Onesimus, de weggelopen slaaf (1)

Door de drukke straten van Rome loopt een jonge man. Zijn bewegingen zijn gehaast, zijn ogen dwalen wat onrustig rond. Hij is kennelijk niet op zijn gemak. Hij is zeker nog nooit in zo'n grote stad geweest. Misschien komt hij uit een klein dorpje en is nu wat beduusd door de drukte om hem heen. Of zou hij wat te verbergen hebben? Heeft hij misschien iets gedaan wat verkeerd, wat verboden is? Schrok hij wellicht daarom zo van die beide gerechtsdienaars, die hem daarnet tegemoet kwamen?

Op een groot vierkant plein staan talloze stalletjes en kraampjes. Kooplui proberen elkaar te overschreeuwen en prijzen hun waren aan, als zijnde de allerbeste. Bij één van die stalletjes is het bijzonder druk. De mensen dringen en duwen om vooraan te komen. Met brede gebaren en schreeuwende stem verkondigt de koopman, datje bij hem moet zijn om veel geld te verdienen. Zijn schelle stem klinkt boven alle andere geluiden uit.

„Geef hier uw geld in bewaring en ge zult het vijfdubbel terugverdienen", roept hij. Komende weken zullen er wedrennen gehouden worden ter ere van 's keizers verjaardag! En nu weet de slimme koopman precies wie de winnaar zal worden. „Geeft hier uw naam op en het bedrag, dat ge wenst te besteden om te wedden op die paarden en wagenmenner, die het eerste zullen zijn." Met grote overtuiging vertelt hij de omstanders, dat de ruiter in de lichtgroene tunica, die de slanke, koolzwarte arabische paarden ment, zeker zal winnen.

De mensen dringen naar voren. De geldkoorts heeft hen te pakken en ze haasten zich om hun naam op te geven. De gladde koopman komt handen tekort om naam en bedrag te noteren op het schrijftafeltje, dat hij bij zich heeft.

Wie zou er letten op die jonge man, die haastig het plein oversteekt? Immers niemand.

Wie zou hij eigenlijk zijn?

Hoe zou hij heten?

In Kolosse, een stad in Klein-Azië, staat een groot huis. Je kunt wel zien dat daar een aanzienlijk man woont. Op de grote binnenplaats is een prachtige fontein, de ruime kamers zijn rijk gemeubileerd. En de vele slaven, die er rond lopen, getuigen van de rijkdom van de eigenaar. Zouden de slaven, net als bij alle andere rijke mannen, hier ook slecht behandeld worden? Zou hun meester ze slaan? Zou hij net doen, alsof het leven van een slaaf niets waard is?

O, als je in die tijd een slaaf was had je meestal een vreselijk leven. Je meester mocht immers doen met zijn slaven, wat hij wilde! Ze hadden nergens recht op. Wie zou er wonen in dat mooie huis? Hoe zou hij heten?

Tussen het vaste land van Italië en het eiland Sicilië vaart een schip. Het is geheel van hout en heeft één groot vierkant zeil, dat bij stormweer vervangen wordt door een kleiner zeil, dat veel sterker is. Het schip heeft verschillende ankers aan de voor-en achterkant en twee roeren. Een groot oog is aan weerskanten geschilderd. Zo lijkt het schip net een griezelig zeemonster. Vooraan zijn de beschermgoden van de scheepvaart afgebeeld: C as tor en Pollux.

De zuidenwind duwt het schip stilletjes naar het noorden. Naar de baai van Napels, een inham van de Tyrreense Zee. Aan die baai ligt Putéoli, waar heel wat mensen van boord gaan om te voet verder te reizen naar Rome. Het schip zelf, vaart door naar Ostie, de haven van Rome, om daar zijn lading te lossen.

(wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen