EMANCIPATPE

Wie altijd belangstellend de aktiviteiten van de Bond van vrouwenverenigingen heeft gevolgd (en over medeleven vanuit de verenigingen hebben we niet te klagen) zal weten dat het bondsbestuur regelmatig kontakt heeft met bestuursleden van de Bond van Ned. Herv. vrouwenverenigingen op G.G. en de Bond van Chr. Ger. vrouwenverenigingen. Als Comité Vrouwenbonden op G.G. hebben we het in onze laatste besprekingen gehad over de geruchtmakende Margriet-brochure „Over trouwen en samenwonen". Door het ministerie van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur is een subsidie uitgekeerd om deze Uitgave mogelijk te maken. Ons grootste bezwaar tegen deze brochure is dat het huwelijkop één lijn gesteld wordt met het „samenwonen". Er is in onze kringen genoeg (? ) tegen gewaarschuwd en over geschreven. Maar wat hoort men hiervan in „Den Haag”?

Een reaktie op de Margriet-uitgave

Het Comité heeft door enkele deskundigen als reaktie een soort bezwaarschrift laten samenstellen om dit aan te bieden aan Minister Brinkman, aan de staatssekretaris van Emancipatiezaken, mevrouw Kappeyne van de Coppelle, en aan de Emancipatie Raad. Tegelijk hebben we met hen een gesprek aangevraagd om onze verontrusting kenbaar te maken over de vanzelfsprekendheid waarmee aangenomen wordt dat iedereen in ons land zo blij is met de voortschrijdende emancipatie.

Men spreekt en schrijft maar over de onderdrukte vrouwen die zich niet kunnen ontplooien, over herverdeling van werk, en men gelooft niet meer in een huwelijk waarin de vrouw tevreden is met haar taak als huisvrouw en moeder, en misschien wat vrijwilligerswerk. Langzaam druppelt deze geest door in ieders gedachtenpatroon. Is het in onze kringen ook niet gewoon geworden dat de vrouw blijft werken als ze getrouwd is? Gaan ook wij het niet normaal vinden als er de eerste jaren geen kinderen komen?

Op het moment dat we dit schrijven hebben we van Minister Brinkman nog geen antwoord ontvangen, maar met de staatssekretaris hopen we binnenkort een onderhoud te hebben en met de Emancipatie Raad hebben we al een gesprek achter de rug.

De Emancipatie Raad (afgekort: E.R.) bestaat uit 13 leden, samengesteld uit de grote maatschappelijke stromingen in ons land.

„De E.R. is een onafhankelijk adviesorgaan van de regering. Ministers zijn verplicht tijdig het advies van de Raad te vragen over alle belangrijke voornemens, specifiek gericht op de emancipatie van vrouwen alsmede over die belangrijke voornemens die aanzienlijke gevolgen kunnen hebben voor de positie van vrouwen en de rolverdeling tussen vrouwen en mannen", zo luidt de wettelijke taakomschrijving.

In gesprek met de Emancipatie Raad

Op 31 januari, terwijl de vlaggen van de haagse torens wapperen, worden we met acht leden van het Comité ontvangen door vijf dames van de E.R.

De voorzitster, mevrouw Van Leeuwen-Smit, zegt in haar welkomstwoord dat het goed is om naar eikaars meningen te luisteren.

Dan kunnen „wij" van wal steken. (Het woord wordt van onze kant grotendeels gevoerd door de drie presidentes, in dit verslagje verder aangeduid met „wij”).

Wij vertellen wie we zijn en wie we vertegenwoordigen en wat wij op onze verenigingen doen. Naast bijbelstudie werken we voor verkopingen t.b.v. zending, kerk en school, organiseren we bondsdagen, regionale en presidentesvergaderingen en vele vakantieweken voor gehandicapten. Dit doen onze vrouwen als vrijwilligerswerk en 't komt tot stand zonder subsidie!

Wij trachten de vrouw bewust te maken voor de gevaren die haar huwelijk en gezinsleven bedreigen. Wij vóelen ons niet achtergesteld.

Wanneer de bij de regering gepropageerde arbeidsplicht voor iedereen gerealiseerd wordt, is geen sprake meer van vrijheid maar van dwang. Dan is de vrouw niet meer vrij om haar leven in te richten zoals Gods Woord dat van haar vraagt en zoals zij dat in overeenstemming daarmee ook wenst te doen.

De diskussie

Daarna ontstaat een diskussie, die in grote lijnen als volgt verloopt:

E.R.: Wij veroordelen nergens de idiologie van het huwelijk en gezin, maar daarnaast zijn er andere samenlevingsvormen, 'tls niet onze taak daarover te oordelen. Wij vinden ook dat mensen elkaar nodig hebben, maar ze moeten gelijk behandeld worden. Vrouwen moeten niet financieel afhankelijk zijn van de man. Daarom willen we herverdeling van arbeid. Daar hebben onze vrouwen behoefte aan. 't Ouderschap is een part-time job. Als moeder 45 jaar is, zijn de kinderen de deur uit (wij weten wel beter!). Dan staat ze met lege handen.

Wij: Het gezin is de grondpijler van de maatschappij. Door al dat werken van de gehuwde vrouw wordt het gezin bedreigd. Moeders horen bij hun kinderen. Moederliefde is uniek. Dit is zo wondermooi geschapen. Vaderliefde is niet minder, maar anders. Onze kinderen moeten thuis de koestering binnen het gezin beleven. Vroeger hebben de socialisten gevochten voor afschaffing van vrouwen-en kinderarbeid. En nu? ? ? Ze moeten zo nodig een baan!!

Dat de vrouw daar zo'n behoefte aan zou hebben wordt haar aangepraat. Het wordt ook door de E.R. gestimuleerd. Waarom? Zou 't voornamelijk niet om 't geld gaan? Moeten wij de banen nemen waarnaar de jongeren snakken?

Wanneer een meisje trouwt, kiest ze bewust voor het huwelijk. Dan is ze verantwoordelijk tegenover God voor haar man en gezin. Zegt u eens eerlijk: Heeft de vrouw in onze tijd nog iets te klagen?

E.R.:43% van onze bevolking leeft in het traditionele gezin. En de rest? Wat moeten die? Het is üw goed recht uw mening te verdedigen. Evenzo hebben wij het recht ons standpunt te handhaven. U maakt het huwelijk onaantrekkelijk. Ieder moet de vrijheid hebben haar leven in te richten naar eigen keuze.

Wij: U hebt van ons gehoord hoe om bijbels gegronde redenen huwelijk en gezin de kern van onze samenleving zijn. We hopen dat u in uw werk ook rekening zult houden met wat God ons leert, en dat u dat in uw adviezen zult doorgeven. Alleen in een leven naar Gods geboden ligt het wezenlijk welzijn van ons volk.

E.R.: Wij hebben beloofd naar u te luisteren, en we hebben uw mening gehoord.

Na deze weinig hoop gevende uitspraak overhandigen we het bezwaarschrft tegen de Margriet-brochure, dat welwillend wordt aangenomen.

We hebben er erg tegenop gezien!

We hebben erg tegen dit gesprek opgezien. We gingen er niet naar toe met de gedachte dat we zouden kunnen overtuigen, maar we wilden namens al onze vrouwen gétuigen en het mocht meevallen.

Er werd goed naar ons geluisterd, en eigenlijk niet veel anders teruggezegd dan: „dit is onze verantwoordelijkheid niet", „daarin hebben wij niets te zeggen" (b.v. over subsidie), „wij kunnen alleen maar adviseren, wij zijn een adviesraad", „daarin verschilt u met ons van mening”.

Voor we op pad gingen hebben we met elkaar in het stationsrestaurant van Den Haag gelezen uit Hebreen 13: „Hij heeft gezegd: Ik zal u niet begeven en Ik zal u niet verlaten. Zodat wij vrijmoediglijk durven zeggen: De Heere is mij een Helper, en ik zal niet vrezen wat mij een mens zal doen.”

Laten we hopen en bidden dat dit alles nog wat goeds mag uitwerken, en dat Gods Naam er in verheerlijkt worde.

BIJ DE STAATSSEKRETARIS

Vlak voor het ter perse gaan van dit nummer van „Daniël" zijn we als Comité Vrouwenbonden op 16 februari j.1. ook bij de staatssekretaris van Emancipatiezaken, mevrouw Kappeyne van de Coppello, geweest. Zij draagt wél verantwoordelijkheid, maar beroept zich op de Tweede Kamer die om dit emancipatiebeleid vraagt. Zij heeft respekt voor onze overtuiging, maar is het er niet mee eens en vindt dat we die niet aan anderen mogen opleggen. Dat de meerderheid van ons volk nu anders denkt dan wij, komt, volgens haar, omdat er niet genoeg kracht van de kerken is uitgegaan. Dat moesten we helaas beamen

L. van der Spek-van der Spek

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen