Popmuziek

Muziek is meer dan ooit één van de sleutelwoorden van onze samenleving geworden. Je kunt nergens meer komen tegenwoordig, tot in banken en warenhuizen toe, of je hoort wel de één of andere plaat op de achtergrond, variërend van lichtklassiek tot stevige rock. Men schijnt er niet meer buiten te kunnen. Het toppunt van deze muziekmanie is wel de z.g. „walkman". Je ziet ze tegenwoordig vaak lopen op straat: jongens en meisjes met een kleine kassetterekorder in de binnenzak, een koptelefoon over de oren en een afwezige blik in de ogen. Zo kan iedereen nog horen wat hij of zij zelf wil ook.

De muziek die in deze tijd hoogtij viert, is de popmuziek, ook wel rock-muziek genaamd. Met name jongeren zijn sterk in de ban van deze muziek en ook in onze kringen is helaas een toenemend aantal jongeren die hun radio ook nog al eens afstemmen op Hilversum III.

Dit is een ontwikkeling die ik in dit artikel eens aan de orde wil stellen. Wat moet nu onze houding tegenover deze muziekstroming zijn?

Wat is popmuziek?

Er zijn nogal wat mensen die popmuziek smalend als „herrie" afdoen en het woord muziek hier niet van toepassing vinden. Dit is echter niet meer dan een vooroordeel. Popmuziek is muziek en het zou een grote vergissing zijn om te zeggen dat er onder de popmusici geen artiesten zouden zijn die duidelijk talenten hebben. Er zijn absoluut vele voorbeelden van popzangers of instrumentalisten die bijzonder begaafd zijn op hun gebied. Een andere zaak is natuurlijk of je hun spel mooi vindt of niet.

Een andere zaak is óók of deze artiesten hun gaven wel op de juiste wijze gebruiken. Het is eigenlijk niet juist om over popmuziek te spreken als één muzieksoort. Net zoals je in de klassieke muziek verschillende stijlen hebt, heb je die ook in de popmuziek. Om er maar een paar te noemen: rock 'n roll, reggae, country-rock, folk-rock, hardrock, symfonische rock, psychedelische rock, rythm and blues met alle meng-en tussenvormen die je maar bedenken kunt. Het scala van de popmuziek is dus sterk gevarieerd en daar moeten we zeker rekening mee houden.

De wereld achter popmuziek

Als we over popmuziek spreken, kunnen we ons niet uitsluitend beperken tot de muziek. We kunnen er niet omheen ook aandacht te schenken aan de wereld die erachter zit. Dit zijn weliswaar twee onderscheiden zaken, die echter toch niet gescheiden zijn, omdat de wereld achter deze muziek veelal heel duidelijk in deze muziek naar voren komt.

En wat is dat nu voor een wereld? Als we eens een kijkje achter de schermen nemen, zien we weinig opbouwends. In het middelpunt staat, meer dan waar ook, de mens, in dit geval de artiest of de band. Zij zijn de idolen, de helden van de popwereld en worden als zodanig bijna als goden vereerd. Er is geen artiest te bedenken of er is wel een fanklub voor. Enorme posters met afbeeldingen van de verschillende artiesten behangen de muren van duizenden jonge mensen.

Tot zover is er echter nog weinig nieuws onder de zon. Het gevaar dat de mens in het middelpunt geraakt, vinden we in de klassieke muziek even duidelijk terug en zelfs onder onze orgelliefhebbers vinden we nog wel eens fanatieke aanhangers van de één of andere organist. Dit is alles puur menselijk maar daarom ook puur verkeerd. Het gaat alles ten koste van Gods grote Naam. De Heere is het die ons de gaven geeft en Hij eist van ons dat we die tot de eer van Zijn Naam gebruiken. Wat zijn we daar toch vaak ver vandaan!

En hier blijft het niet bij. „Het vat geeft uit wat erin zit", zegt men weieens. En als we dan ook eens goed naar de teksten van verschillende popsongs luisteren, kunnen we veel over de wereld achter deze muziek te weten komen. „Ja", zul je nu misschien zeggen, „die teksten zijn meestal in het engels en dat versta ik toch niet. Het gaat mij'alleen om de muziek." Met zo'n uitvlucht kunnen we ons geweten nog al eens sussen, maar als we er goed over nadenken is het toch wel een beetje een goedkope uitvlucht.

Het is trouwens wetenschappelijk bewezen dat er bepaalde stijlen in de popmuziek zijn (met name „pure" rock 'n roll en hardrock) die zo'n hypnotiserende en prikkelende invloed op het publiek hebben dat het volledig in de ban van die muziek komt. Op zo'n moment is de tekst van geen enkel belang meer. Zo is de mening van Timothy Leary: „Luister niet naar de woorden, het is de muziek zelf, die zijn eigen boodschap heeft. Ik ben al verschillende malen „stoned" geweest, alleen al door de muziek."

De inhoud van de teksten

Wat de inhoud van de teksten betreft: als ik daar diep op in zou gaan zou ik een heel nummer van „Daniël" kunnen vullen. Kort samengevat zijn de onderwerpen die in dit soort teksten ter sprake worden gebracht over het algemeen: liefde, seks, okkultisme, drugs, verslaving en agressie.

1. Liefde en seks

Het begon zo'n 25 a 30 jaar geleden nog vrij onschuldig. Honderden liedjes werden de ether ingezonden, waarin de artiesten hun liefde voor de één of ander bezongen. Afgezien van het totale gebrek aan enige inhoud van deze popsongs valt er tot op dat moment nog niet zo heel veel van te zeggen. Maar dat wordt al weldra anders. Op een gegeven moment maakten de Rolling Stones een plaat, getiteld „Let's spend the night together" (Laten we samen de nacht doorbrengen). De tekst van deze plaat was aanvankelijk nog een schok voor velen en deze plaat is zelfs nog enige tijd van de radio geweerd geweest. Maar alles went, en naarmate de jaren verstreken, werd men steeds toleranter tegenover het toenemende percentage seks in de popmuziek. Seks is in deze tijd één van de vaste ingrediënten van het popmenu geworden. Een paar uitspraken van bekende artiesten: Glenn Frey (The Eagles): „Ik zit in de rockmuziek vanwege de seks en de drugs"; John Oates (Daryll Hall and John Oates): „Rock 'n roll is voor 99 procent seks"; Chris Stein (Blondie): „Iedereen weet dat rock 'n roll synoniem is met seks."

2. Okkultisme

Het okkultisme is een werkelijk afschuwelijke onderstroom in de popmuziek. Er zijn verschillende artiesten die openlijk toegeven in hun muziek door de satan beïnvloed te zijn. Dit komt dan in hun teksten en hun gedrag op het podium naar voren. Ook hierbij vormen de Rolling Stones weer een voorbeeld met het lied „Sympathy for the Devil" (Sympathie voor de duivel). En wat dacht je van het lied: „Fm on a highway to heil" (Ik bevind me op de snelweg richting hel) van de groep AC/DC? Op de hoes van deze plaat zie je een lid van de groep met duivelshoorntjes op zijn hoofd.

De bekende artiest David Bowie heeft eens in een interview met een bekend muziekblad gezegd: „Rock is altijd de muziek van de duivel geweest. Je maakt mij niet wijs dat het anders is." De hardrock-groep „Iron Maiden" heeft Ooit een album op de markt gebracht onder de naam van „The Number of the Beast" (Het getal van het beest). Het titelnummer van deze plaat heet „666".

3. Drugs en verslaving

Het drugsgebruik is in popkringen bijzonder groot. Veel hiervan kun je terugvoeren op de zogenaamde „hippie-bewe-

ging", in de zestiger jaren. Vanaf die tijd is de popwereld werkelijk overstroomd door de drugs. Heel bekend uit de begintijd is het album „Sergeant Peppers Lonely Hearts Club Band" van de Beatles dat wel eens beschreven is als „doordrenkt in drugs".

Veel artiesten gaan het podium niet op voordat ze volledig „stoned", dat is onder invloed van verdovende middelen zijn. Verscheidene artiesten zijn in de loop der jaren al aan een te grote dosis van drugs overleden.

4. Politiek en agressie

Je kunt gerust stellen dat zodra er politiek in de popmuziek naar voren komt, de wind uit een extreem linkse hoek waait. Onze politieke ideeën zul je er niet in terugvinden. En daar hebben we ook helemaal geen behoefte aan. Veel popmuziek roept op tot agressie en revolutie.

Samenvatting

Seks, drugs en rock 'n roll worden wel eens de voornaamste ingrediënten van de popwereld genoemd. En deze uitspraken komen dan niet eens uit de mond van tegenstanders van deze muziek. Regelmatig heb ik in dit artikel artiesten zelf aan het woord gelaten. Ze geven zelf een beschouwing over hun eigen wereld. En die wereld kan de onze niet zijn. Daarin kunnen en mogen we ons niet thuisvoelen.

Wat is de muziek hier toch ver bij zijn hoofddoel vandaan. Immers, muziek is duidelijk een bijbels gegeven. Op tal van plaatsen wordt in de Bijbel opgeroepen tot het maken van muziek en het zingen van liederen. Maar dan altijd tot eer en verheerlijking van Gods naam. Dat is het doel van de muziek. Wat is dat doel door de zonde ver te zoeken. En dan hoeven we echt niet alleen aan popmuziek te denken, hoewel dit wel het meest duidelijke voorbeeld is.

Misschien zul je als je naar aanleiding van dit artikel je platenvoorraad eens nakijkt een zucht van verlichting kunnen slaken: „Gelukkig platen van de genoemde groepen heb ik er niet bijzitten." Denk echter niet dat ik alles genoemd heb. Wees gewoon eens eerlijk en bekijk je platenvoorraad eens kritisch. Zit er misschien toch niet een plaat met popmuziek tussen? Dan is het enige goede datje met zo'n plaat kunt doen: vernietigen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen