ARBEIDSONGESCHIKT

Wanneer onze jongelui over militaire dienst praten, hoor je verschillende geluiden. De één zal er met plezier in gaan, de ander wil er dolgraag uitblijven. Maar over één ding zijn ze het eens: goedgekeurd worden willen ze allemaal!

Een jongen die na de keuring een briefje thuis krijgt met de woorden: „voorgoed ongeschikt" moet dat wel even verwerken. De redenen van dat afgekeurd zijn, zullen echter in het burgerleven misschien totaal geen last veroorzaken.

Hoeveel ingrijpender is het als je midden in het leven staat en afgekeurd wordt. Ongeschikt om het werk dat op je schouders is gelegd te doen! Uitgeschakeld uit het arbeidsproces! Werkloos te zijn is moeilijk. Telkens solliciteren, steeds weer een teleurstellend antwoord. Toch blijf je hopen en bidden, en dan ineens kan de situatie veranderen. Arbeidsongeschikt verklaard te worden, is veel erger, 't Is zo definitief, zo onherroepelijk, zo moeilijk te aanvaarden.

Soms komt de slag ineens. Je staat in het volle leven, en dan...? Een ongeluk, een hartaanval, een ernstige ziekte en je leven verandert radikaal.

Soms zie je 't aankomen: steeds weer een stapje achteruit, steeds weer een stukje van het werk loslaten. Je wilt er niet aan en leeft tussen hoop en vrees. Tot ineens de definitieve beslissing valt: voor 100% afgekeurd. Geen uitzicht meer op herstel! Je ziet de toekomst somber in. Je ziet „iedereen" aan het werk gaan, en jij moet thuis blijven. Wat is zoiets moeilijk te aanvaarden. Je hebt nooit gedacht dat jou zoiets zou overkomen. Je hebt altijd met plezier gewerkt en vond het heel normaal datje alles kon. Je stond er nooit bij stil dat het wel eens zou kunnen veranderen. Wanneer je spreekt met iemand die dit overkomt, dan hoor je 't wel: het werk datje lief is los te moeten laten, wordt niet zomaar geaksepteerd. Het stemt de mens wel tot nadenken, en menige zucht stijgt op tot God. Als je temidden van vele vragen zit, kan de Heere het ongedacht en onverwacht wel eens zo maken datje 't kunt aanvaarden.

Veranderd persoonlijk leven

Wat het betekent om uitgerangeerd te zijn, dringt pas langzaam tot je door. Je raakt de sociale kontakten met je kollega's kwijt. Je moet een heel ander leven opbouwen. In 't begin wil iedereen wel helpen, maar ook dat gaat over. Men raakt gewend aan het handicap van de ander en laat hem aan zijn „lot" over. Een bezoekje van een dominee of ouderling kan zo veel goed doen. Meeleven uit de gemeente wordt zeer gewaardeerd. Wat is het gelukkig als je 't mag overgeven in Gods Hand. Daar gaat een kracht van uit die met geen pen te beschrijven is.

Uitgeschakeld? ...... Ingeschakeld!

Uitgeschakeld voor de maatschappij? Nooit meer naar 't werk waarin zoveel arbeidsvreugde gevonden werd? Wat nu? Thuis zitten? Afwassen? Aardappels schillen? De dokter adviseert: doe wat je denkt dat je doen kunt. Maak je hobby produktief. Na verloop van tijd wordt er weer eens een beroep op je gedaan. Kun je iets doen voor de kerk? Voor de school? Voor iemand die 't nog zwaarder heeft? Langzaam aan blijkt dat zogenaamd vrijwilligerswerk ook arbeidsvreugde kan geven. Je bent weer ingeschakeld, je voelt je weer nuttig.

Je leertje aanpassen aan de veranderde omstandigheden. Je hoort „grapjes" als: „Jij hebt altijd vakantie", of: „Wij zullen wel voor jou gaan werken". Je kunt erom lachen, terwijl het van binnen zo'n pijn doet!

Veranderd gezinsleven

Je moet niet alleen persoonlijk met de veranderingen leren leven, het betreft ook het gezin, je vrouw en kinderen. Zij moeten zich veel ontzeggen, ook zij moeten veel missen. Wat is het verwonderend als, juist in wegen van druk, de band der liefde in het gezin gevoeld mag worden. Wat kan een vrouw haar man tot steun zijn als ze geduldig de tegenspoed

aanvaardt. Het moet niet onderschat worden wat de vrouw te verwerken krijgt. Er komen andere regels in huis. De man is altijd thuis, is misschien vaak moedeloos zodat zij hem daarin moet opvangen. De roeping van de vrouw om de man tot een hulp te zijn, wordt zo wel extra zwaar. Gelukkig als zij bij alle spanning en angst voor de toekomst onderworpen mag zijn aan Gods wil.

Veranderde financiële toestand

Ook op financieel gebied moet je een stapje terug, terwijl het leven duurder wordt. Klusjes? Behangen? Een straatje leggen? „Vanzelfsprekend" deedje dat vroeger zelf. Nu moetje het laten doen. Rekeningen vallen niet mee! Er zijn in ons landveel sociale voorzieningen. De één kijkt daar anders tegenaan als de ander, 't Is goed dat de uitkeringen er zijn, maar hoe was het vroeger? Zorgde de Heere toen niet wonderlijk voor Zijn volk? De tijden zijn veranderd, maar God verandert niet. Hoe dan ook, gelukkig als men zeggen kan: „We houden niets over, maar we zijn ook nog nooit iets te kort gekomen". Ook hierin kan de Zegen van Boven ervaren worden en die maakt rijk en tevreden.

Wat gelooft gij van de Voorzienigheid?

Je moét het er wel mee eens zijn, maar je mag het er ook wel eens mee eens zijn. Er blijven hier in dit leven vaak veel vragen en raadselen over. De Heidelberger Catechismus zegt dat alle dingen niet bij geval, maar van Zijn vaderlijk hand ons toekomen. Dit moet persoonlijk toegepast worden. De Heere slaat niet uit lust tot plagen, maar veeleer om de mens aan Zijn voeten te brengen. Het leven is hier zo kort. De allerbelangrijkste vraag is: hoe word ik rechtvaardig voor God? 't Zal het grootste wonder zijn eenmaal aan te mogen landen in die Gewesten van eeuwige zaligheid, waar geen inwoner meer zal zeggen: „Ik ben ziek".

L. van der Spek

HET COMITÉ VROUWENBONDEN BIJ MINISTER BRINKMAN

Op 19 maart j.1. werden we als leden van het Comité Vrouwenbonden op Ger. Grondslag ontvangen door Zijne Excellentie minister L. C. Brinkman. Tijdens het gesprek werd hem onze Reaktie op de Margriet-uitgave „Over trouwen en samenwonen" aangeboden. Ook hebben we onze verontrusting uitgesproken over het emancipatiebeleid van de overheid, dat onvermijdelijk zal leiden tot ontwrichting van huwelijk en gezin. De minister heeft aandachtig geluisterd en had er geen bezwaar tegen na afloop met ons op de foto te gaan. We hopen en bidden, dat de Heere de drie gesprekken die we de afgelopen maanden in Den Haag mochten hebben met Zijn zegen zal willen bekronen.

_ , . L v d Spe

„ORAETLABORA" TEDOETINCHEM... VIJFENTWINTIG JAAR

Het 25-jarig bestaan van onze vereniging hebben we herdacht op 14 februari j.1. Een kommissie van vier wijze vrouwen heeft deze avond voorbereid. Om 7 uur is iedereen aanwezig voor de foto, dan is er koffie. De oud-presidente, mevrouw J. H. Hanskamp-Evers, spreekt een welkomstwoord. We zingen samen psalm 119 : 53 en lezen Johannes 5 vanaf vers 33, hetzelfde als 25 jaar geleden op de eerste verenigingsavond. Mevrouw Hanskamp feliciteert bestuur en leden, en overhandigt een bloemstuk. Ook is er een felicitatie van de Bond.

De nieuwe presidente, mevrouw E. Brunsveld-Wiltink, leest een meditatie naar aanleiding van Psalm 105. Vijf en twintig jaar gedenken en herdenken. Vraagt dagelijks naar de Heere en Zijne Sterkte, gedenkt aan 't geen Hij 25 jaar heeft verricht en sla Zijn wonderen gade.

Daarna krijgen we allemaal soep en gaan we fonduen. Terwijl we allen (80 leden) lekker eten, lezen twee dames in dichtvorm 25 jaar wel en wee van de vereniging voor. Ook is er een zanggroepje dat enkele liederen zingt, en er wordt een kwis gehouden. Voor 14 leden is het een extra bijzondere avond. Zij zijn allen 25 jaar lid en worden door een bestuurslid toegesproken. Ze krijgen als attentie een tak orchideeën.

Tot slot wordt de kommissie van wijze vrouwen bedankt voor het vele werk dat ze gedaan hebben.

De avond wordt besloten met gebed, nadat we eerst nog gezongen hebben Psalm 68 : 10: eloofd zij God, want Hij overlaadt ons dagelijks, al 25 jaar lang, met Zijn gunstbewijzen. Moeten wij die hoogste Majesteit dan niet met eerbied prijzen?

R. Ebbers-Bulten

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen