GEORGE, je vader heeft je lief

Twee jaren gaan voorbij zonder eing bericht van George. Driejaren, bijna vier en nog geen levensteken. „Toch zal hij terugkomen Joe", zegt tante Manda, „ik geloof het vast”.

Joe schudt het hoofd. „Hij denkt dat ik hem haat Manda, hij wil misschien wel terug, maar hij durft niet. Kon ik hem maar een boodschap sturen, kon ik hem maar vertellen dat ik van hem houd". Met de handen onder z'n hoofd staart Joe in het licht van de lamp die op de tafel staat tussen hem en tante Manda. „Ik zal...." Plotseling staat hij op, neemt zonder een woord van verontschuldiging de lamp op en gaat de kamer uit, tante Manda in het donker achterlatend. Zij hoort hem de trap op gaan en even later op de zolder stommelen. Na een minuut of tien komt hij weer beneden met een rol perkament onder zijn arm. Hij zet de lamp weer op tafel, draait de pit wat hoger en begint de rol in lange repen te snijden. Tante Manda kijkt stilletjes toe. Als de rol versneden is, verdeelt hij elke reep in stukken van 30 a 40 cm. De tafel ligt al gauw vol met reepjes perkament, die hardnekkig blijven krullen, hoe Joe ook zijn best doet ze plat te strijken.

Tante Manda heeft nog geen woord gezegd. Als Joe de inktpot uit de kast haalt en een gloednieuwe pen in de houder duwt, gaat ze even verzitten. Ze pakt haar naaiwerk weer op en veinst niets te zien. Minuten lang is er niets anders te horen dan het gekras van de pen en af en toe een zucht van Joe, die stug reepje voor reepje vol schrijft. Er valt een stukje van tafel. Tanta Manda raapt het op. Hij ziet het niet. Ze legt het, nadat ze de woorden die er op staan gelezen heeft weer bij de andere strookjes. Hij merkt het niet. „Ga maar naar bed", zegt hij als de klok tien slagen laat horen. „Zet wat eten en drinken voor me klaar, ik ga morgenochtend al vroeg weg". Als tante Manda achter hem langs loopt, ziet ze dat op alle perkamentjes hetzelfde staat: „George, kom terug, je vader heeft je lief”.

George, ga terug

Aan de rand van een bos, vijf, zes dagen reizen vanaf „Maryhoeve", het huis van Joe, staat een stevige blokhut. In de kamer

zitten drie mensen, twee mannen en een vrouw. Eén van de mannen is aan het woord, de vrouw en de andere man luisteren stil toe.

„Toen liep ik weg, iklaat me niet slaan. Ik nam meer dan 500 dollar uit de kist en het beste paard van de stal en ging er vandoor. Ik heb in de zilvermijnen gewerkt, ben met zwervende Indianen meegetrokken en heb me bij pelsjagers en woudlopers aangesloten. Toen ik jullie ontmoette, werkte ik in een meubelfabriek in de stad. Ik schaafde stoelpoten glad, honderd in een uur, duizend op een dag, zesduizend in een week. O, wat verlangde ik naar huis. Maar ik durfde niet terug. Ik ging met jullie mee. Ik had verstand van het boerenwerk, ik wist hoe je een hut moest bou wen, ik hielp jullie met de koop van de grond. Maar als ik jullie d an bezig zie, als ik je zie spelen en ravotten met je kleine jongen, dan moet ik aan vroeger denken. Zo speelde mijn vader met mij, zo zorgde mijn moeder voor mij. Jullie hebben me getoond dat bijbellezen niet alleen goed is voor een oude negerin als tante Manda, maar ook voor jonge mensen zoals jullie en zoals ik. Ik vraag elke avond: „Heere maak het we'er goed tussen mijn vader en mij". De oude pelsjager die ik ontmoet heb, zei steeds: „George, ga terug”.

wordt vervolgd

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen