Gedenkt de gevangenen

Heinrich Löwen

In het fehruari-nummer stond een artikel waarin enkele citaten worden aangehaald uit brieven van een jeugdige soldaat uit het rode leger. Het is treffend en ontroerend te lezen wat deze jonge christen schrijft. Hij heet Heinrich Löwen, is 19 jaar oud en zit in een strafkamp omdat hij Weigerde de eed van „absolute" trouw1 aan het vaderland af te leggen. „Absoluut" wil hier zeggen: zonder enig voorbehoud. Het „Gode meer gehoorzaam zijn dan de mensen", wordt met deze eed uitgesloten. Deze principiële weigering bezorgde hem wèï vier jaar strafkamp. Hij schrijft dan o.a.: „Het i, s jammer dat de beste jaren van mijn jeugd hier verstrijken. Het lijkt me toe alsof ik nog een knaap ben en alleen de gevangenis en de barre omstandigheden mij dwingen mijn „kinderjaren" te verlaten en over het hele leven ernstiger na te denken. Ik heb echter maar één weg: zo te wandelen, zoals het een christen betaamt, hoewel dat soms moeilijk is "

Hij schrijft verder dat hij het betreurt dat hij zich voorheen aan bepaalde dingen zo weinig gelegen liet liggen en verkeerd gehandeld heeft. Dat heeft de Heere bedroefd, erkent hij. Hij1 zou graag zo snel mogelijk naar de zijnen len, maar hij vraagt zich af of hij daarvoor nog de gelegenheid zal krijgen.

Toch mag hij schrijven dat zijn vertrouwen op God is (Psalm 62 : 8). Hij schaamt zich er niet voor daarover met zijn kameraden te spreken. Zij spotten daar soms mee, lachen hem uit. Hij probeert echter altijd eerlijk tegenover hen te blijven en te getuigen als dat van hem gevraagd wordt. Zijn kracht mag hij vinden in het woord van God: Zalig zijn zij die vervolgd worden om der gerechtigheid wil, want hunner is het Koninkrijk der hemelen". Hij merkt hierbij op: Hebben wij bij zulke toezeggingen het recht te mopperen of treurig te zijn? Ja, er zijn ook moeilijke dagen, waarin tranen het gezicht verborgen houden — maar ook dan schenkt de Heere kracht cn moed...."

Vitali Varavin

In hetzelfde nummer wordt ons iets meegedeeld over Vitali Varavin, een

jongeman van 23 jaar, gehuwd en, vader van twee kinderen. Hij werd in 1982 veroordeeld tot vier jaar strafkamp, streng regime. Hij woonde in Leningrad, werkte als meubelmaker in een fabriek, Zijn vrouw en hij zijn lid van een niet-geregistreerde: gemeente. Deze gemeenten staan vaak bloot aan zware vervolgingen.

Een K.G.B.-beambte zocht steeds kontakt met hem en probeerde hem over te halen tot samenwerking met die organisatie, dus tot verraad ten opzichte van de gemeente waartoe hij behoort.

De funktionaris blijkt van dies over hem te weten, ook bijvoorbeeld wat op samenkomsten van de gemeente besproken is. Vitali weigert steeds elke vorm van samenwerking, zelfs als hem een goede toekomst beloofd wordt.

Dan volgen dreigementen en tenslotte wordt hij gearresteerd op beschuldiging van „straatschenden". Op 29 maart 1982 veroordeelt de rechtbank hem tot de genoemde vier jaar strafkamp.

In de gevangenis wordt hij echter evenmin met rust gelaten. Als er medegevangenen zijn die merken dat hij christen is, gaan ze hem uitschelden en belasteren. Zij willen hem dwingen zijn God te verloochenen en mee te doen aan hun duistere onzedelijke praktijken. Zijn vrouw bevestigt deze gang van zaken en schrijft: „Ik weet heel goed dat de K.G.B. hier achter zit ten einde onze broeders te belasteren en te onteren. Geweld wordt toegepast en kampregels zodanig opgesteld dat buiten „verantwoordelijkheid" van de kampleiding gevangenen elkaar voor het leven verminken of zelfs ombrengen". V aravin is zelf twee maal aan dit lot ontkomen. Afschuwelijk, zo geraffineerd als satan; tracht Gods dienaren uit te. schakelen.

En dan lezen We dat Varavin zich ondanks alles niet verweert, dat hij zijn gebed niet nalaat en weigert in te gaan op de suggestie om niet meer te spreken over het Woord van Gód tot zijn lotgenoten.

Ons gebed

Als er in jouw gemeente gebeden wordt voor hen die verdrukt worden om het geloof, gaat het om mensen zoals Heinrich en Vitali en de bij ons allen bekende Galina en zo velen met hen. Ik hoop dat wat hiervoor geschreven werd', je mag aanzetten om met hun lot bewogen te zijn. Draag hen ook steeds in je persoonlijk gebed aan de Heere op. Ook al moet je misschien zeggen: ik kan niet bidden zoals het behoort. Dit ontslaat ons niet van de verplichting deze nood aan de Heere bekend te maken. Hij heeft Zijn discipelen leren bidden: „Leid ons niet in verzoeking, maar verlos ons van de boze".

Jij en ik, wij mogen in vrijheid, onbelemmerd, ons bijbeltje openslaan. Doe het ook, neem er de tijd voor, overdag of's avonds. Schaam jc cr niet voor, al vinden anderen het misschien niet nodig of noemen ze het overdreven. Wij hebben zoveel gelegenheden die we om allerlei redenen onbenut laten. Maar we blijven er verantwoordelijk voor. Zullen wij straks beschaamd moeten achterblijven als de verdrukten mogen ingaan? „Gedenkt de gevangenen, alsof gij mede gevangen waart".

P, Q. Hage

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen