EEN ANDERE WEG

Meestal wordt met verschillende gevoelens uitgezien naar de dag, dat ons kind voor het eerst naar de kleuterschool gaat, zowel door de ouders als het kind. Blijdschap, een gevoel van verlichting van het werk, weemoed om een afgesloten periode, of van alles door elkaar. Bij het kind zijn er ook gespannen verwachtingen om wat komt, blijdschap en als het zover is misschien ook wel tranen. Maar hoe het ook zij, na enkele weken zijn wij meestal gewend aan de nieuwe situatie.

Hebt u het wel eens meegemaakt dat u een andere weg moest bewandelen? Dan heeft u zich misschien wel eens als in een doolhof gewaand, waar bijna elke wegwijzer ontbreekt. Het zou te lang worden om alle obstakels te noemen die wij tegenkwamen, daarom een beknopte weergave van onze ervaringen op die andere weg.

Alles is goed!

Hoewel er net een baby geboren is, blijft het stil in de verloskamer van het ziekenhuis. De dokter zuigt snel slijm weg, geeft de baby een tik op de billetjes, maar als er dan nog geen geluid komt, neemt hij hem snel mee. Vijf minuten later komt de zuster weer binnen. Ze zegt: „Alles is goed hoor", en dat breekt de spanning. Er mag blijdschap zijn om het kindje dat ontvangen werd.

Omdat het eenrhesuskindje is, wordt er een wisseltransfusie gedaan, 'tls een klein jongetje, bijna vijf pond, maar lichamelijk gezond. Het flesje drinken gaat heel slecht, maar op het zuigelingenbureau ziet men niets bijzonders. Jan groeit redelijk en is een lieve baby, maar het is wel vreemd dat hij mij nooit aankijkt.

Is alles goed?

Bij het opgroeien blijft Jan duidelijk achter bij andere peuters van zijn leeftijd, wat betreft het zitten, lopen en spreken. Maar wat erger is: ik kan geen kontakt met hem krijgen, hij kijkt door je heen en reageert niet als je zijn naam roept.

Dit bracht ons tot een bezoek aan de kinderarts, kinderneuroloog en KNO-arts. Er werden geen afwijkingen gevonden. Jan kreeg wel trommelvliesbuisjes en men knipte zijn amandelen. Ook waren de woorden „autische trekken" gevallen, zodat wij ons verdiepten in het verschijnsel van autisme.

Naar aanleiding van een artikel over de Stichting Praktische Thuishulp, waar diverse gesprekken op volgden, kwam er éénmaal per week een mevrouw met Jan gerichte spelletjes doen. Hij was toen vier jaar. Na de ingreep van de KNO-arts begon hij belangstelling te krijgen voor geluid en woorden. Ook kregen wij betere kontakt, en de gedachte aan „autisme" verdween.

De eerste keer dat hij mij aankeek en naar mij lachte was een onvergetelijk moment. Na één jaar was er een positieve ontwikkeling waar te nemen. Ik bracht hem twee middagen in de week naar de kleuterschool, maar daar stond hij buiten de groep.

De thuishulp maakte ons attent op het bestaan van een kinderdagverblijf.

Het kinderdagverblijf

Een kinderdagverblijf wordt bezocht door kinderen met een verstandelijke en soms tevens lichamelijke achterstand in de ontwikkeling. Dit varieert van ernstig verstandelijk gehandicapt, tot het op de kleuterschool niet mee kunnen.

Er zijn verschillende groepen. Er wordt geprobeerd het kind te plaatsen in een groepje dat met zijn ontwikkelingsniveau overeenkomt. Voor het kind geplaatst kan worden, is er een

dag van observatie, en een gesprek met de ouders. Een groepje van acht kinderen heeft twee leidsters. Elk kind heeft een aan zijn ontwikkeling aangepast programma.

Daar wordt veel zorg besteed aan het zindelijk maken, zelf eten en drinken, aan-en uitkleden, maar ook net als op de kleuterschool, wordt aandacht geschonken aan spelen met spel-leermateriaal, puzzels, lotto's, leren knippen, verven, tekenen, plakken en muziek etc.

Naast de groepsleidsters zijn nog andere personen aan het dagverblijf verbonden: de hoofdleidster die zorgt voor het funktioneren van het dagverblijf, een orthopedagoge, die onder andere pedagogiche adviezen geeft aan leidsters en ouders, de logopediste die de taalontwikkeling stimuleert, een fysiotherapeut voor kinderen met motorische stoornissen, een spelleidster voor kinderen die extra individuele aandacht nodig hebben, zodat zij zich wat vrijer onder de mensen durven te bewegen.

Dringend noodzakelijk!

Je bent er meestal niet onmiddellijk voor ingewonnen als de „gewone weg" niet mogelijk blijkt te zijn. De eerste morgen dat Jan naar het Kinderdagverblijf zou gaan, zongen wij samen zijn ochtendgebedje: „Wij danken U, barmhartig God, Beschikker van ons deel en lot ", die woorden bleven haken.

Jan is in de tweejaar dat hij nu op het dagverblijf is, goed vooruitgegaan. Wij hebben nu heel goed kontakt met hem, en kunnen met hem praten. Op het dagverblijf zijn ze heel goed voor Jan, hij heeft al veel geleerd. Eén ding missen wij heel erg. Dat is de godsdienstige opvoeding. Omdat voor Jan abstrakte dingen zo moeilijk zijn, probeer ik hem door middel van een flanelbord en flanelplaten bijbelverhalen te vertellen.

Tenslotte zou ik graag de dringende behoefte aan reformatorisch bijzonder onderwijs willen onderstrepen, opdat er ook voor onze lieve zorgenkinderen een mogelijkheid komt, om hen te doen en te helpen onderwijzen, overeenkomstig onze doopbelofte!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen