IN GESPREK MET LYDIA EN NATASJA VINS

Het afscheid van Rusland viel erg zwaar

U hebt beiden uw hele leven in Rusland gewoond en gewerkt en veel werk voor de verdrukte christenen mogen doen. Viel het u niet moeilijk om daar afscheid van te nemen?

Lydia: Ik heb mijn hele leven gewoond tussen mijn eigen volk en onze eigen mensen, onze gemeenteleden. De laatste 15 jaar voor mijn verbanning heb ik gewerkt als presidente van de Verwantenraad. Dit is een hulporganisatie, die ondanks dat zij verboden is, toch nog steeds bestaat en doorwerkt onder alle omstandigheden. Maar elk jaar worden deze omstandigheden waaronder de vrouwen van de Verwantenraad moeten werken moeilijker. Toen ik afscheid nam van mijn vrienden, waar ik zo nauw mee verbonden was, ervaarde ik dat dit een afscheid voor altijd zou zijn. Het viel me erg zwaar. Want waarom moest dat nu gebeuren? Hier heb ik een aangenaam leven, wat uiterlijke omstandigheden betreft, maar wat ik achter heb gelaten geeft mij veel zorgen en ik kan hier in het vrije Westen dan ook nooit vrede en rust vinden.

Natasja: Ik was 26 jaar toen ik mijn land moest verlaten. In Rusland was ik aktief in het kerkelijk leven. Vanaf mijn 15e jaar onderwees ik onze jeugd in de christelijke leer. Dit was verboden, maar ik deed dit in het geheim. Hierna ben ik B ijbels gaan verspreiden. Omdat dit zo gevaarlijk was, kon ik niet meer thuis komen en leefde ik ondergronds. Samen met een vriendin deed ik dit werk en reisden we het hele land door naar adressen van christenen om daar lektuur te brengen. We leefden van dag tot dag onder de druk, dat we elk moment gearresteerd konden worden. We liepen met tassen, die veel te zwaar waren op de perrons. Toen ik pas in het Westen was, is mijn vriendin gearresteerd. Zij heeft drie jaar in de gevangenis gezeten en is kortgeleden vrijgekomen. Mijn leven was in Rusland afgestemd om medechristenen te helpen. Ik had geen enkele andere interesse. Alleen dat was voor mij belangrijk. Het afscheid nemen was voor mij dan ook onbeschrijflijk zwaar. Dit kan ik niet onder woorden brengen. Toen bekend werd, dat we naar het Westen moesten, hadden we zes weken tijd om van allen afscheid te nemen. Het kwam geheel onverwacht. Veel vrienden stroomden toe, om afscheid te nemen. We wisten, dat het voor altijd zou zijn. Het was diep ontroerend. Maar veel van onze vrienden zaten in de gevangenis of leefden ondergronds. Hen hebben we niet meer gezien.

Vreemden in een vreemd land. Waarom?

Nu u uw land tegen uw zin moest veriaten, gelooft u dat u buiten Rusland ook kunt we voor de christenen en vervolgden in uw eigen land?

Lydia: Ja, toen ik in Amerika ben gekomen, in het vrije Westen, is het me duidelijk geworden, dat ik hier moest zijn om er bekendheid aan te geven hoe in de Sovjet-Unie de

kerk moet leven. Het atheïsme van het kommunistisch regiem gaat niet alleen de russische christenen aan, maar het dingt naar de wereldheerschappij.

Het centrale punt bij onze boodschap is, dat het krachtig gebed de beste wijze is om hulp te verlenen aan de vervolgden. Wij ervaren, dat het gebed van de rechtvaardige alle dingen vermag. Want zo God voor ons is, wie zal tegen ons zijn?

Natasja: Toen we in de Ver. Staten aankwamen, waren we vreemden in een vreemd land, maar onze hoop was op God. We verstonden de taal niet en dan in zo'n groot land. We waren er zeker van, dat het Gods wil was en waren ervan overtuigd, dat Hij Die ons hier bracht ons ook verder zou helpen. Hij zorgde ook, dat we niets tekort kwamen.

Het was dubbel moeilijk, omdat aan de ene kant ons leven zo anders werd en we aan de andere kant veel berichten ontvingen van arrestaties en verzoeken bekendheid te geven aan de problemen. Wij waren in vrijheid en onze vrienden bleven achter in hun beproeving. Ondanks alles wat we ontvingen, kwam toch wel eens met wrok de vraag naar boven: Waarom moeten wij nu hier zijn, we willen liever bij onze vrienden zijn. Maar het is ons duidelijk geworden, dat het Gods wil was en dat we snel de taal moesten leren, opdat wij gebruikt konden worden om van hieruit onze russische broeders en zusters te helpen.

De Bijbel kan hier zomaar open op tafel liggen

Hoe ervaart u nu het leven in het Westen?

Lydia: In Rusland leefden we altijd in spanning van 's morgens tot 's avonds. We moesten de Bijbel, andere lektuur en adressen van medechristenen altijd wegstoppen. Ieder moment dreigde er huiszoeking of arrestatie. Het is ongewoon voor mij, dat de Bijbel zo maar op tafel kan liggen. Het is ontspannend om adressen gewoon te kunnen opschrijven. Ik ben suikerpatiënt en de vrijheid is goed voor mijn gezondheid. De vriendelijkheid, die ik dagelijks ontvang, ervaar ik als een wonder en ik ben daar erg dankbaar voor. Elk vriendelijk woord streelt mijn hart.

Natasja, nu je zo onverwacht in het Westen bent gekomen, hoe kun je zo snel werkzaam zijn om de broeders en zusters in Rusland te helpen?

Natasja: Ik was medisch studente vanaf mijn 19e tot mijn 21-ste jaar. Maar toen mijn vader ondergedoken was en mijn grootmoeder de gevangenis in moest, moest ik met mijn studie stoppen. Ik ben toen van mijn 22-ste tot mijn 26-ste jaar onder-

gedoken en ondergronds Bijbels gaan verspreiden. Toen ik in Amerika kwam, had ik verder kunnen gaan studeren, maar ik moest mijzelf leren wegcijferen en verder gaan met het studeren in Gods Woord. Op die manier kon ik op andere wijze „mijn mensen" helpen. Ik heb in de Ver. Staten een bijbelschool gevolgd en vertaal nu veel christelijke kinderboeken in het russisch. Ik ben dankbaar, dat ik dit werk voor de russische kinderen kan doen, want christelijke kinderboeken zijn er niet.

(word{ vervolg

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen