Sergei’s eerste jeugdsamenkomst (5)

„Ze hebben vader meegenomen. En ik heb hem niet geholpen...." Verdrietig ineengedoken zit Sergei op de grond. 't Blij ft even heel stil. „Moeder", Sergei slikt even, „moeder was héél bang vanmorgen". „Om vader", verduidelijkt hij, als oom hem niet begrijpt.

„Ik wil naar moeder toe". Zwijgend knikt oom. Hij helpt Sergei overeind en slaat zijn arm om Sergei's schouders. Het is stil om hen heen. Oom heeft de bewusteloze Sergei het bos ingedragen. Een eind weg van de plek waar de jeugdsamenkomst was.

Zich een weg banend door het struikgewas gaan ze nu terug naar de straatweg. Op een door oom afgesproken plek vinden ze de anderen met de auto. Ze zijn er allemaal. Alleen vader is er niet bij. Dicht tegen oom aan zit Sergei weggedoken in de auto. Denken kan hij niet. 't Is net of er een grote steen in zijn hoofd zit. Zó groot, dat zijn hoofd er pijn van doet. In zijn hart is een pijnlijk verlangen naar moeder.

Maar die weg is zo eindeloos lang.... Meteen schok staat de auto stil. Sergei die wat weggedroomd was, schiet met een vaart overeind. Een deur gaat open.

„Moeder...." Met een kreet vliegt Sergei moeder om de hals. Dan komen zijn tranen los.

Stil zitten ze die avond bij elkaar aan tafel om te eten. Moeder, Sergei, Olga, Lydia en de vier kleintjes. „Pappa ook ete....", brabbelt Pjotr. Vragend kijkt hij moeder aan. „Lekkell", zegt hij overtuigd als moeder niet direkt antwoord geeft. Schuw kijken de groteren naar moeders gezicht. Lydia legt snel haar hand op Pjotrs mond als ze ziet, dat hij nog meer wil zeggen. Verontwaardigd duwt de kleine jongen haar weg. „Poll pappa zoeke....", biedt hij aan. Vastberaden laat hij zich van zijn stoel glijden. Halverwege zijn tocht door de kamer vangt moeder hem op. Ze trekt hem bij zich op schoot.

„Pjotr hoeft pappa niet te zoeken. Pappa is heel ver weg. Pappa komt héél lang niet thuis".

„Als Poll gaat slape? " vraagt de dreumes dan. Dat lijkt hem een hele lange tijd. Want hij wil nog lang niet naar bed. Er komt even een trieste glimlach om moeders mond. „Nog veel langer Pjotr. Heel veel nachtjes slapen". „Wel duizend", vult Sergei moeder aan.

Niet begrijpend kijkt Pjotr hen aan.

„Pappa Poll kusje geven", zegt hij dringend. „En liedje zinge en bidde....", voegt hij er nóg dringender aan toe.

Dat die grote mensen dat nou niet begrijpen. Daarom moet pappa er toch zijn als Poll gaat slapen!

„Pappa wil heel graag met Pjotr zingen en bidden, lieverd. Maar pappa mag niet naar Pjotr toe. Vreemde mannen hebben pappa meegenomen. Héél ver weg. Ze zijn boos op pappa, omdat hij van de Heere Jezus vertelt. Die mannen houden niet van de Heere Jezus". Moeder zucht even. Hoe moet ze nu zo'n hummel duidelijk maken wat er gebeurd is. Tóch moet ze iets zeggen. Anders denkt Pjotr misschien wel, dat pappa niet terugkomt, omdat hij boos op Pjótr is. Wat hulpeloos kijkt ze Sergei aan.

Sergei slikt even. Terwijl moeder praat ziet hij het allemaal weer voor zich. Opnieuw prikken er tranen achter zijn ogen. Hij duwt ze met alle macht weg. Dan, als hij Pjotrs onthutste gezichtje ziet, komt er een diep medelijden in hem. Het leventje van kleine Pjotr ligt natuurlijk helemaal overhoop nu zijn pappa er opeens niet meer is. Sergei vindt het zelf al zo moeilijk. En hij is al veel groter. Al bijna twaalf. „Flink zijn nu", vermaant hij zichzelf. Dan vangt hij moeders hulpeloze blik op.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen