Ook voor Amsterdam

Amsterdam. De hoofdstad van ons land. Veel had ik over onze hoofdstad met z'n oude grachten en mooie gebouwen gehoord. Jaren geleden was ik er eens geweest. Toch besefte ik enkele weken geleden, toen ik met m'n kollega's in Amsterdam was, dat ik eigenlijk niet veel van deze stad af wist.

Het doel van onze reis was een bezoek aan een opvangcentrum voor jongeren, dat in het hartje van Amsterdam gevestigd is.

Tijdens zo'n tocht door de binnenstad doe je een aantal indrukken op die je een beeld geven van wat zich in onze hoofdstad afspeelt. Mag ik je in gedachten eens meenemen naar de binnenstad van Amsterdam?

Achter ons ligt het Centraal Station. Voor ons het centrum van Amsterdam met de Dam.

Bij een kruispunt moeten we wachten voor een verkeerslicht. Al spoedig drommen de mensen zich samen om gezamenlijk te wachten op het verschijnen van een groen poppetje. Een hele drukte. Om me heen hoor ik mensen met elkaar praten: engels, frans, duits, chinees, marokkaans of welke talen het ook zijn.

Na enige tijd wordt het sein gegeven om verder te lopen. De mensen zetten zich in beweging. Soms wordt het lopen bemoeilijkt door degenen die in tegenovergestelde richting gaan. Hoe dichter we bij het centrum komen, hoe drukker het wordt. Allemaal mensen. Verschillende mensen. Iedereen gaat z'n eigen weg. Het is opmerkelijk dat niemand opvalt. Of je nu in een keurig pak loopt, of in een of ander vreemd gewaad, doet er niet toe. Soms verbaas ik me over de smaak van de ander. Toch blijkt het alles in Amsterdam heel normaal te zijn.

Terwijl we ons zo tussen al die mensen voortbewegen, nemen mijn gedachten de vrije loop: zoveel verschillende mensen, toch alle'maal dezelfde levensloop: leven - dood - eeuwigheid. Wat een ontzaglijke werkelijkheid. Zouden al die mensen daar wel eens over nadenken? Zouden ze weten dat er een God is Die precies weet wat er in hun hart leeft?

We slaan rechtsaf en passeren een gebouw dat m'n aandacht trekt. Een diskotheek. Op de ramen lees ik met grote letters:

„Get high". Een ogenblik blijven deze woorden in m'n gedachten hangen. „Get high": wordt high. De Mivo-schets „Verslaving" schiet in m'n gedachten, met name het gedeelte over LSD, heroïne en andere soorten drugs.

Drugs! Get high! Openlijk wordt hier reklame gemaakt voor de vernietigende drugs. Reklame voor een middel dat de mensen naar de afgrond sleept. Mensen met een lichaam, maar ook met een ziel.

We lopen wat langzamer. Rechts van ons ligt een gracht. De ergste stadsdrukte is achter de huizen verdwenen. In dit gedeelte van de stad is het iets rustiger. Nadat we een bruggetje zijn gepasseerd kom ik al

spoedig tot de konklusie dat we niet in het beste deel van Amsterdam zijn aangekomen. Er heerst hier een wat angstige stilte een beklemmende sfeer. In de huizen worden hier en daar lichten aangeknipt, aangezien de schemer over Amsterdam is gevallen.

Dreigend komt de stilte op me af. Temidden van andere mensen en toch een angstige stilte

Op de hoek van de straat, aan de overkant van de gracht, zie ik een sexshop. Ook dat schijnt heel gewoon te zijn, want even later passeren we weer zo'n winkel en nog een

Weer een eindje verder staan de resten van een verbrand gebouw. Het was een sexklub. Bij een brand waren dertien mensen om het leven gekomen Leven.... dood.... eeuwigheid. Te veel om op dat ogenblik te verwerken.

Er komt een jongen aanlopen. Hij zal niet veel ouder zijn dan ik. Zijn haar hangt onverzorgd op zijn schouders. Zijn gezicht is grauwig wit, schrikwekkend wit. Zijn ogen zijn ogen staren afwezig de wereld in. Op zijn rechterwang een groot litteken. Hij passeert me Drugs! De vernietigende drugs! „Get high". Is dat de boodschap die deze jongen heeft aangesproken? Is dat ?

We slaan rechtsaf, een klein straatje in. Weer die dreigende stilte. En dan een huis met grote ramen. De etalage wordt verlicht door rood neonlicht. Ik voel een brok in mijn keel opkomen wat een diepe ellende!

Achter het raam zit een mens. Een mens bezig om het lichaam te verkopen. Een prostitué. Een gevoel van diep medelijden overvalt me Een lichaam door God geschapen, wordt hier verkocht. Iemand die betaalt kan dat lichaam huren.

Is dat overgebleven van Gods goede schepping? Mensen die als dieren zijn geworden. Maar toch mensen met een ziel geschapen. Het lichaam kan men weggooien, maar de ziel niet.

We zijn inmiddels op de plaats van bestemming aangekomen, 'k Ben blij dat ik kan gaan zitten. We krijgen een kop koffie aangeboden. Onze gastheer begint te vertellen over het opvangwerk onder de jongeren van Amsterdam. We luisteren en stellen vragen. Daarna gaan we naar het opvangcentrum. Hoewel het werk dat hier verricht wordt nog al „evangelisch" gekleurd is, komen we toch diep onder de indruk van het werk dat hier voor jongeren wordt gedaan.

Enkele uren later zijn we weer op weg naar huis. Ik loop wat achteraan, 'k Heb zoveel om over na te denken Het domein van de slang, van de satan, ligt niet ver van huis, nog geen vijftig kilometer van Woerden.

Sommige gezichten blijven in mijn gedachten haken. Gezichten yan mensen die onder een allesoverheersende macht leven. Gezichten waarop diepe ellende is af te lezen. Gezichten van mensen die diep ongelukkig zijn.

Mensen die geschapen zijn met een lichaam en een ziel. Wat ligt er dicht bij huis een enorm zendingsterrein.

Zending in Amsterdam. Een opdracht voor ons? Vragen blijven, maar een ding is zeker: ook deze mensen hebben Gods Woord nodig. Alleen in dat Woord is immers de enige weg tot behoud te vinden! Ook voor Amsterdam!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen