De stem

Wie ben je toch? , vragen de afgevaardigden van Jeruzalem aan Johannes de Doper. Een algemeen bekende vraag. De vraag naar je bevoegdheid. In het leven van alle dag gaat de belangstelling uit naar je persoon. Bijna overal moet je jezelf legitimeren. Dit ondervond ook Johannes de Doper. De tempel-afgevaardigden uit de Godsstad luisterden niet in de eerste plaats naar zijn boodschap: Bekeert u!

Nee, Johannes moet zijn bevoegdheid tonen, zeggen wie en wat hij is. Zo stellen wij ons meestal ook op tegenover de ander. Wat is dat voor een jongen, wat is dat voor een meisje? Waar komt ze vandaan? En wie is hij?

Wij bezien dan de ander vanuit de toeschouwershouding. We willen hem of haar dan in een bepaald hokje plaatsen. Eerst meestal wat gereserveerd op afstand.

Toch kan de vraag ook eerlijk zijn, belangstellend. Iemand die wij ergens voor nodig hebben, moeten wij kunnen vertrouwen.

Maar Johannes de Doper schijnt de vragers dóór te hebben, want zij krijgen over zijn persoon en bevoegdheid geen enkel antwoord. „Ik ben de stem", zegt Johannes, meer niet. Heb geen belangstelling voor mijn persoon, afkomst of funktie, maar hoor naar de Boodschap. Johannes wil zeggen: dit is mijn Boodschap niet, maar dit is , , gelijk de profeet Jesaja gesproken heeft”.

Hij geeft het beschreven Woord des Heeren dóór aan de saamgestroomde menigte in het Jordaandal. Hij evangeliseert de Christus der Schriften. Uit dit alles blijkt dat Johannes een ootmoedig verkondiger is.

Hij vraagt geen aandacht voor zijn persoon, maar voor de Boodschap van het Evangelie van vrije genade voor verloren zondaren. En Johannes weet zich één met hen. Ten aanzien van zijn Meester noemt hij zich een onwaardige, minder dan een slaaf die de sandalen van zijn meester moet losmaken (vers 27).

Deze stem roept in de woestijn, in een woeste eenzame plaats. Johannes die van huisuit bevoegd was het smetteloos wit priesterkleed te dragen, omdat hij een priesterzoon was, was gehuld in een kameelharen mantel. Al het waardige, al het aanzienlijke had hij prijsgegeven voor zijn Boodschap. Zijn vader Zacharias was immers priester van de dagorde van Abia uit het geslacht van Aaron. Dus op de vraag: „Wie zijt gij? ", had hij een goedluidend antwoord kunnen geven: „Ik ben een Leviet." Maar genade roemt nooit op afkomst. Dat heeft de Heere Jezus ook nooit gedaan. Geboren in Bethlehem heeft Hij de naam Nazarener aanvaard. Wat een vernedering.

Ik ben de stem. Wat een vooirecht als je dat mag zijn in je eigen omgeving. Die opdracht heeft de Heere aan Zijn gemeente gegeven. Zijn gemeente is het bevoegd orgaan in deze wereld om Zijn Boodschap door te geven. Maar dan zal die Boodschap ook voor ons persoonlijk waarde moeten krijgen. Want alleen, , waar het hart vol van is, loopt de mond vanover". De Heere heeft Zijn volk niet geroepen om van zichzelf te getuigen, maar van Hem Die hen getrokken heeft uit de duisternis tot Zijn wonderbaar licht. Zou jij ook zo'n stem willen zijn? Een stem die roept in de woestijn van onze door de zonde geruïneerde samenleving? Het is een voorrecht om zo'n stem te mogen zijn. Dat is maximale genade. Evangeliseren is eenvoudig de Boodschap van de Heere doorgeven. Meer deed Johannes ook niet. Daar heb je geen toga voor nodig. Dit mag i noverall en spijkerbroek. Een stem zijn in je omgeving. Je hoeft er geen verre reis voor te maken. Vraag maar gerust aan de Heere: „Mag ik ook zo'n stem zijn? " Dan doe je eigenlijk hetzelfde als de dichter van Psalm 143:

Leer mij, o God van zaligheden, mijn leven in Uw dienst besteden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen