Gods leiding in ons leven

Tijdens een evangelisatieweek in Antwerpen kwam ik eens in gesprek met een vrouw. Althans dat probeerde ik. Het ging ongeveer zo: „Dag Madam. Ik ben van de protestantse kerk op het St. Jansplein. Ik wilde graag met u praten over de kerk en over God". Ze deed dreigend een stap naar voren en alsof ze bittere gal uitspuugde zei ze: „God! God! Welke God? Wat voor een God? Een God die toestaat dat m'n man zwaar invalide is, dat we hier in deze rotstraat wonen, dat m'n gezin uit elkaar ligt? Man wees wijzer! Kijk om je heen, doe je ogen open, dan leer je dat geleuter over „Onze Lieve Heer" wel af. Heb jij de oorlog meegemaakt? Nou ik wel! Zal ik m'n man eens naar buiten dragen voor u? Dan kunt u zien wat ervan overgebleven is. En tóen heeft hij om God geschreeuwd, GESCHREEUWD mijnheer. Hij en al zijn maats. Maar God was er niet. In de loopgraaf niet en later in het hospitaal niet en NOG NIET. Over de kerk en God wil hij niet praten! Dicht ging de deur. Einde „gesprek".

Eén groot vraagteken

Ja, wie zit daar niet mee. Wie heeft er geen vraagtekens in zijn leven? Dat begint al in je kinderjaren en de vraagtekens gaan mee je hele leven door: „Mamma, waarom ben ik nu ziek en Wimmie niet? " „Pappa, waarom heb jij geen werk en de buurman wel? " „Dat stomme wiskunde ook, waarom lukt mij dat nou nooit? " „Die afschuwelijke puistjes, waarom moet ik die nu juist hebben? " Een moeder zucht, zittend naast haar geestelijk-en lichamelijk gehandicapte kindje, van wie ze zelfs nog nooit een blik van herkenning heeft gekregen: „Och kindje, waarom moest jij geboren worden? " Gods leiding in ons leven?

Alleen maar vraagtekens?

Zijn er dan alleen maar vraagtekens ten aanzien van Gods leiding in ons leven? Nee, gelukkig niet. Er zijn ook uitroeptekens! Alleen, en dat moeten we denk ik allemaal beschaamd erkennen, de uitroeptekens vergeten we zo gauw, terwijl de vraagtekens zo lang blijven hangen. Gods leiding in ons leven begint al in de eeuwigheid. Zichtbaar werd het toen jij en ik geboren werden uit christelijke ouders. Geboren op het erf van het verbond. God stak Zijn hand al naar je voorgeslacht uit, riep hen: „Wendt u naar Mij toe en wordt behouden". Hetzelfde doet Hij nu ook naar jou. Ik ben zendeling onder de Izi's in Nigeria. Daar zie je het voor je ogen hoe groot het 'is geboren te zijn uit, en opgevoed te worden door christelijke ouders. Dat hebben we toch niet zelf gekozen! Dat is Gods leiding in ons leven. Als je dat ziet, zijn Willibrord, Bonifatius, Ludger niet slechts namen uit je geschiedenisboekje. Dat worden dan knechten van God die iets te maken hebben met je persoonlijk leven. De Heere heeft, toen al, hen willen gebruiken om jou met Hem bekend te maken. Denk eens na over je leven. Zie je dan niet veel meer uitroeptekens?

De Heere leidt je leven.

! ? Uitroep-vraag-teken ? !

Soms lopen uitroep-en vraagtekens door elkaar heen. Zo hoorde ik onlangs dat iemand tot diaken werd bevestigd. Verbaasd vroeg ik: „Die? Maar hij ging toch altijd zeer ongeregeld naar de kerk? Ik dacht dat hij liever uitsliep". v „Ja", was het antwoord, „dat was wel zo, maar sinds de plotselinge dood van zijn vader is hij radikaal veranderd".

Mijn vrouw was in Nigeria betrokken bij een ernstig verkeersongeluk. Drie doden. Hoewel haar auto over de kop ging en in de diepte stortte, mankeerde haar niets. Zelfs de auto had nagenoeg geen schade. Op de auto stond de naam van de kerk. Toen ze eruit kroop, riepen de mensen: „Wat een God, wat een God".

Later hebben we gehoord dat verschillende van de omstanders door het zien van deze wonderlijke bewaring kerkganger zijn geworden!

In Abakaliki zitten al zes maanden enkele van onze kerkgangers onschuldig in de gevangenis. Door hun aanwezigheid daar houden we nu elke zondag een dienst in de gevangenis. Verschillende gevangenen beginnen belangstelling te tonen voor het Woord van God!

Een verkeerd uitgangspunt

Die mevrouw in Antwerpen, en wij vaak met haar, beginnen aan de verkeerde kant: God is almachtig. Hij kan alles. Waarom maakt hij het dan niet tot rozegeur en maneschijn voor iedereen? Zo krijgt God dus eigenlijk de schuld van alle ellende in de wereld. En wees eens eerlijk, denken ook wij vaak niet zo?

Kinderen des toorns

In het doopformulier lezen we waar werkelijk ons uitgangspunt moet liggen. Lees maar mee: Eerstelijk, dat wij met onze kinderen in zonden ontvangen en geboren, en daarom kinderen des toorns zijn....

Niet God, maar wij (!!) hebben de vraagtekens in de wereld gebracht. Ook het huwelijksformulier begint zo: Overmits aan de gehuwden gewoonlijk velerhande tegenspoed en kruis VANWEGE DE ZONDE overkomt; .... Jongelui, als we hier over nadenken dan blijft er maar één ding over. Beschaamd buigen we ons hoofd en we moeten belijden: „Verbeurd, verbeurd. Heere het is alleen Uw genade, Uw geduld, dat de wereld nog bestaat, dat ik er nog ben en dat U Uw Hand nog naar mij uitstrekt".

Wat verstaat gij door de voorzienigheid Gods?

Wat is ons toch een geweldige schat nagelaten in de Heidelberger Catechismus. Voor mij persoonlijk is de catechismus al heel vaak, en nog steeds weer, een leidraad geweest om antwoord te vinden op de vragen in mijn leven. Ook vaak in diskussie gaf de catechismus de weg aan om een antwoord in de Schrift te vinden. De catechismus, van harte in veelvuldig gebruik aanbevolen!

Gods leiding in ons leven. Gods voorzienigheid. Waartoe dient ons dat? Wat hebben we eraan? Wat doen we ermee? Ook als straks door het plaatsen van de kruisraketten de dreiging van een atoomoorlog nog dichterbij komt. Ook als je bedenkt dat Rusland en Amerika samen zoveel vernietigings-potentieel hebben dat ze een wereldbevolking twintig maal groter dan de huidige vernietigen kunnen. Laten we samen lezen wat de catechismus ons leert in vraag en antwoord 28:

Waartoe dient ons dat wij weten, dat God alles geschapen heeft en nog door Zijn voorzienigheid onderhoudt?

Dat wij in alle tegenspoed geduldig mogen zijn. Dat wij in alle voorspoed dankbaar mogen zijn. Dat wij in alles, wat nog komen kan, een goed toevoorzicht hebben op onze getrouwe God en Vader. Dat geen schepsel ons van Zijn liefde zal scheiden, aangezien alle schepselen alzo in Zijn hand zijn, dat zij tegen Zijn wil noch roeren noch bewegen kunnen.

Toevoorzicht op onze getrouwe God en Vader

Dat wij een goed toevoorzicht hebben op onze getrouwe God en Vader. Dit is de kernzin van antwoord 28. Hier ligt ook de kern van ons leven en het antwoord op onze vragen.

Het woord „toevoorzicht" roept misschien wat vragen op. Laten we samen proberen uit te vinden wat het betekent. Het eerste deel van het woord is toe. Dat vinden we bijvoorbeeld ook in de woorden toeschikken en toebedelen. Dat geeft richting aan. Wat er ook nog gebeuren zal in ons leven, onder alle omstandigheden zijn we gericht op onze God en Vader. Daar zijn onze ogen op gericht. Daar vandaan komt onze hulp en ons heil.

Je staat op het perron en wacht op de trein. Je komt je meisje afhalen. Je wacht met smart. Je kijkt op je horloge, vergelijkt het met de stationsklok en opnieuw tuur je weer in de richting vanwaar de trein komen zal.

In Psalm 121 vind je een nog veel mooier voorbeeld van dat gericht zijn: 'k Sla d'ogen naar 't gebergte heen, vanwaar ik dag en nacht des Hoogsten bijstand wacht. Mijn hulp is van de Heer' alleen. Nu letten we even op het tweede en derde deel van het woord toevoorzicht.

Voorzicht dus. Ik moet denken aan de geschiedenis van Abrahams offer in Genesis 22. Lees het zelf ook maar na. Abraham antwoordt dan de vraag van Izak. „Maar waar is het lam tot het brandoffer? " (vs. 7). En Abraham zeide: „God zal Zichzelf een lam ten brandoffer voorzien, mijn zoon" (vs. 8). Hij zal er Zelf voor zorgen.

Tenslotte kijken we naar het laatste deel van het woord toevoorzicht.

Zicht. In gedachten zie ik de gele wagentjes van de wegenwacht: „Bij slecht zicht, groot licht". Zicht-zien. Je staat op een hoge berg in het prachtige Berner-Oberland en je hebt een adembenemend uitzicht op de met sneeuw bedekte Eiger Monch en Jungfrau.

Een goed toevoorzicht op onze getrouwe God en Vader. Dit heeft dus o.a. in zich de elementen: gericht zijn op God, de zorg van God, zien op God.

Vooral over het laatste „Zien op God" zou nog veel te zeggen zijn. Ambrosius schreef er een dik werk over, „Het zien op Jezus". Ik wil volstaan met jullie op de geschiedenis van de koperen slang te wijzen (Numeri 21). Vs. 8: En de Heere zeide tot Mozes: Maak u een vurige slang, en stel ze op een stang; en het zal geschieden, dat al wie gebeten is, als hij haar AANZIET, zo zal hij LEVEN. Zien is leven!

Ja maar....

„Ja maar", zegje nu misschien. „Het is keurig uitgelegd, maar ik blijf met HET grote probleem zitten. Ik kan niet zeggen: MIJN God en Vader. Het geldt voor Gods volk, voor Zijn kinderen, voor de bekeerde mensen, maar daar hoor ik niet bij". Beste vrienden. Ja dat is erg. Verschrikkelijk erg. Dan wacht geen hemel maar een eeuwig verderf. Maar gelukkig, je leest dit nog. Je bent er nog. En je zegt: „Dat is mijn probleem". Genade van God datje dat zegt. De meesten van je leeftijdgenoten zien dat helemaal niet als een probleem. En.... voor jouw probleem is een oplossing!

Jesaja 55: „O alle gij dorstigen! komt tot de wateren, en gij, die geen geld hebt, komt, koopt en eet, ja komt, koopt zonder geld, en zonder prijs wijn en melk!" Neig uw oor en kom tot Mij, hoor en uw ziel zal LEVEN.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen