harmonie. Als er sjaloom is, dan staan alle dingen op de juiste plaats en in de juiste verhouding. Als er op politiek, sociaal of godsdienstig gebied iets mis is, kun je eigenlijk niet meer spreken van sjaloom. Bij sjaloom hoort gerechtigheid. En dan ben je me ongetwijfeld in gedachten al voor. Dan zeg je: ja maar, zo was het in het paradijs. Daar was de gerechtigheid. Daar was de sjaloom. Daar was echte vrede. Daar was harmonie tussen Schepper en schepsel.

Maar ik behoef jullie niet te vertellen dat die harmonie verstoord is. De zonde is gekomen. En dat is niet Gods schuld, maar onze schuld. En toen de zonde kwam, verdween de sjaloom. Sjaloom en zonde zijn eikaars tegengestelde.

Toch.... in vrede wonen

En toch zingt David over een „in vrede wónen". Weet David dan niet meer dat de zonde er is? Jazeker. Sla zijn psalmen maar op. Blik er maar in en je zult het zien: „Vergeef mij al mijn zonden die Uwe hoogheid schonden". „Gedenk toch niet de zonden mijner jonkheid". David wist wel dat er in hem ook geen goed woonde. Hij vond bij zichzelf ook die vrede en harmonie niet meer. Maar weet je wat het wonder was? Terwijl hij in zulke moeilijke omstandigheden verkeerde, terwijl hij voor de strijd stond, mocht hij door genade het oog richten op Hem: „Want Gij, o HEERE alleen zult mij doen zeker wonen". Het woord HEERE staat in jouw en mijn Bijbel met allemaal hoofdletters. Daarmee wordt aangeduid: Jehovah, de Onveranderlijke, de Getrouwe. Dat is de trouwe God Die het niet verkeerd doet. Dat is ook de God van het verbond. En die God heeft gezegd: „Bergen mogen wijken en heuvelen mogen wankelen, maar het verbond des vredes zal niet van u wijken tot in der eeuwigheid".

De Borg van dat verbond is Christus. Hij heeft reeds in de stilte van de eeuwigheid gesproken: „Zie Ik kom. Ik zal - Vader - Uw Naam verhogen. Ik zal de gerechtigheid verwerven. Ik zal de vrede verwerven". Zijn naam is Vredevorst. Alleen in Hem wordt nu de ware vrede gevonden. Hij verwierf die vrede op het kruis. Vrede voor vijanden. Vrede voor schuldigen en verlorenen. En alleen in Hem en door Hem mag ervaren worden: in vrede wonen. En wanneer dat ervaren mag worden jongelui, dan is er ook iets te vinden van de vrede ten opzichte van je naaste en van de schepping. Dat is een vrede die alle verstand te boven gaat. Dan is er weer de harmonie, de sjaloom.

En jü-...?

Zeg.... ken jij die vrede? Of moetje eerlijk zeggen voor God: nee ik weet niet wat dat eigenlijk is. Als je die vrede nog niet kent, leef je in oorlog met God. Maar dan mag ik je ook nog een boodschap brengen: smeek vanavond nog om de vrede die nog te verkrijgen is. Mag ik je een raad geven? Misschien lees je niet meer regelmatig voor jezelf in je Bijbel. Maar daarin kun je vinden hoe je die vrede kunt verkrijgen. Zoek dan vanavond je Bijbel nog eens op.

Misschien ligt hij wel heel verweg, maar haal hem eens te voorschijn en lees er eens in. Misschien ben je het een beetje verleerd om je knieën te buigen. Doe het vanavond nog eens: „Heere, vrede, wat is dat? Wilt u mij die geven? "

Op vijandelijke grond

En als je die vrede mag ervaren is het dan altijd licht? Is er dan altijd voorspoed? O nee, dat helemaal niet. Dan zul je ook ervaren dat je hier op aarde nog leeft in een land waar de vrede niet gevonden wordt. Dan zul je ervaren dat je nog leeft op vijandelijk grondgebied. Maar dan zul je bij ogenblikken ook ervaren: Gij hebt meer vreugde in mijn hart gegeven dan anderen smaken in de tijd. En dan kan het ook wel eens gebeuren dat je iets van dat heimwee in je hart naar die God en naar dat land waar het eeuwig vrede is, krijgt. Het land waar de volkomenheid is.

In vrede wonen in 1984?

Ja maar.... kan dat nog in deze moderne tijd? Kan dat in 1984: in vrede wonen? Is dat wel een haalbare zaak als de raketten op je gericht staan en de nood je aangrijpt? Jazeker! Dat kan! Toén in Davids tijd en ook nog in deze tijd. Enkele jaren geleden stond ik in 't ziekenhuis, 't Was 's avonds. Ik liep de gang door en kwam bij het bed van een jonge man. Hij was dertig jaar. Hij ging sterven.... En als ik het niet zelf meegemaakt en ervaren had, zou ik het je niet vertellen. Maar voordat hij stierf, was er in die ziekenkamer vrede. Toen lag er blijdschap op zijn gelaat. En bij zijn begrafenis is gezongen: Ik zal gerust in vrede slapen, en liggen ongestoord ter neer. Want Gij alleen mijn schild en wapen, schoon 't onheil schijnt voor mij geschapen, zult mij doen zeker wonen Heer'.".

In vrede wonen? Ja. Dat is nog mogelijk omdat op Golgotha het kruis heeft gestaan. Omdat er een vredevorst voor vrede heeft gezorgd. En die vrede kan geschonken worden aan verlorenen, aan goddelozen, aan degenen die in vijandschap ten opzichte van de Heere leven. En dan mogen ze hier in dit leven wel eens de zoetheid van het „in vrede wonen" ervaren, totdat ze opgenomen zijn waar ze eeuwig in vrede mogen wonen. Een vrede door het bloed des kruises.

ds. B. van der Heiden

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen